Σταύρος Τσακίρης: Δεν διαπραγματεύομαι και διεκδικώ με υπομονή τις αγάπες μου

Είναι ο σκηνοθέτης των επιτυχιών! Η ολιγόχρονη απουσία του από το θέατρο ήταν αισθητή, γιατί όταν ξανάρχισε να σκηνοθετεί η επιτυχία διαδέχονταν η μία την άλλη και όλα τα έργα που σκηνοθέτησε σημείωσαν τεράστια καλλιτεχνική επιτυχία και απέσπασαν εγκωμιαστικές κριτικές. Γιατί, ο Σταύρος Τσακίρης είναι από τους πιο άξιους σκηνοθέτες που διαθέτει αυτή τη στιγμή το ελληνικό θέατρο και από εκείνους – είναι ελάχιστοι που δημιουργούν τη μαγεία του θεάτρου με τις παραστάσεις που ανεβάζουν. Δεν μπορώ να ξεχάσω τη συγκλονιστική του «Ανάκριση» του Πέτερ Βάις με τον ογκόλιθο της σκηνής Κώστα Καζάκο, τους αξιοζήλευτους «Δαιμονισμένους» του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, την καθηλωτική «Μάνα του σκύλου» του Παύλου Μάτεσι με την εξαιρετική Δήμητρα Χατούπη και φυσικά το φετινό του συνταρακτικό «Βόυτσεκ» του Γκέοργκ Μπύχνερ, που ανέβηκε από το Κ.Θ.Β.Ε. στο Βασιλικό θέατρο.Ήταν έξοχος! Ακολουθώντας πιστά τις συγγραφικές οδηγίες του Μπύχνερ, ο οποίος τον θέλει να παίζεται σε τέσσερις εκδοχές, με μόνο καινοτόμο σκηνοθετικό στοιχείο την προσθήκη τραγουδιών –η οποία ομολογουμένως με εξέπληξε ευχάριστα –απάλυνε λίγο το δύσκολο αλλά τόσο ενδιαφέρον αυτό έργο και μας έκοψε την ανάσα. Θα ήθελα ιδιαίτερα να επισημάνω τους υπέροχους φωτισμούς,τα λειτουργικά σκηνικά, τη μουσική αλλά κυρίως να αποδώσω τα εύσημα στον αδιαφιλονίκητο πρωταγωνιστή της παράστασης, τον καθηλωτικό Χρίστο Στυλιανού, ο οποίος μας συγκλόνισε υποδυόμενος τον ομώνυμο ρόλο, ως άβουλος και καταπιεσμένος Βόυτσεκ. Απέδειξε με τη στόφα και τα εκφραστικά μέσα που διαθέτει ότι όχι μόνο ενσάρκωσε με αλήθεια και ισχυρή πειθώ τον ήρωα, αλλά ότι είναι γεννημένος για πρωταγωνιστικούς ρόλους, καθώς επίσης ότι είναι και ένα από τα ελάχιστα «διαμάντια» του έμψυχου δυναμικού του Κ.Θ.Β.Ε. Πολλά μπράβο στον δημιουργικό Σταύρο Τσακίρη και στο μελλοντικό λαμπρό αστέρι του καλλιτεχνικού στερεώματος Χρίστο Στυλιανού.

ΣχετικάΆρθρα

Ήθελες πολύ να συνεργαστείς με το Κ.Θ.Β.Ε. Για ποιο λόγο;

Ναι το ήθελα κι είχα κάνει αιτήσεις σε όλους τους Διευθυντές τα τελευταία είκοσι τρία χρόνια που απορρίπτονταν. Κι ο Βόυτσεκ μέχρι ν’ ανέβει πέρασε από σαράντα κύματα. Δεν διαπραγματεύομαι τις αγάπες μου και τις διεκδικώ με υπομονή. Για μένα μετρά πάντα η πρώτη φορά. Από αυτό το θέατρο είδα πρώτη φορά παράσταση, από αυτό αγάπησα το θέατρο, σ’ αυτό δούλεψα όταν ήμουν 26 χρόνων, μ’ αυτό σκηνοθέτησα πρώτη φορά στην Επίδαυρο.

