Χρήστος Χατζηπαναγιώτης: Τα Έχω Κάνει Όλα Στη Ζωή Μου!

Φέτος έγινε 56 ετών. Ωστόσο, διατηρεί την αγνότητα του και είναι συνεχώς χαμογελαστός, αντιπροσωπεύοντας τον τίτλο του κωμικού ηθοποιού. «Έχω κι εγώ τις μαύρες μου, τα “κλεισίματά” μου», μου εξηγεί. Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που θα πει αυτό που αισθάνεται, χωρίς δισταγμό. Μέχρι τηνΚυριακή 14 Σεπτεμβρίου θα βρίσκεται στο θερινό θέατρο Λαμπέτη με το έργο των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου Ούτε γάτα…ούτε ζημιά. Ο “Λαλάκης” του έργου, έχει και σύζυγο και ερωμένη, ενώ στην οικογένεια του Χρήστου σεν χωράνε άλλοι! Και δεν πρόκειται για μια παραδοσιακή οικογένεια!

ΣχετικάΆρθρα

-Φέτος έγινες 56 χρονών. Αισθάνεσαι «χορτασμένος» ή έχεις ακόμα απωθημένα;

Τώρα αυτό με τις ηλικίες τι το ‘θελες; (γέλια). Δεν έχω απωθημένα. Θέλω να είμαι καλά εγώ και οι γύρω μου, να έχω το μυαλό στο κεφάλι μου, να συνεχίζω να είμαι ανοιχτός και ισορροπημένος όσο γίνεται και να αγαπώ όλο και περισσότερο τους ανθρώπους. Και μέσα από τη δουλειά μου να συναντώ ενδιαφέροντες ανθρώπους, ιδέες και καινούργια παράθυρα στη ζωή.

-Είσαι από τους ανθρώπους που νιώθεις την αγάπη. Όχι μόνο από τους ανθρώπους που σε περιτριγυρίζουν, αλλά και από τον κόσμο.

Ναι, ευτυχώς. Το θεωρώ μεγάλο δώρο αυτό, αλλά νομίζω σ’ αυτή τη ζωή ό,τι δίνεις… παίρνεις.

-Σου αρέσει να σε σταματάνε στον δρόμο και να σου εκφράζουν την αγάπη τους;

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν μερικές στιγμές που η αναγνωσιμότητα κάνει τους ανθρώπους να σου μιλήσουν μ’ έναν όχι και τόσο ευγενικό τρόπο, μπορεί και άθελα τους. Να είναι λίγο πιο χύμα. Να σου πω, κάτι; Μου αρέσει να μου μιλάνε οι άνθρωποι, μου αρέσει να με αναγνωρίζουν, αλλά μου αρέσει να με αναγνωρίζουν σαν ένα καλό ηθοποιό, τίποτα άλλο.

-Τι ρόλο παίζει το γέλιο στη ζωή σου;

Κάθε φορά που συναντιέμαι με αγαπημένους φίλους, πολλές φορές μια βραδιά χαρακτηρίζεται από αυτό. Το γέλιο παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή μου. Είναι φάρμακο, είναι διαφυγή.

-Όποτε σε συναντάω είσαι με το χαμόγελο και το γέλιο. Έτσι είσαι κι εκτός;

Εντάξει, μην το δέσεις ότι είμαι έτσι συνεχώς (γέλια). Έχω κι εγώ τις μαύρες μου, τα «κλεισίματα» μου. Δεν είμαι και πολύ ανοιχτός άνθρωπος. Δεν έχω πολλές παρέες και πολλούς φίλους, αλλά έχω πολλούς γνωστούς. Άλλωστε, τώρα πια δεν βγαίνω πολύ, γιατί τα έχω κάνει όλα στη ζωή μου! Έχω πιει πάρα πολύ, έχω μεθύσει πάρα πολύ. Τα ‘χω κάνει όλα στον υπερθετικό βαθμό. Ήμουν άνθρωπος εμπειριομανής, αφού ήθελα να τα μάθω και να τα γνωρίσω όλα. Και το έκανα!

-Από όσο γνωρίζω είσαι λάτρης των ταξιδιών, έτσι;

Μου αρέσουν τα ταξίδια. Από μικρό παιδί ταξιδεύω πολύ. Όχι τόσο σαν τουρίστας Γιαπωνέζος… Περισσότερο σαν περιηγητής ψυχών. Γι’ αυτό και πάντα μου άρεσε να ταξιδεύω μόνος μου. Αυτό μου δίνει μία άλλη ελευθερία. Το να πάω ένα ταξίδι και να είμαι ακόμα και με τους πιο κολλητούς μου φίλους, αυτό αμέσως-αμέσως με βάζει σ’ ένα πρόγραμμα που δεν το θέλω καθόλου. Όταν φεύγω ταξίδι, όταν λέω ότι πάω διακοπές, θέλω να «διακόπτω» πραγματικά! Σκέψου, το κινητό το κλείνω στο save box του ξενοδοχείου που πηγαίνω. Μιλάω με τους δικούς μου, τη Βίκυ, τη Δανάη, την αδερφή μου, τον πατέρα μου, όταν επιστρέφω το βράδυ. Να δω μήπως έχω κάποιο μήνυμα ή μήπως έγινε κάτι.

