Συγκίνησε χθες εκατοντάδες χιλιάδες θεατές ο Nick Cave. Σήμερα ο νέος του δίσκος (κριτική)

Ένας σταρ σύμβολο, ένα ντοκιμαντέρ – εμπειρία και 8 τραγούδια κάνουν τον ΤΑΖ να προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει την κβαντική μελαγχολία του απόλυτου συναισθηματικού και μουσικού event της χρονιάς παίζοντας με χαρούμενους απαγχωνισμένους.

ΣχετικάΆρθρα

Χτες το βράδυ, εκατοντάδες χιλιάδες θεατές, είδαν ταυτόχρονα, 9 το βράδυ ώρα Ελλάδας, το ασπρόμαυρο 3D ντοκιμαντέρ του ταλαντούχου και βραβευμένου Άντριου Ντόμινικ, «Οne more time with feeling» που είχε κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα στο φεστιβάλ Βενετίας. Ένα υποτίθεται αρχικά απλά promotion κόλπο για τη σημερινή κυκλοφορία του «Skeleton Tree», 16ου άλμπουμ από τους Nick Cave and the Bad Seeds», 32 χρόνια μετά την κυκλοφορία της πρώτης τους δουλειάς το 1984. Κι ένα χρόνο μετά το θάνατο του 15χρονου γιου του που σκοτώθηκε πέφτοντας από ένα λόφο.

Οι στίχοι από το πρώτο σινγκλ, το «Jesus Alone», μιλάνε από μόνοι τους: «Έπεσες από τον ουρανό, με δύναμη σε ένα χωράφι, κοντά στον ποταμό Αντούρ. Λουλούδια άνθισαν από το χώμα, αμνοί ξεχύθηκαν από τις μήτρες των μανάδων τους…Έκλαψες κάτω από δέντρα που στάζουν, ένα τραγούδι τοποθετημένο στο λαρύγγι μιας γοργόνας… Είσαι ένας νέος άντρας που ξυπνάει, καλυμμένος με αίμα που δεν είναι δικό του… Είσαι μια μακρινή ανάμνηση στο μυαλό του Δημιουργού σου, δεν το βλέπεις;…Με τη φωνή μου σε φωνάζω…»
Eίναι περίεργο όταν είσαι χρισμένος ο απόλυτος ευγενικός σκοτεινός πρίγκιπας να προσπαθείς να ξορκίσεις το σκοτάδι ενός τέτοιου γεγονότος. Σαν να κάνεις σπειροειδή pole dancing κατάβαση στον εαυτό σου κι αυτό γιατί ο 59χρονος Νικ Κέιβ αυτή τη φορά καλείται να αιμορραγήσει και να θρηνήσει βραχνά για κάτι προσωπικό και αβάσταχτα οδυνηρό. Ίσως γι ‘αυτό στο ντοκιμαντέρ -που είχε σκοπό την καταγραφή των προβών και των ηχογραφήσεων του νέου δίσκου αλλά κατέληξε σε κάτι εντελώς διαφορετικό- ο ίδιος μοιάζει με νεκροζώντανο ήρωα του Τζιμ Τζάρμους. Σε μια σχεδόν μεταφυσική διαπραγμάτευση με τον Θεό, τον εαυτό του, την τέχνη του. Μια προσπάθεια συμφιλίωσης με άπειρα αναπάντητα ερωτηματικά. Κι αυτή ακριβώς η αίσθηση, μαζί με την αμεσότητα του 3D και την ποιητική καθαρότητα και διεισδυτικότητα των πλάνων του Ντόμινικ είναι που μετέτρεψαν το ντοκιμαντέρ σε μια ανάλογη εμπειρία αναζήτησης της αλήθειας και της ομορφιάς μέσα από την απελπισία και το χάος, σε μια λυρική σκηνή στημένη σε πυριτιδαποθήκη, σαν ένα ρέκβιεμ με αβέβαιη υπόσχεση αντάμωσης παιγμένο από μια μπάντα με μέλη πανκ, κλασικούς και τζαζ μουσικούς.

