ΤΩΡΑ |
ΑΓΑΠΗΤΟ ΜΟΥ ΒΑΡΔΑΡΟΛΟΓΙΟ… Ο ΤΑΖ ανεβαίνει στα βόρεια, προσπαθώντας να πείσει τον κόσμο ότι το κάνει για να δει ταινίες…Πλέον δεν πείθει κανέναν, εφ’ όσον όλοι περιμένουν το καθιερωμένο του φεστιβαλικό τσουνάμι.
Yπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που την πυροβολώ άνετα και χωρίς δεύτερη σκέψη Βαδαρολόγιο μου. Αυτοί που λένε «εδώ ο κόσμος καίγεται και δεν έχουμε να φάμε, το φεστιβάλ μας μάρανε και οι τέχνες». Η αισθητική είναι ηθική και η ηθική είναι πολιτική μικρό μου ερπετό που σέρνεσαι προς τα αριστερά. Κι ανεφέρω την αριστερά, επειδή υποτίθεται πως τα μέλη της έχουν μεγαλύτερη ευαισθητοποίση απέναντι στην τέχνη, γνωρίζοντας πως η τέχνη είναι μέσο προβληματισμού, αφύπνισης, παιδείας. Είναι η σκάλα που ανεβαίνεις ξεκλειδώνοντας γρίφους για να φτάσεις στο επόμενο επίπεδο, με εφόδιο αυτά που έχεις πάρει από το προηγούμενο. Δεν είναι φρου φρου και φραμπαλάδες.
Περίμενα η αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να έδειχνε μια ευαισθητοποίηση όσον αφορά αυτό το χιλιοταλαιπωρημένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που φέτος διανύει την 56η του χρονιά. Το μεγαλύτερο φεστιβάλ των Βαλκανίων με 200 και βάλε ταινίες κι ένα κοινό που τρέχει διψασμένο να βγάλει εισιτήριο. Δεν κάνω διαφήμιση, το βιώνω χρόνια τώρα. Η πιτσιρικαρία και όχι μόνο κάνει ουρές στα ταμεία με τις περισότερες προβολές να είναι sold out. Tι σημαίνει αυτό σε απλά ελληνικά; Ότι ο κόσμος, ειδικά της επαρχίας (μην ακούσω τη μαλακία περί συμπρωτεύσουσας όπως την έχουν παρατήσει τη Θεσσαλονίκη) θέλει, διψάει να δει, να ανακαλύψει κάτι το καινούργιο και περιμένει την αφορμή που εν προκειμένω είναι το Φεστιβάλ.
Ποιο θα έπρεπε να είναι το κύριο μέλημα, μιας αριστερής κυβέρνησης; Να βάλει τα δυνατά της για να στηρίξει έναν τόσο λαοφιλή θεσμό που είναι και ο πιο πρεστιζάτος στα Βαλκάνια. Τι έκανε φέτος η αριστερή κυβέρνηση; Ουσιαστικά τίποτα. Με το ζόρι στήθηκε το φεστιβάλ μέσα από τα ΕΣΠΑ και κυρίως χάρη στην επιμονή, την κάβλα και τη δουλειά αυτών που το συντηρούν. Τα παλιότερα χρόνια συνήθιζα να βρίζω και να κάνω και να ράνω για τα λάθη της διοργάνωσης, που συνεχίζουν να υπάρχουν. Όμως φέτος δε θα το κάνω. Στοπ. Δεν έχω το δικαίωμα απέναντι σε κάτι που στήθηκε με τεράστιο κόπο και διαθέτει πλούσιο πρόγραμμα ακόμα κι αν διαφωνώ με τις γεροντολαγνικές επιλογές του διευθυντή κου Εϊπίδη. Το φεστιβάλ είναι εδώ, πρέπει να παραμείνει ζωντανό και μολονότι λόγω έλλειψης χρημάτων, φέτος φαντάζει κλινικά νεκρό, στα ταμεία των εισιτηρίων γίνεται ο χαμός.
Ναι δεν έχουμε τις εξτραβαγκάντσες του παρελθόντος. Και όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο Βαρδαρολόγιό μου, μου λείπει η glam εποχή της κατηγορούμενης από παντού, κυρίως δε από όσους ευεργητήθηκαν από αυτήν, Δέσποινας Μουζάκη. Υπέροχα χρόνια, πραγματικής γιορτής όπως μεταφράζεται η λλέξη φεστιβάλ. Δεν ξέρω τι θα έκανε η Δέσποινα αν συνέχιζε να είναι στο τιμόνι με τα πενιχρά μέσα που έχει πλέον το φεστιβάλ. Σέβομαι και το εννοώ την προσπάθεια και το πείσμα του Εϊπίδη, διαφωνώ ομως κάθετα με την τραυματική σχέσει που έχει ο ίδιος με την έννοια της χαράς. Λες και αν του δείξεις, κάνεις, πεις, κάτι χαρούμενο, θα πάθει εγκεφαλικό.
