ΤΩΡΑ |
Ακόμη κι εκείνοι που έχουν ξετρελλαθεί μαζί τους, αυτοί που τα ερωτεύτηκαν φρέσκα ή ξυδάτα στον πιο ιώδιο ουζομεζέ της επικράτειας, την επόμενη το πρωί τα λειώνουν κάτω από τις σαγιονάρες τους, στην κάθοδό τους στην παραλία. Δεν το κάνουν επίτηδες, απλά δεν ξέρουν να τα αναγνωρίζουν στη φωλιά τους, στο φυσικό τους τοπίο. Η εικόνα που έχουν για αυτά περιορίζεται σε ένα πιάτο του μεζέ, έγκλειστα σε ένα βαζάκι.
Κάθε φορά που θα συναντηθώ για πρώτη φορά με μια παραλία, πρωτίστως θα εξετάσω τα βράχια, την ελάχιστη πρασινάδα ανάμεσα στα βότσαλα, στο όριο που χωρίζει την αμμουδιά από το χώμα. Να τα βρω, να τα μαζέψω στην ανάποδη του καπέλου, στην παρθενική τους αγριάδα. Αν τα βρεις λεπτόφυλλα και πλούσια, σημαίνει πως κάτω από τη γη τους περνάει νερό. Τα άνυδρα, είναι πιο μικρά, πιο έντονα, πιο μερακλίδικα στη γεύση.
Την επόμενη φορά που θα πας στην παραλία-αρκεί να μην είναι καμμιά από κείνες τις προσκυνημένες τουριστικές όπου η ξαπλώστρα έχει διαγράψει μονοκοντυλιά τη φύση από τον χάρτη της-έτσι όπως θα κοιτάς το κύμα, κάνε μια εξαίρεση και αγκάλιασε το μετόπισθεν τοπίο με το βλέμμα σου. Ψάξε τον Κρίταμο. Που λάτρευαν ο Πλίνιος και ο Διοσκουρίδης. Για τις βιταμίνες-μπόλικη C-, το ιώδιο, τα αιθέρια έλαια, τα μεταλλικά του άλατα, τις αφροδισιακές ιδιότητες. Σε όποια παραλία κι αν βρεθείς, μόνο να’ναι καλοκαίρι, θα’ναι οπωσδήποτε, διακριτικά στο ραντεβού. Θα σε περιμένει να τον αναγνωρίσεις.
Σαν στρώμα από χαμηλό γκαζόν πάνω στα βράχια, τα βραχάκια και τα βραχόπουλα. Φύλλα σκληρά , μικρά και σπαθωτά, που εγκαταλείπουν με προθυμία το βλασταράκι τους, ποτισμένα με μια ψιλή άχνη από αλάτι θαλασσινό. Κόψε όσο χωράει η χούφτα σου, μασούλησέ τα, στο πιο γενναιόδωρο κολατσιό της καλοκαιρινής, μεσόγειας φύσης. Γεύση μόνο δική του, τραγανή, αλατισμένη και έντονη, με μια επίγευση ιωδίου που δεν βρίσκεις τις λέξεις να την περιγράψεις-σάμπως μπορείς να μου πεις ακριβώς για την επίγευση της αγκινάρας; Σαν να γεμίζεις θάλασσα εντός σου. Οι νεοφώτιστοι, δύσπιστα δοκιμάζουν ένα-δυό. Κανέναν δεν ξέρω που να αποτροπιάστηκε. Στη συνέχεια, ανάλογα και με την περιπετειώδη διάθεση που κουβαλά η γεύση σου, μπορεί να τα ερωτευτείς. Κι αν το ωμό δεν σου προκύψει σε κεραυνοβόλο έρωτα, έχεις μια, κι άλλη μια, ευκαιρία. Μάζεψε όσα χωρά η τσάντα σου.
Τα κρίταμα τουρσί, που εσχάτως ηράσθη σφόδρα η δημιουργική ελληνικότητα, θα τα βρεις σε βαζάκι, σε όλα τα μαγαζιά με τοπικά προϊόντα. Δεν θα σου συστήσω κανένα. Σκληρά, νεκρά, υπερβολικά ξιδάτα ή υπερβολικά αλμυρά, σαν να τα κακομεταχειρίστηκε άγαρμπη μαγείρισσα, που άφησε στην άρμη τη μορφή, σκοτώντας την ουσία τους.
Εσύ που ξέρεις, μόλις επιστρέψεις σπίτι, θα βράσεις μπόλικο αλατισμένο νερό και μόλις αρχίσει να κοχλάζει και να βγάζει μπουρμπουλήθρες, θα τα ζεματίσεις για 1-μόνον και αυστηρά-λεπτό. Αν θες να κρατήσεις το καταπράσινο χρώμα τους, τα βγάζεις σε ένα μπολ με παγωμένο νερό. Τα στραγγίζεις καλά και τα κάνεις ολόφρεσκη σαλάτα, με ψιλοκομμένο σκόρδο, καλό ελαιόλαδο και ξύδι. Κι επειδή περί ορέξεως στα χόρτα κανείς δεν ξέρει, κάνε και μια δοκιμή με λεμόνι που μπορεί να σου ταιριάξει καλύτερα. Ως θαλασσινά, παντρεύονται υπέροχα με τα γειτονάκια τους τα ψάρια και τα θαλασσινά, μαγικά συνοδεύουν ούζα, τσίπουρα και ρακές.
Αλλά σου δίνουν κι ένα σωρό άλλες ευκαιρίες. Ταιριάζουν στη χωριάτικη και την πατατοσαλάτα. Στην Τουρκία τα τρώνε με ντομάτα κομμένη σε ψιλά καρεδάκια και λαδολέμονο. Στον ντάκο. Με αβγό σφιχτό, παξιμάδι, λαδορίγανη και λίγη φέτα ή γραβιέρα.
Τα αγάπησες και θέλεις να τα κρατήσεις κοντά σου όλο το χειμώνα, μια βόμβα από ιώδιο και μνήμες από ήλιο και διακοπές όταν ανοίγεις το ψυγείο σου τις γκρίζες μέρες. Γίνονται τουρσί. Ελαφρύ, όμως, να μην τα κακοποιήσεις έτσι ντελικάτα που είναι. Βράζουμε ½ λίτρο νερό και 1 φλιτζάνι ξύδι. Μόλις κοχλάσει, ρίχνουμε 250 γρ. κρίταμα για 1-αυστηρό παρομοίως-λεπτό. Τα στραγγίζουμε αλλά κρατάμε το ξιδόνερο και το αφήνουμε να κρυώσει. Βάζουμε τα κρίταμα μαζί με το ξιδόνερο σε γυάλινο βάζο μαζί με 2 κ.γ. αλάτι. Τα κλείνουμε και τα διατηρούμε στο ψυγείο.
Τα δικά μου κρίταμα, πάλι, σπάνια θα βρουν το δρόμο μέχρι την κουζίνα μου. Τα μαζεύω στην ψάθα της ηλιοθεραπείας, τα μασουλάω ωμά, με την αλατένια πάχνη ακόμη πάνω τους, άπαιχτο σνακ, που κάνει το πιο ιώδιο, ολοζώντανο «κρακ» του φυτικού βασιλείου.
Όταν η φύση σου μοιράζει δωρεάν την πιο βιολογική νοστιμιά της.
Σχόλια για αυτό το άρθρο