ΤΩΡΑ |
Είναι από τους λίγους ηθοποιούς που δεν έχουν απλώς ταλέντο-και μάλιστα πληθωρικό- αλλά και χάρισμα παράλληλα. Εκείνο το “θείο δώρο” που δίνεται σε κάποιους ανθρώπους και τους βοηθά να γίνουν γρήγορα επιτυχημένοι και καταξιωμένοι, σε οποιοδήποτε επάγγελμα και αν κάνουν , στηριζόμενοι στις δικές τους και μόνο δυνάμεις και όχι σε “δεκανίκια”. Ο πολύ αγαπητός και άξιος ηθοποιός, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, ξεχωρίζει ιδιαίτερα επίσης, για την ευγενική συμπεριφορά του, τους άψογους τρόπους του- απόρροια άλλωστε της ανατροφής που του έχει δοθεί – για τη σεμνότητα και το ήθος του, το φλεγματικό χιούμορ που διαθέτει και τη δυνατή προσωπικότητα του. Είναι πολύ πιο ώριμος από την ηλικία του, συγκροτημένος, μετρημένος, κατασταλαγμένος στις απόψεις του, καταρτισμένος στο επάγγελμα του και έντονα φιλοσοφημένος απέναντι στη ζωή. Ανήκει στους καλλιτέχνες εκείνους που κοσμούν τον χώρο τον οποίο υπηρετούν και την τέχνη τους, και στους οποίους πρόκειται να στηριχτούν οι σκηνοθέτες για ένα καλύτερο θέατρο στο μέλλον.
-Θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό στην έως τώρα πορεία σου;
Πολύ! Επειδή με ένα μαγικό και πολύ παραμυθένιο τρόπο, με τους ανθρώπους που θαυμάζω και έχω άποψη για τη μέχρι τώρα πορεία τους, έχω καταφέρει να συνεργαστώ μαζί τους. Τυχερό, επίσης, γιατί η παιδεία και ο πολιτισμός από αυτούς τους ανθρώπους, και τις επιλογές μου, δίνουν μία “σύγκρουση” ως προς τον τρόπο που εκφράζομαι και συνεργάζομαι μαζί τους.
-Το ταλέντο ή οι δημόσιες σχέσεις παίζουν μεγάλο ρόλο στην ανέλιξη ενός ηθοποιού;
Νομίζω, ότι τίποτε από τα δύο. Και τα δύο, όμως !.. Ο λόγος που απαντώ έτσι είναι γιατί το ταλέντο είναι ένα θεϊκό χάρισμα, μία υπέροχη μίξη DNA και αγάπης και έρωτα που δίνεται σε έναν άνθρωπο, όταν γεννιέται. Οι σχέσεις δημόσιες ή προσωπικές, είναι ένας τρόπος επικοινωνίας και έκφρασης, που δίνουν ή αφαιρούν επιλογές στην μετέπειτα πορεία στη ζωή. Βασικότερο στοιχείο στην εξέλιξη είναι η γνώση, το διάβασμα, η σκληρή δουλειά και η πειθαρχία που πρέπει να έχεις απέναντι στην εργασία της υποκριτικής τέχνης και όχι μόνο…
-Τι σημαίνει ταλέντο για εσένα;
Είναι η φυσική κλίση, η έφεση και ένας μαγικός δρόμος, οπού το σώμα και το μυαλό, χωρίς να έχει παιδευτεί ή εκπαιδευτεί κατάλληλα , οδηγείται σε έναν τρόπο στο να εκφράζεται ή στο να σκέφτεται σε αυτό που έχει κλίση.
-Πως είναι να κάνεις μία δουλειά που σε αναγκάζει να εκτίθεσαι ;
Περίεργα. Και αυτό το λέω, επειδή η κρίση έχει άμεση επίπτωση στο κομμάτι της εργασίας σου και στον τρόπο της. Το μήνυμα που δέχεσαι είναι ξεκάθαρο, όπως και το μήνυμα που δίνεις. Το μοναδικό, αν θέλεις αρνητικό είναι ότι, αν είσαι ευαίσθητος άνθρωπος και η προσωπικότητα σου δεν είναι ολοκληρωμένη , μπορείς να χάσεις στη πορεία αγνά και γνήσια συναισθήματα, που σε μία άλλη περίπτωση επιλογής εργασίας με ένα πιο έξυπνο τρόπο θα τα είχες προστατέψει. Νομίζω, ότι ωριμάζεις πιο γρήγορα…
-Πως είναι να δουλεύεις με την Ελένη Ράντου ;
Θεωρώ, ότι είναι μία “ ολέθρια σχέση” (γέλια) , γιατί αγαπά πολύ αυτό που κάνει, δίνεται πολύ, με όλη της τη ψυχή, οπότε, αν δεν έχεις τα ίδια στάνταρντ με εκείνη, τότε μπορεί να βρεθείς και ο ίδιος σε αδιέξοδο. Αν, όμως, έχεις τον ίδιο ζήλο και την ίδια αγάπη γι’ αυτό το κομμάτι της δουλειάς σου, τότε μετά από τρεισήμισι χρόνια , συνεχίζεις να την αγαπάς και να σε αγαπά με τον ίδιο τρόπο. Αν με ρωτάς, όμως, πώς είναι ως άνθρωπος, είναι έξυπνη, δοτική, μητέρα, που παίζει πολύ σημαντικό ρόλο και πανέμορφη!