Παρ’ όλα αυτά είμαι εδώ και γουστάρω που είμαι εδώ. Με 150 ευρώ στην τσέπη κι ένα ξενοδοχείο πληρωμένο μόνο για 3 μερες. Τις υπόλοιπες θα τις βγάλω παίζοντας κλαρίνοο στον σταθμό του ΟΣΕ γιατί ηλικιακά να κάνω τη βίζιτα, δεν νομίζω ότι με παίρνει. Διάθεση καλή ως πολύ καλή, κι ας μου βγήκε η ψυχή να φτάσω. Μπορεί ο ΟΣΕ να διαθέτει αμαξοστοιχίες μέσα στις οποίες αν μπεις, χρειάζεσαι μετά να περάσεις τουλάχιστον μισή ώρα βουλιαγμένος σε χλωρίνη για να απολυμανθείς, αλλά στην ώρα εγγλέζοι. 10.18 σου λέει ξεκινά η αμαξοστοιχία, και φεύγει με ακρίβεια δευτερολέπτου. Εγώ έφτασα 10.19 και πάπαλα. Δεύτερο εισιτήριο για το τρένο των 14.18. Κι αυτό έφυγε ακριβώς στην ώρα του, απλά κάπου στην πορεία ξεχάστηκε κι έκανε το 5ωρο ταξίδι, 7ωρο.
Ταξί, ξενοδόχείο, μπάνιο στο πι και φι να προλάβω την τελετή έναρξης στην οποία παρουσιαστής ήταν ο Αντίνοος Αλμπάνης. Δεν την πρόλαβα αλλά ευτυχώς είχα δει στο Βερολίνο την συγκλονιστική ταινία έναρξης. To υπεράνω κάθε περιγραφής όσον αφορά στην τεχνική του «Victoria» του Γερμανού Σεμπάστιαν Σίπερ. Ένα θρίλερ με ληστείες και κυνηγητά, 2 ωρών και 20 λεπτών που γυρίστηκε όλο μονοπλάνο. Τι σημαίνει μονοπλάνο; Ότι από την αρχή που ο σκηνοθέτης λέει «πάμε» η κάμερα τρέχει σε πραγματικό χρόνο, χωρίς μοντάζ, χωρίς τίποτα. Όλοι κουρδισμένοι ρολόι εφ’ όσον η δράση εξελίσσεται σε καμιά 20αριά χώρους, με πυροβολισμούς, κυνηγητά κλπ. και πρέπει να είναι τα πάντα στην ώρα τους για τη στιγμή που θα έρθει στο μέρος τους η κάμερα. Και το οσκαρικό «Birdman» υποτίθεται ότι ήταν μονοπλάνο αλλά ήταν «κλεμμένο». Ο σκηνοθέτης σου έδινε την αίσθηση του μονοπλάνου, αλλά το είχε μοντάρει ψηφιακά. Στην ταινία – κατόρθωμα του Σίπερ όσα βλέπεις είναι μια λήψη. Μια λήψη διόμισι ωρών που ο σκηνοθέτης την γύρισε τρεις φορές για να επιλέξει την καλύτερη εκδοχή. Ελάχιστες γνώσεις να έχεις από κινηματογράφο, καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό.
