Ηλέκτρα Γεννατά: «Δεν θέλω να ξεχάσω τίποτε από το παρελθόν»

Η παρουσία της Ηλέκτρας Γεννατά στη σύγχρονη θεατρική και τηλεοπτική πραγματικότητα συνιστά ένα διακριτικό αλλά βαθύτατα ουσιαστικό καλλιτεχνικό αποτύπωμα- από εκείνα που δεν επιδιώκουν το θόρυβο, αλλά κερδίζουν με την ποιότητα, τη συνέπεια και την εσωτερική τους δύναμη. Προερχόμενη από καλλιτεχνική οικογένεια, φέρει μέσα της μια έμφυτη ευαισθησία και μια καλλιεργημένη αντίληψη της τέχνης που μεταφράζεται σε ερμηνείες με βάθος, αλήθεια και αυθεντικότητα. Είναι από εκείνες τις ηθοποιούς που υπηρετούν τον ρόλο με σεμνότητα, αλλά και με μια σπάνια εσωτερική φλόγα, αναδεικνύοντας την ουσία του ανθρώπινου βιώματος. Την περίοδο αυτή η καλλιτεχνική της συνάντηση με τον άξιο Μάνο Καρατζογιάννη στο θέατρο Σταθμός αποτελεί ένα γόνιμο πεδίο δημιουργίας και στοχασμού. Αναγνωρίζοντας στον Καρατζογιάννη έναν δημιουργό που επιμένει σε ρεπερτόριο με έντονο κοινωνικό προβληματισμό και βαθιά ανθρωποκεντρική ματιά, η ίδια εντάσσεται σε μια θεατρική πράξη που δεν είναι ποτέ επιφανειακή ή ”δήθεν”, αλλά ουσιαστική, ζωντανή και βαθιά συνδεδεμένη με τα σύγχρονα, υπαρξιακά και κοινωνικά ζητήματα. Στο έργο που υπηρετεί, ενσαρκώνει τη Γυναίκα ως σύμβολο καλοσύνης, ενσυναίσθησης, ανθρωπισμού και δικαιοσύνης, αποδίδοντας με λεπτότητα και δύναμη μια μορφή που αγγίζει τον πυρήνα της ανθρώπινης συνείδησης. Η σκέψη της συνομιλεί με τον Νίκο Καζαντζάκη, τον οποίο θεωρεί αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτισμικής μας σάρκας, ενώ η ίδια θεωρεί ότι μεταφέρεται μεταφορικά το πνεύμα του και ο Χριστός ”ξανασταυρώνεται” στη σύγχρονη εποχή, αναγνωρίζοντας πως η θυσία, η αδικία και η ανθρώπινη δοκιμασία επαναλαμβάνονται διαρκώς σε πρόσωπα και καταστάσεις του σήμερα. Αυτή η βαθιά φιλοσοφική της στάση αποτυπώνεται και στον τρόπο που αντιλαμβάνεται την τέχνη: ως ένα χώρο ελευθερίας, γνώσης και ηθικής εγρήγορσης. Παράλληλα, η ίδια διατηρεί μια εσωτερική ισορροπία που αντλεί από την ανάγκη για ένα ήρεμο φιλικό και ουσιαστικό εργασιακό περιβάλλον, μένοντας πιστή στους στόχους και στις αξίες της. Η ζωή της γεμίζει μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις, από συνοδοιπόρους που εμπνέουν, διδάσκουν και συνδιαμορφώνουν μια πορεία ουσίας και αλήθειας. Για εκείνη ο έρωτας δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα, αλλά μια πράξη τόλμης δημιουργίας και πάθους- μια κινητήριος δύναμη ζωής. Στο τηλεοπτικό πεδίο ξεχωρίζει με την παρουσία της στη σειρά ”Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι” του Alpha σε σκηνοθεσία του Αντώνη Αγγελόπουλου, όπου ενσαρκώνει το ρόλο της Φωτεινής με ευαισθησία και αλήθεια, επιβεβαιώνοντάς την υποκριτική της ωριμότητα και το εκφραστικό της εύρος. Σε έναν κόσμο που συχνά σκοτεινιάζει από τη βία και την αδικία, δεν διστάζει να εκφράσει τη βαθιά της θλίψη για την εξάπλωση του πολέμου και για την τραγική πραγματικότητα, όπου οι άνθρωποι θυσιάζονται στα συμφέροντα μιας μικρής μερίδας ισχυρών. Ωστόσο, παραμένει προσηλωμένη στην πεποίθηση ότι η γνώση αποτελεί το πιο ισχυρό όχημα προς την ελευθερία και την αυτογνωσία. Με αυτή τη σπάνια ισορροπία ευαισθησίας, στοχασμού και δημιουργικής δύναμης, η Ηλέκτρα Γεννατά συνεχίζει να πορεύεται με συνέπεια και ήθος, κρατώντας ζωντανή την πίστη στην τέχνη ως πράξη ουσίας και αλήθειας- και, καθώς το καλοκαίρι πλησιάζει προσδοκά στιγμές ανάπαυλας και ανανέωσης, ώστε να επιστρέψει με ακόμη μεγαλύτερη δύναμη στο καλλιτεχνικό της ταξίδι.

