ΤΩΡΑ |
Από μικρό παιδί μέχρι την ενηλικίωσή του. η ζωή του ήταν αναπόσπαστα δεμένη με τις ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες, τις οποίες λάτρευε και λατρεύει, με αποτέλεσμα, να γίνει ηθοποιός χωρίς δεύτερη σκέψη, τελειώνοντας το Γυμνάσιο. Και καλά έκανε! Γιατί τέτοιους κωμικούς με ταλέντο, με ζωντάνια, με ενεργητικότητα, με «ψυχή» τούς έχει ανάγκη το θέατρο και ο ικανότατος Σπύρος Πούλης είναι ένας από αυτούς! Δεν θέλω να εξάρω, όμως, μόνο την επαγγελματική υποκριτική του δεινότητα, αλλά και τον χαρακτήρα του. Είναι ο «άνθρωπος της διπλανής πόρτας», “έξω καρδιά”, με το χαμόγελο ζωγραφισμένο πάντα στα χείλη του, με πολύ χιούμορ και προ πάντων σεμνός και ιδιαίτερα χαμηλών τόνων! Στη ξεκαρδιστική κωμωδία των Παναγιώτη Καποδίστρια-Αργύρη Γιαμάλογλου «Δεν θα με τρελάνεις εσύ εμένα» κλέβει την παράσταση στο ρόλο του Ιούλιου και σκορπίζει άφθονα το γέλιο και καταχειροκροτείται από το ενθουσιώδες κοινό. Για του λόγου το αληθές, δείτε τον στο θέατρο Εγνατία, προλαβαίνετε μέχρι την Κυριακή 10 Μαϊου που είναι η τελευταία παράσταση.
Ποιος (ή τι) σε επηρέασε στην απόφασή σου να γίνεις ηθοποιός;
Ο παλιός καλός ελληνικός κινηματογράφος. Έχω μεγαλώσει σε ένα χωριό της επαρχίας και η μόνη μας διασκέδαση θυμάμαι τότε ήταν οι ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες και κάποια σήριαλ που παίζονταν στην τηλεόραση και κάπου-κάπου, όταν ερχόταν κάποιος θίασος, μάς πήγαινε ο πατέρας μου στο θέατρο. Μαγευόμουν με εκείνους τους ηθοποιούς και ακόμη με μαγεύουν εκείνα τα «θηρία» του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. «Ταξίδευα» μαζί τους… Γι’ αυτό, τελειώνοντας το Γυμνάσιο, χωρίς δεύτερη σκέψη, πήγα να γραφτώ στη Δραματική Σχολή και να γίνω ηθοποιός.
Είχες κάποια πρότυπα, όταν πρωτοξεκινούσες;
Από τους κωμικούς, θαύμαζα τον Αυλωνίτη, το Βέγγο, το Χατζηχρήστο, τον Ηλιόπουλο, τη Ρένα Βλαχοπούλου και τον φίλο μου τον Κώστα Βουτσά. Είχα την τύχη να παίξω με το Βέγγο στο σήριαλ «Περί ανέμων και υδάτων» και με το Βουτσά στο «Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή». Μου άρεσαν, επίσης πολύ, ο Γιώργος Αρμένης και ο Θύμιος Καρακατσάνης.
Έχεις να πεις «ευχαριστώ» σε κάποιους ανθρώπους που σε στήριξαν και σε βοήθησαν στα πρώτα σου βήματα;
Έχω πολλούς φίλους σ’ αυτή τη δουλειά. Το θέατρο είναι η οικογένειά μου, όλη μου η ζωή… Εκτός από φίλους, έκανα και πολλούς κουμπάρους, είναι όλοι τους σαν συγγενείς μου, γιατί μπήκα στο θέατρο από τα 18 μου. Έχω να πω «ευχαριστώ» στον αείμνηστο το δάσκαλό μου το Γιώργο Θεοδοσιάδη, στο Βασίλη Θωμόπουλο που δουλεύω μαζί του στο σήριαλ «Οι συμμαθητές», στους Ρέππα-Παπαθανασίου, που με τιμούν συνεχώς και με έχουν στηρίξει και στην Άννα Παναγιωτοπούλου.