Εντυπωσιακή όσον αφορά την επιλογή ταινίας έναρξης η αρχή και τα υπόλοιπα εδώ είμαστε να τα λέμε. Ξέρω Βαρδαρολόγιο μου, ότι έχεις συνηθίσει περιγραφές με αλκοόλ και σεξ και τέτοια, αλλά μου βγήκε μια περίεργη ηρεμία την πρώτη μέρα. Ούτε σε μπαρ δεν μπήκα, μόνο από την αποθήκη Γ στο Λιμάνι πέρασα που είχε ένα (μάλλον ψιλοάθλιο) παρτάκι, έτσι του τύπου να τα πούμε μεταξύ μας και μετά δωμάτιο. Κέντρο βάσης μου και καφενές μαζί το καλύτερο ίσως δισκοπωλείο που υπάρχει στη χώρα, το μικρό αλλά θαυματουργό «Stereodisc» στην Αριστοτέλους με τον Κοσμά να παραγγέλνει από το εξωτερικό ότι δεν μππορείς να φανταστείς από classic και προχώ δημιουργίες. Ωραίο συναίσθημα να αγκαλιάζεσαι με φίλους που έχεις να τους δεις χρόνο όπως ο Κοσμάς κι ο Παναγιώτης. Αλλά και στο φεστιβάλ, η Δήμητρα, η Ισαβέλα… Μερικές αγκαλιές ανθρώπων σε κάνουν να αισθάνεσαι βασιλιάς όσον αφορά στο παραμύθι της δικής σου ζωής τουλάχιστον. Με πετυχαίνει η Ισαβέλα με καφέ κατά τις 5 στην αποθήκη Γ και μου λέει «αυτό ήταν, χάλασε το φεστιβάλ. Που είναι εκείνες οι χρονιές που ενώ ήμασταν όλες κουρέλι εσύ εμφανιζόσουν 12 το μεσημέρι με τη μούρη φράπα, κρατώντας τζιν τόνικ στο χέρι και θέλαμε να σε σκοτώσουμε;»
Οι εποχές αλλάζουν Ισαβέλα μου, αυτό που έγινε μπορεί να μη γίνει αλλά να ξαναγίνει κάποια άλλη στιγμή, αυτό που δεν έγινε ποτέ μπορεί να έπρεπε να μη γίνει για να συμβεί όταν πραγματικά ολοκληρωθεί. Κάπως έτσι. Κοιτάζοντας τον ήλιο (κάνει υπέροχες, απερίγραπτες, ψυχεδελικά φωτεινές μέρες), να πέφτει στη θάλασσα τυλίγοντας από την αντανάκλαση του στο νερό σε μια σχεδόν μεταφυσική αχλή όλους μας, σαν συννεφάκι αγίου πάνω μας. Τσεκάροντας το πρόγραμμα να δεις τις ταινίες που θες να δεις για να κλείσεις έγκαιρα εισιτήριο. Περνώντας ώρες στα σαντουιτσάδικα μέχρι να διαλέξεις από τις χίλες δύο ποικιλίες πρόχειρού και νόστιμου φαγητού που κάνουν τα Everest να θέλουν να αυτοκτονήσουν. Παραδομένος απόλυτα σε μια απόκοσμη γαλήνη, να μπερδεύεις το σινεμά μέσα στην σκοτεινή αίθουσα με το σινεμά της πόλης γύρω σου. Αχ Βαρδαρολόγιο μου, συγγνώμη που δεν σου έχω πάθη και εγκλήματα σε αυτήν την πρώτη μας συνάντηση στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης αλλά μην ανησυχείς, δεν φημίζομαι για τη φρονιμάδα μου, θα έρθουν κι αυτά.
Το 64ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης μόλις άρχισε και δεν μπορείς να φανταστείς πόσα πράγματα μπορούν να ανατραπούν σε μια μέρα. Τα τέσσερα sos που έχω είναι να βρεθώ τη Δευτέρα στην επίσημη πρεμιέρα του Τζέιμς Μποντ στο ολοκαίνουργιο Cineplexx που θα παίξει μουσική ο Θέμης Γεωργαντάς και θα είναι οικοδέσποινα η Τόνια Σωτηροπούλου. Ναι, εννοείται πως το βρίσκω λίγο βλαχιά το πακετάκι της Τόνιας. Σιγά μωρή, μια σκηνή 30 δευτερολέπτων που σε πηδούσε ο Ντάνιελ Κρεγκ και χίλες συνεντεύξεις ότι θα κάνεις διεθνή καριέρα έχεις στο βιογραφικό σου και μας έγινες και πρέσβειρα του πράκτορα. Κι εμένα με έχει πηδήξει πράκτορας της EYΠ αλλά δεν το έκανα θέμα. Δεύτερο sos απαραίτητο η προβολή την Τετάρτη της αποκατεστημένης διομισάωρης κόπιας της θρυλικής Μετρόπολης με τη συνοδεία της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης στο Μέγαρο Μουσικής. Τρίτο sos η Τρίτη που η Θεσσαλονίκη θα φωνάζει «Σάκηηηηηη» με αφορμή την προβολή του «Chevalier» της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη στην οποία πρωταχωνιστεί. Τ’εταρτο sos, εεεεε, χμμμμ, ουπςςςς, να μην κανω ένα μικρό τάμα κι εγώ έτσι για το γούρι στη gay σάουνα και το ψωνιστηριτζάδικο Βlue Vision. Όχι γι αυτό που νομίζεις Βαραδαρολόγιό μου, απλά με βοηθάει να χαλαρώσω και να μπορώ να σκεφτώ και να κριτικάρψ καθαρά τις ταινίες που είδα. Δηλαδή θυσία για την τέχνη γίνομαι ουσιαστικά, κατάλαβες;
***Ακολουθήστε τον ΤΑΖ (terra_gelida@hotmail.com) στο www.facebook.com/tazthebuzz
Σχόλια για αυτό το άρθρο