ΣχετικάΆρθρα

– Να φανταστώ ότι το μικρόβιο της υποκριτικής που μπήκε στη ζωή σου ήταν οικογενειακή υπόθεση;

Είναι αλήθεια πως ηθοποιοί ήταν ο θείος μου, ο πατέρας μου και είναι ο αδελφός μου και η ξαδέλφη μου. Οπότε το θέατρο αποτελούσε και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της οικογένειάς μας!Από την ηλικία των 8 ετών που με έπαιρνε ο πατέρας μου Κώστας Γεννατάς, μαζί του στα γυρίσματα της τηλεοπτικής σειράς της ΕΡΤ «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» στην οποία συμμετείχε, αποφάσισα πως ήθελα να γίνω ηθοποιός. Ήταν μια εμπειρία που μου προκαλούσε μυστήρια συναισθήματα. Ενώ, καθόμασταν με τους ηθοποιούς και παίζαμε ή λέγαμε αστεία, ξαφνικά αυτοί μεταμορφώνονταν σε κάποιους άλλους, έμπαιναν στη ζωή άλλων προσώπων, έκλαιγαν,φώναζαν κι ύστερα πάλι γίνονταν οι εαυτοί τους. Όλο αυτό στα παιδικά μου μάτια φάνταζε μαγικό και είπα πως αυτό θέλω να κάνω κι εγώ. Και ευγνωμονώ τον αγαπημένο μου πατέρα γι’ αυτό το δώρο που μου πρόσφερε άθελά του ίσως…

– Πώς είναι να συνεργάζεσαι με τον Μάνο Καρατζογιάννη και το Θέατρο Σταθμός;

Η συνεργασία μας με τον Μάνο ήταν άψογη τόσο σε επίπεδο συνύπαρξης και συνεργασίας όσο και καλλιτεχνικά. Μας συνδέουν κοινές απόψεις για τη ζωή και την τέχνη καθώς και μία κοινή αίσθηση του χιούμορ. Ήμουν και είμαι τακτικός θεατής των παραστάσεων του Θεάτρου Σταθμός γιατί το φροντισμένο ρεπερτόριο που επιμελείται ο Μάνος, έχει πάντοτε κοινωνικό προσανατολισμό και έντονο ενδιαφέρον για τα σύγχρονα προβλήματα του ανθρώπου. Οι παραστάσεις του δεν είναι ποτέ «δήθεν» αλλά ουσιαστικές. Τον ευχαριστώ που μου εμπιστεύτηκε αυτόν το ρόλο.

– Ποιο ρόλο ενσαρκώνεις στο ”Ο Χριστός ξανασταυρώνεται” του μέγιστου Νίκου Καζαντζάκη;

Ο ρόλος μου δεν έχει συγκεκριμένο όνομα· είναι η Γυναίκα. Είναι ουσιαστικά μία επινόηση του Μάνου που αποφάσισε να αναθέσει όλο το δραματουργικό βάρος που φέρει στο μυθιστόρημα ο παπά-Φώτης, ο ιερέας των προσφύγων, σε μία γυναικεία μορφή. Η ιδέα αυτή με ενθουσίασε γιατί στο πρόσωπο αυτής της γυναίκας ενσαρκώνεται η καλοσύνη, η ενσυναίσθηση, ο ανθρωπισμός, η δικαιοσύνη απέναντι σε μία πατριαρχική αγριότητα που εξακολουθεί ακόμη και στις μέρες μας να σπέρνει δεινά.

– Τι συναισθήματα σου δημιουργεί ο Καζαντζάκης ως συγγραφέας και ποια είναι η γνώμη σου για τη συγγραφική του πένα;

Ο Καζαντζάκης είναι ταυτόχρονα γήινος και υπερβατικός κι ο λόγος του μπορεί την ίδια στιγμή να είναι λαϊκός και φιλοσοφικός. Το έργο του είναι κομμάτι της σάρκας του πολιτισμού μας και κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή μαζί του διαπιστώνω πως διαποτίζεται από μία βαθιά μελέτη της ανθρώπινης κατάστασης. Όπως συμβαίνει με κάθε μεγάλο συγγραφέα, όταν τον διαβάζεις, ανοίγει διάπλατα ολόκληρη η συναισθηματική σου βεντάλια.

