Προμαχώνες: το μνημειώδες έργο σύγχρονης γλυπτικής της Βένιας Δημητρακοπούλου στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

Στις 3 Οκτωβρίου 2016 συμπληρώθηκαν 150 χρόνια από τη θεμελίωση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, του αρχαιότερου και μεγαλύτερου μουσειακού θεσμού της χώρας. Οι εορτασμοί της μεγάλης επετείου περιλαμβάνουν λαμπρές μουσικές εκδηλώσεις, παρουσιάσεις αρχαίων και νεώτερων έργων τέχνης που ταξίδεψαν ως δώρα επί δανείω από μεγάλα Μουσεία και πολιτιστικά Ιδρύματα του κόσμου, και καλλιτεχνικές εγκαταστάσεις μέσα κι έξω από το Μουσείο.

Το Σάββατο 1 Οκτωβρίου, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο παρουσίασε στον κήπο της οδού Πατησίων το μνημειώδες έργο σύγχρονης γλυπτικής της Βένιας Δημητρακοπούλου με τίτλο Προμαχώνες. Ο τίτλος και η μορφή του έργου συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους και νοηματοδοτούν τις συλλογικές αντιστάσεις στις βέβαιες επιβουλές ενός αβέβαιου μέλλοντος. Οι Προμαχώνες είναι τρεις, όχι ένας μόνος και συνιστούν την «πρώτη γραμμή», τις επάλξεις. Οι πιέσεις που δέχονται μοιάζουν να είναι μεγάλες, όχι όμως ολέθριες: οι Προμαχώνες δεν καταρρέουν, αλλάζουν κλίση, αντέχουν, ανθίστανται.

Την παρουσίαση της γλυπτικής εγκατάστασης πλαισίωσε μουσική συναυλία του έργου ο ήχος των Προμαχώνων, που συνέθεσε και παρουσιάζει ο Pablo Ortiz. Η κεντρική ιδέα για τη σύνθεση βασίζεται στην αντίληψη του γλυπτού ως μουσικού οργάνου, που προσφέρει την πρώτη ύλη για το συνολικό ήχο της αναπνοής του. Οι μουσικοί του σχήματος Athens Percussion Group παίζουν πάνω στο γλυπτό και αναπαράγουν ήχους ζωντανούς, χωρίς τη μεσολάβηση οργάνων, προσφέροντας άμεσα την αρμονία του ίδιου του έργου.

ΣχετικάΆρθρα

Το έργο της Βένιας Δημητρακοπούλου σηματοδοτεί εννοιολογικά τη συνεισφορά του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου στην προστασία και στην προώθηση του ελληνικού πολιτισμού. Πρόκειται για γλυπτό, τριών μεγάλων χαλύβδινων δίσκων διαφορετικών κλίσεων που έχει τοποθετηθεί στον προαύλιο χώρο του Μουσείου, αποτελώντας, σύμφωνα με την εικαστικό, «το σημείο και τη θέση της διαρκούς εγρήγορσης και της συνεχούς επιφυλακής».
Ο τίτλος και η μορφή του εντυπωσιακού αυτού έργου, συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους και νοηματοδοτούν τις συλλογικές αντιστάσεις στις βέβαιες επιβουλές ενός αβέβαιου μέλλοντος.

Ο κάθε παρατηρητής του έργου έχει τη δική του ερμηνεία ωστόσο, οι Προμαχώνες είναι τρεις, όχι ένας μόνος και συνιστούν την «πρώτη γραμμή», τις επάλξεις. Οι πιέσεις που δέχονται μοιάζουν να είναι μεγάλες, όχι όμως ολέθριες, οι Προμαχώνες δεν καταρρέουν, αλλάζουν κλίση, αντέχουν, ανθίστανται.