ΤΩΡΑ |
Μπορεί να μην έχω λεφτά ούτε για το νοίκι
όμως ένα τριήμερο πήγα Σαλονίκη
όμως ένα τριήμερο πήγα Σαλονίκη
Παρασκευή και 13 με την Πολίτη την Χριστίνα
φύγαμε μεσημέρι απ΄την Αθήνα.
Μέσα στο αεροδρόμιο Ελ Βενιζέλος
νόμιζα ότι έφτασε και το δικό μου τέλος
είχα να ταξιδέψω χρόνια με αεροπλάνο
και κόντευα απ΄το φόβο να πεθάνω.
Μα φρόντισε ο πιλότος της Αegean
και έφυγε το αεροπλάνο κατευθείαν
κι ενώ είχα ετοιμάσει διαθήκη
φτάσαμε δίχως προβλήματα στη Σαλονίκη.
Εκεί στο αεροδρόμιο Mακεδονία
περίμενε μια λίμο στην γωνία
την είχε φέρει ο Βασίλης Παπαβασιλείου
και ζήσαμε εκεί μέσα στιγμές μεγαλείου
Διασχίσαμε την πόλη μες στη χλίδα
που είναι πάντα όμορφη όπως είδα
μα όταν βρεθήκαμε μπροστά στο ξενοδοχείο
με το ντιζάιν του την έκανα λαχείο.
“Το ξενοδοχείο Met είναι στολίδι!”
είπα στο φίλο μου, τον Σάββα Σπαθαρίδη
“και όλα σχεδιάστηκαν απ΄ότι βλέπω
από τον αρχιτέκτονα τον Τάσο Ζέππο!”
Μαζί με την Χριστίνα την Πολίτη
πήγαμε το βραδάκι στο Ράδιο Σίτυ
που έπαιζε ο Κώστας Κόκλας κι ήταν τέλειο
“Γαμπροί για πούλημα”, να κλαις από το γέλιο.
Υστερα περπατήσαμε για λίγο
φωτογραφηθήκαμε μπρος στον Λευκό τον Πύργο
και έξω απ΄το Ντορέ φτάσαμε πρώτοι
μαζί με Βίκυ Σταυροπούλου και Χρήστο Χατζηπαναγιώτη.
Είδα Σταματη Φασουλή κι είχε μουσάκι
Παπάζογλου Δημήτρη και Μανόλη Παντελιδάκη
Παπάζογλου Δημήτρη και Μανόλη Παντελιδάκη
φάγαμε σκορδαλιά και μπακαλιάρο
με Φάνη Μουρατίδη και Αντώνη Λουδάρο
Μιλήσαμε περί ανέμων και υδάτων
για τα κουλά των δυνατών μα και των αδυνάτων
μετά μας άρπαξε η φίλη μας Δανάη Μπάρκα
και βγήκαμε στην νύχτα για μια τσάρκα.
Πήγαμε στο Μarkiz φίλοι και φίλες
και ήπιαμε σφηνάκια με τεκίλες
ακούγοντας τραγούδια που σε μένα
ήτανε άγνωστα,δεν ήξερα κανένα.
Φύγαμε μεθυσμένοι απ΄τη Μαρκίζα
έξω η Χριστίνα χαϊδευε τη Λίζα
και πριν ξαπλώσω στην κρεβατάρα του 615
κοίταξα το ρολόι κι η ώρα ήταν πέντε.
Το Σάββατο πρωί έφαγα αυγά μάτια
ήρθε το Χριστινάκι με πρησμένα μάτια
βάλαμε χαμομήλι και σε μια γωνία
της διάβασα μια ευχή για τη βασκανία.
Η Νούλη και ο Γιώργος Χατζηανδρέου
μας είχαν καλέσει στην αυλή ενός μαγαζιού ωραίου
που λέγεται Christofer και ανήκει
σε μια όμορφη Πολίτισσα, την Μπουλούμπα Αλίκη.
Φάγανε όλοι ψαρικά, μύδια, μπακαλιαράκι
και μια πιατέλα μόνος μου τηγανητό γαυράκι
θα έτρωγα και άλλη μια, μπροστά μου αν την είχα
μα ευτυχώς μας σέρβιραν φρούτα,γλυκά, μαστίχα.
Το βράδυ Γιουροβίζιον είδαμε με αγωνία
τον Γάλλο υποστηρίζαμε, βγήκε η Ουκρανία
γι΄αυτό στο εστιατόριο παράγγειλα συκώτι
κι είδα ένα φίλο απ΄τα παλιά, τον Κώστα Ευριπιώτη.
Μετά στο Tromp l’ oeuil που είναι σε μια ταράτσα
είδαμε ντάνες και τεκνά με ταουάζ στα μπράτσα
σπρώξαμε, στριμωχτήκαμε, γυρνάγαμε σαν σβούρες
με την Χριστίνα κάναμε χορευτικές φιγούρες.
Ηπιαμε τα ουίσκια μας αλλά τι να σας λέω
ούτε ωραίες είδαμε, ούτε κανά ωραίο
και όταν μας κεράσανε τα κλασσικά σφηνάκια
στο Μet ξαναγυρίσαμε να κάνουμε νανάκια.
Ακουσα Κυριακή πρωί το Τρίτο το Στεφάνι
στη ρεσεψιόν συνάντησα την Δήμητρα Γαλάνη
απ΄το roof garden χάζεψα τον Άγιο Δημήτρη
και ένα φίλο γνώρισα τον Φώτη Ζογλοπίτη.
Ένα εσπρεσσάκι ήπιαμε κι ύστερα μάνι-μάνι
φύγαμε για το Κορδελλιό, στο Τσιπουράδικο του Γιάννη
ακούσαμε ρεμπέτικα για αγάπες και μαστούρες
και πάλι γαύρο έφαγα και λίγες κουτσομούρες.
Δεν είδα τον Γιώργο Χρονά στην έκθεση βιβλίου
και ένοιωσα σαν να έχασα μάθημα του σχολείου
επίσης δεν βρεθήκαμε με Πωλίνα Μιχαηλίδου
και την αγαπημένη μου την Ράια Μουζενίδου.
Αν ήξερα θα πήγαινα στον Μίνω Θεοχάρη
παίζει Σε θέλω δίπλα μου, με ομορφιά και χάρη
μα τώρα που ξεθάρρεψα θα ρθώ ξανά λιγάκι
10 Ιούνη σίγουρα, στον Γιώργο Μαζωνάκη.
Ποτέ δεν είχα φανταστεί Χριστίνα μου Πολίτη
ότι θα αφήσω το κοκούν να βγω από το σπίτι
κι αφού έχει γίνει η αρχή, όρκο εδώ σου δίνω
μαζί σου πάω στην Κόλαση, ακόμα και Λονδίνο!
Σχόλια για αυτό το άρθρο