-Όταν ξεκινάς να βρεις έναν ρόλο, πως τον προσεγγίζεις;
Καμβάς είναι το κείμενο κάθε φορά. Καθώς επίσης, η ιστορία και οι προσλαμβάνουσες του συγγραφέα, η ιστορική και η πολιτική περίοδος της χώρας και της ζωής του, ο συμβολισμός που κρύβει το έργο και οι χαρακτήρες του, η ηλικία και η ιστορία του ρόλου, ο τρόπος κίνησης, ο τρόπος εκφοράς, το ζώδιο, η διαδρομή, τί θέλει να πει και πού θέλει να φτάσει, το γιατί του, η οικονομική του κατάσταση, η παιδεία του και αν με αφήσεις να συνεχίζω να μιλάω θα πάει 20 Οκτώβρη και όλοι θα αναρωτιούνται που είμαστε. Βέβαια, κανείς δεν το σκέφτηκε για την κοκκινοσκουφίτσα, τη θεωρούν όλοι καλή.
-Γιατί όλα τα ωραία στη ζωή έχουν πάντα ένα τέλος ;
Για να υπάρχει μέτρο και ισορροπία και για να χαρακτηρίζονται ωραία, πρέπει να εμπεριέχουν μέσα τους και την ασχήμια. Ρώτα την κοκκινοσκουφίτσα, ξέρει. (γέλια). Συμβολικά, για να χαρακτηρίσεις έναν καφέ πικρό, πρέπει να έχεις πιει και τον αντίστοιχο γλυκό. Για να καταλάβεις και να συνειδητοποιήσεις την λέξη “ωραίο” στη ζωή σου , πρέπει να έχεις αναγνωρίσει μέσα σου, το αντίθετο της, οπότε στην υπέροχη διαδρομή ζωής που γράφει ο καθένας μας, όλα τα άσχημα τελειώνουν με κάτι ωραίο. Και όλα τα ωραία τελειώνουν με κάτι άσχημο…
-Σε τι διαφέρει το θέατρο από την τηλεόραση ; Εσένα τι σε ιντριγκάρει περισσότερο ;
Καταρχήν, την στιγμή που συμβαίνει μία θεατρική παράσταση είναι ένας ζωντανός οργανισμός και μία πηγή άμεσων συναισθημάτων και ιδεών. Οι θεατές που κάθονται απέναντι στους ηθοποιούς και το αντίθετο, “λειτουργούν” σαν πομπός και δέκτης της ίδιας τους της ζωής και της ίδιας της παράστασης που είναι ο δρόμος που “συνομιλούν”. Στην τηλεόραση χωράει η λέξη λάθος, διορθώνεται η ατέλεια και παρουσιάζεται σε ετεροχρονισμένο χρόνο , από τη δημιουργία ενός επεισοδίου , για να προβληθεί σε διαφορετικό χρόνο στη βολή ενός σπιτιού και σε διαφορετικό χρόνο στον θεατή. Το θέατρο είναι πολύ πιο άμεσο από ότι είναι ένα επεισόδιο στην τηλεόραση , άρα θεωρώ ότι και το συναίσθημα, εάν και εφόσον λειτουργεί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, είναι πολύ πιο έντονο. Αγαπώ το θέατρο, γιατί νομίζω ότι είναι η “μητέρα” όλων των υπολοίπων τρόπων διασκέδασης και υποκριτικής λειτουργίας. Αλλά δεν υποτιμώ την τηλεόραση γιατί είναι ένα άλλο υπέροχο κομμάτι της ζωής μου και της εργασίας μου. Θα ήθελα να είμαι σύζυγος στο θέατρο και εραστής στην τηλεόραση…
-Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σου σχέδια ;
Στις αρχές Οκτώβρη, θα παρουσιαστεί μία ταινία ενός φίλου πια και υπέροχου συγγραφέα και σκηνοθέτη του Σωτήρη Τσαφούλια, η οποία τιτλοφορείται “Κοινός παρανομαστής” . Στο θέατρο θα είμαι με το Γρηγόρη Βαλτινό. Επίσης, μετά από τέσσερα χρόνια απουσίας, μαζί με τον πολύ καλό μου φίλο Ιεροκλή Μιχαηλίδη, θα φτιάξουμε τους “Άγαμους θύτες” σε μουσική σκηνή, εκεί όπου γεννήθηκαν.
Σχόλια για αυτό το άρθρο