Στο Ζάππειο με τον Χρονά, τον Αγησίλαο και τον Τζαίημς Ντην

Μπήκα τρέχοντας στον κήπο του Ζαππείου για να προλάβω την τιμητική βραδιά που του ετοίμασε η Ένωση Βιβλιοπωλών και Εκδοτών. Σε ένα παγκάκι καθόταν ένας τύπος με χαβανέζικο πουκάμισο, σορτσάκι και σαγιονάρες. Σηκώθηκε και με πλησίασε. “Μήπως έχετε φωτιά;” Γέλασα και θυμήθηκα πριν από χρόνια τον Γιώργο Χρονά να κάθεται σε ένα από αυτά παγκάκια του κήπου και γύρω του εμείς να προσπαθούμε να τον διδάξουμε πώς γίνεται το ψωνιστήρι. Ο Γιώργος μπορεί να έχει τολμηρότητα στο στίχο αλλά είναι πολύ ντροπαλός όταν προσεγγίζει καινούργια άτομα. “Τι να κάνω; Tι να πω;” ρώταγε με αγωνία. “Είναι πολύ απλό. Πάρε αυτό το τσιγάρο και όποιος περάσει ζήτα του φωτιά. Μετά ρώτα τον τι ώρα είναι…” του λέμε και κρυφτήκαμε στους θάμνους για να δούμε αν θα εκτελέσει τις οδηγίες μας. Πλησιάζει ένας και ακούμε το Χρονά με μια φωνή σαν της Piggy να λέει “Μήπως έχετε φωτίτσα; Μήπως έχετε ωρίτσα;” ΄Ήταν τόσο αστείος στην προσπάθειά του να μιμηθεί σουσούμια της πιάτσας, που πέσαμε κάτω από τα γέλια. Βγήκαμε από τους θάμνους “Άστο” του λέμε, “άστο, δεν το έχεις! Κάντο με το δικό σου τρόπο! ” Kαταλάβαμε πως στη ζωή του, όπως και στην ποίησή του, δεν μπορεί να είναι ψεύτικος…

Κάτω από μια διαστημική τέντα, δίπλα στην είσοδο του Ζαππείου Μεγάρου, ο Λόρκα μας κοιτάει μελαγχολικός. Η Έκθεση Βιβλίου τιμάει τα 80 χρόνια από τη δολοφονία του. Φέτος όμως τιμάει και το δικό μας παιδί, το φίλο μας, τον ποιητή μας, που παραδόθηκε οικειοθελώς στην τρέλα του και έκανε ποίηση τη ζωή του. Είναι εδώ ο ποιητής, εκδότης, δημοσιογράφος Θανάσης Νιάρχος, που μιλάει για το καινούργιο που εκόμισε στην τέχνη. Η φίλη του Ζυράννα Ζατέλη που εξέδωσε στην “Οδό Πανός” τα πρώτα της διηγήματα με τίτλο “Περσινή Αρραβωνιστικιά”. Μας μιλάει για τα πρόσωπα των ποιημάτων του, πόρνες, στρατιώτες, υπάλληλοι ξενοδοχείων… Ο Κωνσταντίνος Μπούρας διευθύνει επιδέξια τη συζήτηση και ένας-ένας οι ομιλητές φωτίζουν και κάποια άλλη πλευρά της ποίησής του. Ο Χρονάς παρακολουθεί σκεπτικός. Mπροστά στο πάνελ σαν εικονίσματα τα 24 βιβλία που εξέδωσε ως τώρα. Ένα για κάθε ώρα της ημέρας, σκέφτομαι. Οι ομιλίες τελειώνουν, έπειτα ανεβαίνουμε στο βήμα εμείς οι φίλοι του, λέμε λόγια θερμά, μέσα από την καρδιά μας. Ο τιμώμενος σηκώνεται, ευχαριστεί για τα καλά λόγια και σαν δώρο για την βραδιά, “ο νέος ηθοποιός Αγησίλαος Σιούνας θα σας διαβάσει αποσπάσματα από το έργο μου ” Το όνομά μου είναι Τζαίημς Ντην” που θα παρουσιαστεί το Νοέμβριο στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη” λέει και στο βήμα ανεβαίνει ο Αγησίλαος και αρχίζει να διαβάζει…

ΣχετικάΆρθρα

Οι ήρωες του Χρονά, είτε είναι καθαρίστριες σε ύποπτα σινεμά, είτε η Μαρία Κάλλας στο διαμέρισμά της, μιλούν σαν πρόσωπα αρχαίας τραγωδίας που γνωρίζουν το τέλος τους. Έτσι και εδώ ο Αγησίλαος, ένα όμορφο νέο παιδί από το Περιστέρι, φοράει το καουμπόϊκο καπέλο του, γίνεται ο Τζαίημς Ντην και θυμάται κομμάτια και θρύψαλα από τη ζωή του. Είναι μοναδικό το ταλέντο του Χρονά να βρίσκει τους κατάλληλους ανθρώπους για να διαβάσουν τα κείμενά του. Για μεγάλο διάστημα η Ζυράννα και πολλοί άλλοι, διάβαζαν στο Τρίτο Πρόγραμμα ποιήματα και πεζά, με δική του σκηνοθετική καθοδήγηση και μουσική επιμέλεια. Πολλοί ομιλητές επισήμαναν ότι τα τελευταία χρόνια έχει γλυκάνει. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι από πρωταγωνιστής των θεμάτων του, έγινε σιγά-σιγά σκηνοθέτης. Όταν απομακρύνεσαι από τα γεγονότα και τα βλέπεις από απόσταση, γλυκαίνεις, αρχινάς να καταλαβαίνεις την φύση των πραγμάτων.

Ο Αγησίλαος Σιούνας τελειώνει την ανάγνωση, με λίγη δουλειά θα είναι ένας ιδανικός Τζαίημς Ντην, τον χειροκροτάμε, χειροκροτάμε και τον ποιητή, στιχουργό, εκδότη, βιβλιοπώλη, ραδιοφωνικό παραγωγό, μουσικό επιμελητή, σκηνοθέτη και φίλο Γιώργο Χρονά, που η ζωή και το έργο του έχουν γίνει παράδειγμα για όλους εμάς τους τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας. Τρέχω να φωτογραφηθώ με τον Αγησίλαο, είναι ανεπιτήδευτος κι απλός, “θέλω να σου κάνω μια συνέντευξη”, “ευχαρίστως αλλά όχι τώρα”, μου λέει και ποζάρουμε κάτω από την αφίσα του Λόρκα. “Γέλα λιγάκι” του λέω και τον ακουμπώ στον ώμο, “α, μπα, με το γέλιο δεν το έχω” μου απαντάει. Η τιμητική βραδιά έχει τελειώσει, “πήγαινε στην “Αίγλη” και κλείσε ένα τραπέζι για 15 άτομα” μου λέει ο Χρονάς και συμπληρώνει “Ένα πιάτο φαί θα φάμε, μην αρχίσεις και παραγγέλνεις σαλάτες και κρασιά σαν να είμαστε στο Zonars! ” και ξεσπάμε και οι δυο στα γέλια όπως παλιά…