Άνεμος: Ο Σούμπερτ από « πείνα» φυσάει στα βαμπιρικά μαλλιά της Κατρίν Ντενέβ

Ο ΤΑΖ παρακολουθεί συνεπαρμένος τον Κωνσταντίνο Ρήγο στο πιο φανερά κρυπτικό σκάκι, προσωπική κατάθεση της καριέρας του σε μια άψογη τελετή συναισθηματικής χοροθεατροζωγραφικής.

ΣχετικάΆρθρα

Θα σου πω εγώ ποιο είναι το τσεκ πόιντ της επιτυχίας αυτού του κολάζ αισθήσεων και συναισθημάτων που λέγεται «Άνεμος». Αλλιώς θα το έγραφα αλλά προέκυψε βιωματικά. Αν προσπαθήσεις να γράψεις κάτι για την παράσταση ακούγοντας ραδιόφωνο (όπως συνηθίζω) σε χριστουγεννιάτικη διάθεση (το ραδιόφωνο εννοείται) σου απαυτώθηκε το κείμενο. Λέξη δεν πρόκειται να μπορέσεις να γράψεις ειλικρινά. Γιατί ας πούμε ότι ο «Άνεμος» είναι με έναν «πειραγμένο» τρόπο (όπου Ρήγος κολλάει το «πειραγμένο») η δική του εκδοχή της ταινίας «Επιστροφή στο μέλλον». Οπότε αν θες να ανασυνθέσεις τα συναισθήματά που σου προκάλεσε η παράσταση, πρέπει να βγεις τώρα έξω και να βρεις που πουλάνε κασέτες. Αυτές τις TDK τις 45άρες αν βαριέσαι ή τις 90άρες αν είσαι μπόσικος, και μετά να κάτσεις να γράψεις σελεξιόν μουσικές, «κομματάρες», από Σαμπρίνα μέχρι Σούμπερτ όπως κάναμε κάποτε στο μέλλον για τον / την γκόμενα. Ο άνεμος, από τη φύση του, μπορεί να περιγραφεί μόνο μετεωρολογικά όσον αφορά στα μποφόρ, στα βαρομετρικά, στο που φυσάει άντε και σε δημοτικά τραγούδια για τσίπουρο ή πιο έντεχνα για κατάθλιψη με σικάτο κοκτέιλ.

Ο Ρήγος που έχει περάσει από όλες τις προαναφερθείσες φάσεις, αυτή τη φορά αποφασίζει να προσποιηθεί τον βλαμμένο, δήθεν διανοούμενο, τύπου δεν ξέρω τι μου γίνεται, δεν κάνω πλάκα, το καταλαβαίνεις από την αρχή του έργου του ή μάλλον πριν την αρχή του που δεν είναι αρχή γιατί κάτι που έχει αρχή πρέπει να έχει και τέλος, και η παράσταση τέλος δεν έχει, τελειώνει με κάτι σαν διάλειμμα συναισθηματικής απόψυξης. Ο Ρήγος λοιπόν για να επανέλθουμε στην προηγούμενη φράση, πετυχαίνει την απόδειξη της «βλακείας» του που επιδιώκει, με έναν τόσο σαρωτικό τρόπο που πραγματικά δεν ξέρω ποιο θα είναι το επόμενο ανάλογο βήμα του και πότε, γιατί μετά από μια «σύνθεση» σαν τον άνεμο, τη χρειάζεσαι στο νερό μια πενταετία να σου ξανακάτσει τέτοια έμπνευση εξωτερίκευσης συκωτιών πάθους και απάθειας.

Ένα πυρετικό ντελίριο του Κιούμπρικ σε παραλήρημα όταν φανταζόταν πως θα γυρίσει σίκουελ αλλά σε θεατρικό μπουρλέσκ το «2001» με τίτλο «Η Διαστημική Οδύσσεια της Μόνα Λίζα και ο Τραγικός της Θάνατος από Κρυοπαγήματα όταν Αυνανίστηκε στην Ανταρκτική της Χαβάης». Αυτό είναι ο τίτλος. Υπότιτλο θα έβαζα το «Αγκαλιά με ένα Μοβ Φίκο». Απλά αριστούργημα (για πειραγμένους ανθρώπους με ψυχιατρική παρακολούθηση σαν εμένα) και απόλυτη επιβεβαίωση της φράσης του, ότι δεν μπορείς να αισθανθείς τέχνη παρατηρώντας τη μόνο μια φορά. Όταν ξαναπάς και θα ξαναπάς αν είχες την απερισκεψία να επισκεφτείς το σύμπαν του «Ανέμου» θα αισθανθείς τουλάχιστον αδιάβαστος επειδή την πρώτη παρατήρησες αλλά τη δεύτερη είδες.

