Παύρη νύχτα: Όταν η Θέμις Μπαζάκα δάγκωσε τη μύτη μου

Τα σημάδια στο κορμί μας είναι τα παράσημα της ζωής μας. Είναι η ιστορία μας, όπως χαράχτηκε ανεξίτηλα πάνω στο δέρμα μας, για να μας θυμίζει τις πιο σημαντικές στιγμές μας, τότε που για κάποιο λόγο πληγωθήκαμε και ματώσαμε. Τα περισσότερα σημάδια μας θυμίζουν άσχημες στιγμές, ένα ατύχημα ή μια εγχείρηση. Υπάρχουν όμως και μερικά σημάδια που αποκτήθηκαν σε στιγμές ευτυχισμένες, χαρούμενες και γελαστές. Όταν τα βλέπουμε, χαμογελάμε και θυμόμαστε τους ανθρώπους που μας τα προκάλεσαν.

Έχω κι εγώ τα δικά μου σημάδια. Ένα σκίσιμο στην αριστερή φτέρνα, που το απόκτησα όταν δούλευα σε μια οικοδομή, δύο μικρά λευκά σημάδια στη δεξιά γάμπα, που έγιναν όταν έπεσα από το ποδήλατο, μερικές λευκές κηλίδες στο στέρνο, από καυτό λάδι σε διακοπές στη Σαντορίνη. Αλλά τα πιο ωραία μου σημάδια είναι στο πρόσωπο. Ένα μακρόστενο πάνω από το δεξί φρύδι, από πετροπόλεμο και δυο μικρά πάνω στη μύτη, από τα… δόντια της Θέμιδας Μπαζάκα! Μάθε την ιστορία…

Βρισκόμαστε στις αρχές των 80΄ς. Απόκριες. “Απόψε έχει πάρτι στις “9 Μούσες”. Θα πάμε;”  λέει η Θέμις στο σπίτι της Λίας Ρακκά.μΕίχε έρθει από τηνΘεσσαλονίκη και η Λία την φιλοξενούσε μέχρι να ταχτοποιηθεί. Ήταν τρελό νειάτο η Θέμις, ευχάριστη και κοινωνική, και όταν γελούσε με το τρανταχτό της γέλιο, αποκαλύπτονταν τα κάτασπρα, πεταχτά της δόντια. Γίναμε φίλοι από την πρώτη στιγμή και επειδή εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν κινητά και ίντερνετ, βγαίναμε κάθε βράδυ στα κλαμπ για να συναντήσουμε την παρέα μας, να κάνουμε καινούργιες γνωριμίες, να πιούμε ποτά και να αναπνεύσουμε τη σκόνη της πόλης.

Η Θέμις πήγε στις “9 Μούσες” από νωρίς. Ήταν στην Ακαδημίας, υπόγειο, κατέβαινες μερικά σκαλιά μέχρι να φτάσεις στην κυρίως αίθουσα. Εγώ πέρασα πρώτα από ένα φίλο. Μασήσαμε φύλλα δάφνης, ήπιαμε ακριβά ποτά και όταν πια είχα φτιαχτεί για τα καλά, καληνύχτισα τον φίλο και πήρα το δρόμο για το μαγαζί. Απ΄έξω γινόταν ο χαμός! Ο κόσμος έφτανε μέχρι το δρόμο, όλοι μεταμφιεσμένοι, χόρευαν, έπιναν ποτά, κάπνιζαν… “Συνοδεύεστε; Ποια είναι η παρέα σας;” ρωτάει το παιδί στην είσοδο. Κάνω έτσι και βλέπω στα σκαλιά την Θέμιδα. “Αυτή είναι η παρέα μου! Θέμις! Θέμις!” φωνάζω,”Έλα επάνω!”. Με βλέπει, “Παύρη μου! Ήρθες επιτέλους!” μου λέει γελώντας, ανεβαίνει τα σκαλιά, πάει να με φιλήσει, σκοντάφτει στο κεφαλόσκαλο, προσγειώνεται στην αγκαλιά μου με το στόμα ανοιχτό και τα δόντια της καρφώνονται πάνω στη μύτη μου! “Πρόσεχε βρε αγάπη μου! Θα μου φας τη μύτη!” της λέω και νοιώθω ζεστό αίμα να τρέχει από τη μύτη μου και να κυλάει πάνω στο πρόσωπό μου! “Άνοιξε η μύτη μου!” λέω, αλλά βλέποντας το τρομαγμένο βλέμμα της, καταλαβαίνω ότι κάτι πιο σοβαρό συμβαίνει, τρέχω στην τουαλέτα και διαπιστώνω ότι υπάρχουν δυο πληγές πάνω στη μύτη μου και το αίμα τρέχει ποτάμι. Είδα κι έπαθα να το σταματήσω, βγήκα από τις τουαλέτες με μια πετσέτα κατακόκκινη. “Αφού ματώνει η μύτη σου, γιατί παίρνεις κοκαϊνη;” μου έκαναν πλάκα οι φίλοι μου. Άντε τώρα να τους εξηγήσεις ότι τα αίματα είναι από τα δόντια της Μπαζάκα!