– Ο Χριστός ”ξανασταυρώνεται” στην εποχή μας;

Ναι, χωρίς αμφιβολία! Ο Χριστός-πρόσφυγας, ο Χριστός-φτωχός, ο Χριστός-άστεγος, ο Χριστός-άνεργος, ο Χριστός-τοξικομανής, ο Χριστός-Παλαιστίνιος, ο Χριστός-βιασμένη, ο Χριστός-κακοποιημένη, ο Χριστός-θύμα τράφικινγκ, ο Χριστός-θύμα κρατικών και εργοδοτικών δολοφονιών, ο Χριστός-πολιτικός κρατούμενος, ο Χριστός-που διαφέρει από τους πολλούς…

– Ποιος ή τι σε ισορροπεί;

Με ισορροπεί η επαφή με ένα φιλικό και ήσυχο εργασιακό περιβάλλον, η ηρεμία, η οργάνωση, το να αποφεύγω τις αρνητικές σκέψεις, η ενασχόληση με τα φυτά και τον κήπο και οι δημιουργικές δραστηριότητες. Είναι σημαντικό το να καταφέρνω στην καθημερινότητά μου να μην αναγκάζομαι να παρεκκλίνω από τους στόχους και τις αξίες μου.

– Υπάρχει κάποια περίοδος στη ζωή σου που θέλεις να ξεχάσεις;

Δεν θέλω να ξεχάσω τίποτε από το παρελθόν. Καθετί που έχω ζήσει είναι κομμάτι του εαυτού μου και με έχει διαμορφώσει. Ίσως, η ανάμνηση κάποιων γεγονότων να με στεναχωρεί όμως όλα μου τα τραύματα με δυναμώνουν και με κάνουν να βαδίζω με σιγουριά και γνώση. Μόνο το θάνατο των αγαπημένων μου προσώπων θα ήθελα να ξεχάσω αλλά η καθημερινή τους απουσία είναι εκεί να μου τον υπενθυμίζει.

– Τι σε γεμίζει στη ζωή σου;

Με γεμίζει η σύνδεση και η σχέση με συνοδοιπόρους, συντρόφους, μαθητές, με τους οποίους μοιραζόμαστε τις ίδιες ανησυχίες και τα ίδια ενδιαφέροντα. Η διδασκαλία, το διάβασμα, η θάλασσα και η συναναστροφή με φίλους και ανθρώπους που μπορώ να μαθαίνω από αυτούς.

– Τι σε εκνευρίζει σε έναν άντρα;

Ό,τι με εκνευρίζει και σε μία γυναίκα! Ό,τι με εκνευρίζει στον κάθε άνθρωπο! Ο εγωισμός, η αλαζονεία, η αμετροέπεια, η χρήση εξουσίας, η μικροπρέπεια, η έλλειψη ενσυναίσθησης, το ψέμα, η αγένεια και πολλά άλλα που υπάρχουν ως παράσιτα μέσα στην ψυχή και το μυαλό των ανθρώπων και δεν τους επιτρέπουν να είναι καθαροί και διαυγείς.

– Ο έρωτας, τι σημαίνει για εσένα;

Ο έρωτας είναι τόλμη, δημιουργικότητα, πάθος. Είναι ο τρόπος που θέλω να βλέπω τη ζωή. Είναι η ανατροφοδότηση της κάθε μέρας. Είναι άνοιξη, χρώματα, φως, θάρρος. Είναι το αντίθετο του θανάτου. «Ερωτεύομαι θα πει πηγαίνω. Προχωρώ. Διασχίζω και διασχίζομαι. Και ξεμακραίνω. Για ν’ αγγίξω κάποτε τον πάμφωτο προορισμό που αξιώθηκα» όπως λέει ο συγγραφέας Άκης Δήμου.

– Η γνώση ή η άγνοια μας βοηθά να ζούμε καλύτερα;

Για να πούμε πως πορευτήκαμε σ’ αυτή τη ζωή ως ενεργοί πολίτες, ως δημιουργοί, ως ερευνητές, ως εραστές, χρέος μας είναι να αναζητούμε διαρκώς την αλήθεια και τη γνώση. Είναι επίπονη διαδικασία και ανηφορικός ο δρόμος προς τη γνώση, όμως σε ελευθερώνει από το σκοτάδι, τον φόβο, τα εμπόδια και την άβυσσο της άγνοιας. Η γνώση είναι ένα όχημα προς την ελευθερία.

– Πόσο σε ανησυχεί η εξάπλωση και η διάρκεια του πολέμου;

Πάρα πολύ! Λυπάμαι που οι άνθρωποι δεν διδάσκονται από την ιστορία και πέφτουν θύματα μιας δράκας πάμπλουτων διεστραμμένων εγκληματιών. Λυπάμαι που παρακολουθούμε αυτή την εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση σαν να βλέπουμε μια ταινία λες κι αυτές οι εκατοντάδες νεκρών είναι φιγούρες σε ένα video game και όχι παιδιά μας, γονείς μας και αδέρφια μας.

– Τι θα κάνεις το καλοκαίρι;

Ως τα μέσα του καλοκαιριού θα ετοιμάσουμε με τα θεατρικά τμήματα του Δήμου Πετρούπολης και θα παρουσιάσουμε διαδοχικά κάποιες παραστάσεις. Τα παιδιά που συμμετέχουν, ηλικίας 5-25 ετών, μου δίνουν απέραντη και άδολη αγάπη και ως εκ τούτου με τροφοδοτούν με δύναμη και ελπίδα για τη ζωή. Έπειτα ελπίζω να καταφέρω να κάνω λίγες διακοπές.