Kορυφαία έντυπα και μέσα όπως το Time Out, το Screen International, to Hollywood Reporter, o Guardian, χαρακτήρισαν το φιλμ ως τίποτα λιγότερο από ένα συναισθηματικά και καλλιτεχνικά συναρπαστικό αριστούργημα κινηματογραφικής εσωτερικότητας. Κάτι που το αισθανθήκαμε ταυτόχρονα εκατοντάδες χιλιάδες θετές σε όλο τον κόσμο μετά το τέλος της προβολής του (το είδα στο Village @ The Mall) κουβαλώντας μέσα μας μια κβαντική μελαγχολία. Παρακολουθώντας έναν άνθρωπο που η μουσική του σε μεγάλωσε ορίζοντας την αισθητική χορογράφηση των σκοταδιών σου και να έρχεσαι αντιμέτωπος με το απόλυτο de profundis του στην προσπάθειά του να βρει ξανά το φως το.

To «Skeleton Tree» διαθέτει αναμενόμενα όλη την συνθετική – στιχουργική αντανάκλαση των παραπάνω, με τη φαινομενική ανισότητα (σαν συνολική ακρόαση και κατεύθυνση) των τραγουδιών του να αντανακλά με συνέπεια σαν σύνολο το ταξίδι του ίδιου του δημιουργού του, λειτουργώντας τελικά σαν ένα εκ των γεγονότων, concept album. Υπάρχουν στιγμές στοιχειωτικές, στιγμές λίγο υπερβολικά ονειρικοαπελευθερωτικές σε φλερτ με ζαχαρωτά βουτηγμένα σε λερωμένο μπέρμπον, μια αμηχανία σε μορφή αυτοσχεδιαστικής λιτανείας, σκληροπυρηνικός, σωματικός σαν αίσθηση σπαραγμός, λυρική ανάπαυση και ανολοκλήρωτοι ψίθυροι. Λογικό σε μια δισκογραφική δουλειά που περισσότερο από όλα είναι μια προσπάθεια επαναπροσδιορισμού πραγμάτων και εύρεσης πιθανά μη απαντήσεων σε ερωτήματα. Αυτό το πιθανά μη απαντήσεων, είναι ολοφάνερο στην ερμηνευτική προσέγγιση του Κέιβ.

To γρέζι και ο ψίθυρος, και η νταλίκα με στολή αιματοβαμμένης μπαλαρίνας της φωνής του που όλοι στις γοτθικές μας περιόδους ονειρευόμασταν, ντυμένοι στα μαύρα, να ακούγεται πάνω από τα φέρετρα μας σε πάρτι, αυτή τη φορά ακούγεται πάνω από το φέρετρο του παιδιού του. Και η διαφορά είναι τεράστια γιατί μεταξύ άλλων σηματοδοτεί και την απότομη, ρεαλιστική αποδόμηση της όποιας ρομαντικής θανατολαγνείας. Ο ίδιος ο Κέιβ δήλωσε στο ντοκιμαντέρ πως δεν ενδιαφέρεται να γράφει πλέον τραγούδια που αφηγούνται ιστορίες.

Θα προσπαθήσω να διηγηθώ την ιστορία, όπως την αισθάνθηκα σε ήχους, τραγούδι με τραγούδι, με τη σειρά που βρίσκονται στο cd: «O Xριστός είναι μόνος του» (Jesus Alone) σκέφτεσαι ενώ βρίσκεσαι με μπερδεμένη την αίσθηση του χώρου και του χρόνου στη Χαμένη Λεωφόρο του Ντέιβιντ Λιντς. Αριστερά και δεξιά δάσος. Τρέχεις σαστισμένος στα δέντρα, ακούς μια κουκουβάγια και την περνάς για απάντηση Του στο κάλεσμά σου. Θυμάσαι πως ήταν τότε που έπαιζες κυνηγητό μαζί Του στα δαχτυλίδια γύρω από τον πλανήτη Κρόνο (Rings of Saturn), εκείνα τα ανέμελα χρόνια στην Αίγυπτο για τα οποία δεν έμαθε ποτέ κανείς τι συνέβη. Μόνο εσύ αισθάνθηκες την απειλή και το φόβο Του και όταν στο ζήτησε δέχτηκες να επιστρέψεις προσποιούμενος ότι είσαι Αυτός. Αρκεί να σου τηλεφωνούσε που και που. Θα δεχόσουν τη σταύρωση, όλα, αρκεί να σου τηλεφωνούσε.