-Έχεις μετανιώσει για πράγματα που έκανες ή που δεν έκανες;

Έχω μετανιώσει κυρίως γι’ αυτά που δεν έκανα, αν και είναι πολύ λίγα (γέλια). Τα έχω κάνει όλα! Δεν έχω μετανιώσει. Έχω ζήσει τη ζωή μου πολύ απλόχερα και γενναιόδωρα. Ελπίζω να με αξιώσει ο Θεός να ‘χω και καλά γεράματα.

-Δείχνεις να φοβάσαι…

Υπάρχει άνθρωπος που να μη φοβάται τα γηρατειά; Είναι μία ιδιαίτερη φάση, γιατί πλησιάζεις προς το τέλος, ο χρόνος τελειώνει… Όπως λέει και ο Phillip Roth: «Τα γηρατειά δεν είναι θάνατος, είναι σφαγή».

-Πολύ αισιόδοξος αυτός ο Roth (γέλια). Εσύ είσαι αισιόδοξος;

Είμαι ένας άνθρωπος που αισιοδοξώ. Ακόμα και αν η μαυρίλα κυριαρχεί όπως σήμερα. Αναγκαστικά όλη αυτή η κατάσταση που βιώνουμε δε γίνεται να μη σε ρίξει. Πολλές φορές είμαι και λίγο καταθλιπτικός και πέφτω σε μικρές περιόδους κατάθλιψης, όπως πολλοί άνθρωποι γύρω μας. Προσπαθώ όμως να το ξεπερνάω..

-Πώς αντιμετωπίζεις την κατάθλιψη;

Όταν μου συμβαίνει αυτό, η καταφυγή μου είναι ο ύπνος. Κι ευτυχώς κοιμάμαι πολύ βαθειά και ωραία. Και η φύση που μπορεί να με γεμίσει ενέργεια και αισιοδοξία. Κάθε φορά το αντιμετωπίζω με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με τη συνθήκη.

-Σε φοβίζει το πέρασμα του χρόνου;

Δεν μπορεί να μη σε φοβίζει, δεν μπορεί να μην σε βάζει σε σκέψεις. Πρέπει να βρίσκεις τον δρόμο να προχωράς και να γεύεσαι την κάθε ηλικία όπως της αξίζει. Τώρα, σε αυτή την ηλικία, δεν μπορώ να κάνω πράγματα που έκανα στα 20. Μπορώ όμως να κάνω άλλα που δεν μπορούσα τότε (γέλια).

-Είσαι ικανοποιημένος από τα χρήματα που έχεις βγάλει όλα αυτά τα χρόνια;

Κοίταξε, τα χρήματα που έχω βγάλει δεν είναι κάτι χειροπιαστό. Έχω βγάλει αρκετά χρήματα, αλλά δεν είμαι ένας πλούσιος άνθρωπος. Όσα χρήματα έβγαζα, τα έβγαζα για να περνάω καλά εγώ και οι φίλοι μου. Νομίζω ότι γι’ αυτό το λόγο υπάρχουν, για να περνάμε καλά (γέλια). Είμαι άνθρωπος που μπορώ να περάσω καλά και με πάρα πολλά, αλλά και με πολύ λίγα. Αν ρίξεις το βλέμμα σου γύρω αυτή τη στιγμή υπάρχει μεγάλη δυστυχία στον κόσμο. Εγώ θα ήταν κρίμα να παραπονιέμαι και να μεμψιμοιρώ.

-Έχεις αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις;

Υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει αντιμετωπίσει; Μόνο αν είσαι πραγματικά χαζός, αν έχεις IQ βερικοκιού μπορείς να πεις ότι όλα είναι ρόδινα. Παρόλα αυτά δεν μου αρέσει και να μιζεριάζω και δεν μου αρέσουν και οι άνθρωποι που μιζεριάζουν, δεν τους θέλω. Ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις μπορείς να βρεις αν το θέλεις κάτι καλό, να εστιάσεις σε αυτό και να κρατηθείς!

-Τι άλλο σε εξοργίζει;

Η αχαριστία και το κακό, οι κατινιές που υπάρχουν πολύ στη ζωή και ακόμα περισσότερο στο θέατρο.

-Έχεις νιώσει στιγμές αχαριστίας;

Πολλές. Και κατινιές (γέλια). Και τώρα τελευταία βιώνω ακόμα μία μεγάλη αχαριστία από ένα συνάδελφο, που σχεδόν τον έχω «ευεργετήσει». Μαθαίνω ότι γυρνάει από εδώ κι από εκεί και λέει διάφορα κουλά για μένα. Χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος. Που και να υπήρχε λόγος, σ’ έναν άνθρωπο που του ‘χεις προσφέρει δουλειά, τον έχεις αγκαλιάσει και του ‘χεις φερθεί άψογα, να κυκλοφορεί στην Αθήνα και να λέει για σένα πράγματα –ακόμα και να ‘χει δίκιο-, το θεωρώ απαράδεχτο και αχαρακτήριστο.