Τι σε εντυπωσίασε στο έργο του Γκέοργκ Μπύχνερ και αποφάσισες να το σκηνοθετήσεις; Τι συμβολίζει ο Βόυτσεκ;

Ο Βόυτσεκ είναι από τα έργα που μου έβαλαν τη σκέψη να γίνω σκηνοθέτης. Δεν είναι, λοιπόν, ένα έργο που αγάπησα ή έκανα σχέδιο πάνω σ’ αυτό. Όλα τα ερωτηματικά μου, οι αγωνίες μου ως ανθρώπινη ύπαρξη μπαίνουν σαν ερωτηματικά σ’ αυτό το έργο. Όπως τελειώνει το έργο χωρίς απάντηση, έτσι συνεχίζω να μην έχω απαντήσεις στα βασικά ερωτηματικά μου. Γι’ αυτό θα συνεχίσω την προσπάθειά μου. Για το δεύτερο σκέλος της ερώτησης. Ο Βόυτσεκ είναι ο αγώνας του καταπιεσμένου ανθρώπου ενάντια στους καθημερινούς εξευτελισμούς που τον υποβάλει το σύστημα εξουσίας. Μέσα απ’ αυτόν τον αγώνα αναγνωρίζει την αληθινή μάχη του ανθρώπου ανάμεσα στην πνευματικότητα και τη ζωώδη φύση του.

Σε ποιο επίπεδο ποιότητας βρίσκεται το θέατρο αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα;
Το πρόβλημα του Ελληνικού θεάτρου ήταν η παιδεία κι αυτό παραμένει, άρα δεν υπάρχει συνείδηση της φύσης και του ρόλου του θεάτρου στις σημερινές κοινωνίες. Καταλήγουμε οι περισσότεροι κάτι παραζαλισμένες γκροτέσκες φιγούρες φιλότεχνων που δεν προσφέρουμε στους θεατές μας, αλλά σαν «προαγωγοί» διεκδικούμε τα χρήματα του κόπου τους. Μ’ άλλα λόγια εκτός εποχής, εκτός κοινωνίας, εκτός θεάτρου. Ακούγονται σκληρά αυτά που λέω αλλά πηγάζουν από την ελπίδα που μου γεννάει η νέα γενιά θεατρανθρώπων, όπως αυτοί οι ηθοποιοί που συνεργάστηκα στο Κ.Θ.Β.Ε. για την παραγωγή του Βόυτσεκ. Το θέατρο και γενικότερα ο πολιτισμός μπορούν να αντιταχθούν στην ευτέλεια της εποχής μας; Αν δεν έχει ξεπέσει ο ίδιος περισσότερο…

Τι είναι η σκηνοθεσία για εσένα;

Μια αφήγηση, με λόγια, με εικόνες, με φώτα, με τη συνέργεια πολλών ανθρώπων, για τη γενέθλια γη των ονείρων μας. Εγώ έχω ένα μόνο όνειρο. Έναν κόσμο δίκαιο, αυτό ζητάω και το λέω. Μια κριτική θέση για τον άνθρωπο, την ζωή, τον κόσμο, την Ιστορία, την Θρησκεία, την ευτυχία.

Τι σε ενοχλεί περισσότερο από όσα συμβαίνουν γύρω μας; Τι πραγματικά σε δυσαρεστεί;

Δεν έχω δικαίωμα να με δυσαρεστεί κάτι γιατί έτσι απαλλάσσω τον εαυτό μου από τις ευθύνες του. Είμαι συνένοχος στα κακά, αλλά ελπίζω να μην μείνω αμέτοχος στα καλά.

Τι καινούργιο ετοιμάζεις;

Ένα θέαμα για το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών που θα έχει τον τίτλο: «Όλα στην τέχνη είναι προπαγάνδα». Μια μεικτή παράσταση πάνω στα κείμενα του Τζ. Όργουελ