Περπατούσες μελαγχολικός στους βρεγμένους δρόμους μιας πόλης, Άμπερ την έλεγαν που έμοιαζε να κατοικείται μόνο από βιτρίνες. Μπροστά από μια βιτρίνα στεκόταν μόνο του ένα κορίτσι με ένα ματωμένο κόκκινο αδιάβροχο (The girl in Amber). Προσπάθησες να την πλησιάσεις, τα πάντα γύρω της φαίνονταν να συστέλλονται και να διαστέλλονται σαν να το προκαλούσε με ηχητικά κύματα η ίδια. Σου είπε να τρέξεις μακριά. Ήταν μια μεταλλαγμένη, σαν τους X – Men, αποφασισμένη να πεθάνει από το να πέσει στα χέρια του Μαγκνέτο (Magneto). Μόνο αυτός που θα της εξηγούσε τι σημαίνει το όνομά της, Ανθρακένη (Anthrocene), αυτός που θα τη βοηθούσε να καταλάβει γιατί τη φωνάζουν έτσι και ποιος την έφτιαξε θα μπορούσε να την λυτρώσει. Τα μηλίγγια σου άρχισαν να χτυπάνε με μανία όταν κατάλαβες ότι είναι φτιαγμένη από έναν άχρωμο στερεό αρωματικό υδρογονάνθρακα που είναι στη χημεία η ανθρακένη

Xωρίς να σου μιλάει, είχε διεισδύσει στο μυαλό σου φωνάζοντας «σε χρειάζομαι» (I need you) και για πρώτη φορά αισθάνθηκες ότι δεν θα μπορούσες να τα βγάλεις πέρα ως Χριστός. Πώς να εξομολογήσεις έναν άχρωμο στερεό αρωματικό υδρογονάνθρακα; Άρχισες να τρέχεις σαν τρελός, έτσι βρέθηκες στη Χαμένη Λεωφόρο. Κρυμμένος μέσα στα δέντρα είδες μια φωτεινή μπάλα να κατεβαίνει από το μακρινό ουρανό (Distant Sky) με αγγελική φωνή να τραγουδάει κι Εκείνον, μέσα στη σφαίρα. Είχε χάσει το τηλέφωνο Του κι ήρθε να σε βρει, να σου δώσει γαλήνη. Η συμφωνία όμως δεν μπορούσε να αλλάξει, εσύ θα σταυρωνόσουν αντί για Αυτόν όμως Εκείνος θα στο ξεπλήρωνε με την μεγαλύτερη απόδειξη αγάπης. Σε φίλησε στο στόμα και προχώρησε με αέρινα βήματα σε μια σημύδα. Πέρασε ένα σκοινί με θηλιά από τα κλαδιά της, έβαλε το κεφάλι του μέσα και πριν κρεμαστεί ζήτησε οι άνθρωποι να τον φωνάζουνε Ιούδα, για να θυμούνται την αγάπη του για σένα. (Skeleton Tree).

Ο επιθανάτιος βρόγχος του ακούστηκε σαν κιθάρα που προσπαθεί να ακολουθήσει τον ήχο ενός αόρατου πιάνου όπως φαινόταν ότι έπαιζαν τα πόδια του που κουνιόντουσαν σπασμωδικά. Με το σπέρμα που συνηθίζεται όπως λέει ο θρύλος να χύνεται από τους απαγχωνισμένους, να γονιμοποιεί με κακούς σπόρους – Βad Seeds το οικόπεδο που άνηκε σε κάποιον ιερέα του Κρόνου που είχε χάσει την πίστη του αφήνοντας το ξερό. Το χώμα άρχισε να ανθίζει σχεδόν αμέσως ενώ λίγο μετά, το πρόσωπο του κρεμασμένου απέκτησε το γαλάζιο μοβ χρώμα των πεθαμένων που μοιάζει αυτό ενός φοβιστικά γαλήνιου ουρανού πριν τη βροχή που οι άνθρωποι κοιτάζουν όταν προσεύχονται. Ενός ουρανού μέσα στον οποίο εσύ κι Αυτός, γελάτε παρακολουθώντας τους ανθρώπους, την ώρα που εσύ, ο Ιούδας, Τον ξεδιψάς με αίμα γρανίτα από τις τρύπες των σταυρωμένων χεριών σου”
Κάνε κονέ με τον ΤΑΖ στο www.facebook.com/tazthebuzz ή στείλε εξώδικα και απειλητικές επιστολές στο terra_gelida@hotmail.com