Ηθοποιός σημαίνει…
Ένα ταξίδι μέσα στους ανθρώπους, στην κοινωνία, στη ζωή… Με αυτή τη δουλειά που κάνουμε, φεύγουμε από τα προβλήματά μας, είναι ένας είδος «θεραπείας» για εμάς τους ηθοποιούς. Είναι ένα πολύ ωραίο «χάσιμο» στους χαρακτήρες που ενσαρκώνουμε κάθε φορά. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς το θέατρο. Όταν πλησιάζει η ώρα της παράστασης και δεν έχω παράσταση, αισθάνομαι σαν το ψάρι έξω από το νερό. Ο ηθοποιός έχει την ικανότητα και «παίρνει» το κοινό μαζί του. Το κάνει να κλαίει και να γελά, να προβληματίζεται, να ταξιδεύει, να ονειρεύεται…
Από τη νέα γενιά των ηθοποιών, ποιους θαυμάζεις;
Το Γιώργο Κιμούλη, τον Καταλειφό και τους συναδέλφους μου που παίζουμε μαζί στο έργο «Δεν θα με τρελάνεις εσύ εμένα», τον Κώστα Αποστολάκη, την Πηνελόπη Πλάκα, το Σπύρο Σπαντίδα, την Ευτυχία Φαναριώτη, την Κατερίνα Μπιλάλη και την Ευτυχία Σίδερη. Ίσως αυτό φανεί εγωιστικό, αλλά εγώ περνάω πολύ ωραία μαζί τους και τους θαυμάζω…
Το «Δεν θα με τρελάνεις εσύ εμένα» σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Που οφείλεται αυτό;
Καταρχήν, το ότι είναι ένας θίασος που αποτελείται από πολύ καλούς ηθοποιούς, είναι μία «καθαρή» ελληνική κωμωδία που θυμίζει κωμωδία παλιάς εποχής, καλογραμμένη από τους Καποδίστρια-Γιαμάλογλου και πολύ ωραία σκηνοθετημένη με μία έξυπνη και μοντέρνα ματιά από τον Βασίλη Θωμόπουλο. Είπα προηγουμένως ότι εκτιμώ τα παιδιά που παίζουμε μαζί σ’ αυτή την παράσταση, γιατί από την πρώτη ημέρα που ανέβηκε την έχουν απογειώσει και «ιδρώνουν τη φανέλα τους».
Είσαι ευχαριστημένος από τις συνεργασίες και τους ρόλους που έχεις κάνει μέχρι σήμερα;
Νομίζω ότι είμαι ευχαριστημένος, αν και ένας ηθοποιός θέλει να παίζει συνέχεια και διαφορετικά πράγματα και δεν ησυχάζει ποτέ… Πιστεύω, ότι έχω κάνει σωστές επιλογές. Από τα πρώτα μου βήματα, πάντα ήθελα να κάνω αυτό που μού άρεσε και έχω την εντύπωση ότι το έχω πετύχει μέχρι σήμερα. Είμαι χαρούμενος με όλες τις συνεργασίες που έχω κάνει…
Το δράμα ή η κωμωδία αναδεικνύει πιο πολύ την υποκριτική δεινότητα ενός ηθοποιού;
Και το δράμα και η κωμωδία είναι το θέατρο. Αν είσαι καλός ηθοποιός, θα φανεί και στα δύο. Η διαφορά είναι ότι η κωμωδία είναι ένα είδος, στο οποίο όταν παίζει ο ηθοποιός, εισπράττει άμεσα τις αντιδράσεις του κοινού, με το γέλιο, τη χαρά και το χειροκρότημα του, αν του αρέσει κάτι. Στο δράμα είναι λίγο πιο ‘’μαζεμένα’’ τα πράγματα. Εκεί μπορείς κάποια στιγμή σε μία παύση να δεις το κοινό να μην παίρνει ανάσα, αντιδρώντας μόνο με αυτόν τον τρόπο. Πάντως ένας ηθοποιός που είναι κωμικός δεν είναι καλύτερος από ένα δραματικό και το αντίθετο. Το θέμα έγκειται στο πώς μπορείς να «κρατάς» το κοινό. Επίσης, ορισμένοι ηθοποιοί έχουν μεγαλύτερη ευκολία στο δράμα και άλλοι στην κωμωδία. Υπάρχει η λεγόμενη «ειδικότητα» στον κάθε ηθοποιό.
Τι θα κάνεις το καλοκαίρι;
Θα συνεχίσουμε το «Δεν θα με τρελάνει εσύ εμένα». Το χειμώνα θα βρίσκομαι στο θέατρο ΑΚΡΟΠΟΛ σε μία καινούργια κωμωδία που γράφουν οι Ρέππας-Παπαθανασίου. Τηλεοπτικά, μπορεί να συνεχιστούν «Οι συμμαθητές» και την επόμενη σεζόν.
Σχόλια για αυτό το άρθρο