-Μαζί με τη Βίκυ Σταυροπούλου ετοιμάσατε μία ξενοδοχειακή μονάδα στη Μάνη.

Δεν είναι ακριβώς ξενοδοχειακή μονάδα. Είναι ένα μικρό αγροτουριστικό κτήμα. Έχει πέντε 40αρια αυτόνομα στούντιο. Ένας μικρός Παράδεισος! Το κτήμα αυτό το είχαμε αγοράσει πριν από 10 χρόνια και το έχουμε αγαπήσει πολύ. Όλο αυτό έγινε στη τύχη: Στη τύχη αγοράστηκε το κτήμα, στη τύχη έγιναν και όλα τα υπόλοιπα. Έχουμε ρίξει όλα μας τα λεφτά εκεί, τις ελπίδες και όλη μας την αγάπη.

-Πως προέκυψε η ιδέα γι’ αυτό το αγροτουριστικό κτήμα;

Τυχαία. Είχα κατέβει να μιλήσω με τον αρχιτέκτονα, γιατί θέλαμε να φτιάξουμε ένα μικρό σπίτι και ξαφνικά έμαθα ότι υπάρχει ένα πρόγραμμα για τις μικρές αγροτουριστικές μονάδες. Τον ρώτησα αν μπορούσαμε να το πάρουμε κι εμείς, τηλεφώνησα στη Βίκυ για έγκριση και… ορμήσαμε (γέλια). Είναι διαφορετική αυτή η επιχείρηση. Ο στόχος μας είναι να έχει ένα βαθιά οικολογικό χαρακτήρα. Δεν χρησιμοποιούμε φάρμακα, φυτοφάρμακα, έχουμε δεξαμενή βρόχινου νερού, έχουμε βιολογικό βόθρο και δεν χρησιμοποιούμε καυστικά. Τα σπίτια χτίστηκαν με πέτρα που βγάλαμε μέσα από το κτήμα και ότι φυτεύουμε είναι από σπόρους του ΠΕΛΙΤΙ. Να είμαστε όσο πιο κοντά στο περιβάλλον και να το σεβόμαστε όσο περισσότερο γίνεται, θέλουμε να μπαίνει ο επισκέπτης, να μπορεί να κόβει τις ντομάτες του, τα κρεμμυδάκια του, τα φρούτα του χωρίς φόβο, γιατί θα ‘χουν μεγαλώσει μόνο με νεράκι, χώμα και με τον ήλιο της Μάνης. Έχει γίνει ένα υπέροχο χτίσμα που σέβεται το περιβάλλον από τον Χριστόδουλο Μακρή και τη Μαίρη Τσαγκάρη που έχει βοηθήσει πολύ αισθητικά. Έχουν γίνει υπέροχα πέτρινα σπίτια με μία θέα που δεν έχεις ξανά δει στη ζωή σου! Βλέπεις από το βάθος την Τυνησία, μπροστά σου όλο το μεσηνιακό κόλπο και καθώς γυρνά το μάτι σου βλέπεις μέχρι την κορυφή του Ταϋγέτου. Είναι από τα ελάχιστα σημεία της Μεσηνίας που φαίνεται η κορυφή του προφήτη Ηλία.

-Θα ήθελες να είχες αποκτήσει τη δική σου οικογένεια; Να έχεις τη σύζυγο και τα παιδιά σου;

Δηλαδή να είμαι δίγαμος; (γέλια) Δεν είμαι μουσουλμάνος παιδί μου, έχω και οικογένεια και παιδί! Δεν χωράνε άλλοι.

-Έχει περάσει κρίση η σχέση σας;

Υπάρχει σχέση που να μην έχει περάσει κρίση; Δεν υπάρχει. Εννοείται. Ο τρόπος που πρέπει να αντιμετωπίζει αυτά τα πράγματα είναι η αγάπη, η εμπιστοσύνη και η κουβέντα.

-Τσακώνεστε συχνά;

Εννοείται! Ο πόλεμος των Ρόουζ (γέλια). Τσακωνόμαστε, φωνάζουμε, φεύγουν πιάτα… (γέλια). Όχι δε νομίζω ότι τσακωνόμαστε με τον παραδοσιακό τρόπο! Άλλωστε δεν είμαστε μία «παραδοσιακή» οικογένεια.

Ο Σταμάτης είναι από τις πιο παλιές μου σχέσεις στο θέατρο. Είναι, σχεδόν, ο άνθρωπος που με έβγαλε στη σκηνή, μαζί του… μπουσούλησα πάνω στη σκηνή. Από μαθητής ακόμα στη δραματική σχολή, βρισκόμουν για αρκετά χρόνια στην Ελεύθερη Σκηνή ως ο μικρός βοηθητικός. Μετά είχα τη χαρά να με σκηνοθετήσει σε πάρα πολλές παραστάσεις. Με τον Σταμάτη έχουμε μία ιδιαίτερη σχέση. Μία σχέση δασκάλου-μαθητή και αγαπημένου φίλου.