Παιδιά, ειλικρινά συγγνώμη για την όποια παπαρολογία μου, ξέρω ότι σε μια κριτική προέχει ο αναγνώστης να καταλάβει περί τίνος πρόκειται κι όχι να αυνανίζεται ο συγγραφέας αλλά αν δεν τον παίξεις με τον «Άνεμο» του Ρήγου (οκ, θα σου τον κάνει λίγο κασάτο αν το επιχειρήσεις) τότε με τι να τον παίξεις; Και τι ακριβώς να περιγράψω; Είναι από τις ελάχιστες φορές που πήγα να διαβάσω το πρόγραμμα αλλά το άφησα στην πρώτη πρόταση όχι γιατί δεν είναι καλογραμμένο, το αντίθετο εφόσον έχει κείμενο της Ξένιας Αηδονοπούλου που «δανείζει» μεγάλο μέρος των μαγικών λέξεων της στην παράσταση. Απλά ήθελα να γράψω τα δικά μου χωρίς να έχω τον μπούσουλα της Ξένιας και χωρίς να κάτσω στη σημειολογική ανάλυση του Βιβάλντι και τον «4 εποχών του» που είναι το προφανές αν θες να πιάσεις επιφανειακά την παράσταση. Γιατί το κλειδί της, η λύση του μυστηρίου μέσω της τέχνης, αν π.χ. μιλάγαμε για ένα μυθιστόρημα του Νταν Μπράουν, βρίσκεται στο Piano Trio Νο.2 op 100 του Σούμπερτ.

Μαγικό πανηγυριώτικο ρέκβιεμ δεινοσαυρικών αποχαιρετισμών που θα το νοιώσεις καλύτερα μέσα στην παράσταση αν πρώτα δεις τη σκηνή που η αιώνια βαμπιρέλα Κατρίν Ντενέβ, αποχαιρετά τον καταδικασμένο σε παγωμένα γηρατειά αλλά μη θάνατο, στην ταινία «The Hunger – H πείνα», Ντέιβιντ Μπάουι. Δηλαδή εγώ μετά τι να γράψω; Ότι ο Γιώργος Πυρπασόπουλος κι ο Ορφέας Αυγουστίδης αν το πάρουμε πιο σταρίστικα (μέσα από το διαγαλαξιακό θίασο περφεξιονισμού της προσμονής) και οι δύο είναι ολοφάνερα εξαιρετικοί στην κατάσταση του τι με βρήκε τώρα; Ότι στο παρά τσακ το Μαρίκα Κοτοπούλη γλύτωσε από το να ανάψω αναπτήρα στον πυροτέτοιο του συστήματος για να βρέξει και να διακοπεί η παράσταση από τη ζήλεια μου απέναντι όχι μόνο στο εκλεκτικής αποσύνθεσης και τέλειας παραγωγής σκηνικό θέαμα αλλά και στην κειμενική παρτούζα Αηδονοπούλου, Μπουκόφσκι, , Ορφέα Αυγουστίδη, Χάινριχ Μπελ, Χειμώνα, Όστερ, Ταρκόφκσι, Μόρισον; Φωτιά στο Κοτοπούλη επιμένω και να βρέχουν από πάνω οι πυροτέτοιοι γιατί ο “Άνεμος” όπως πάντα φουντώνει τη φλόγα και ο Ρήγος, γνωστός απατεώνας, έκανε τη φλόγα του και καυτή και αδιάβροχη αυτή τη φορά. Η πιο προσωπική δουλειά κύβος του Ρούμπικ ενός σπουδαίου καλλιτέχνη που είναι σπουδαίος ακριβώς επειδή αν τον αποκαλέσεις “καλλιτέχνη” θα σε κάνει σουβλάκια από την Ακτή του Ελεφαντοστού. Μοναδική εμπειρία αισθητικής μπουνιάς και χάνζαπλαστ ουσίας σε ντελίριο μυστικού δείπνου 4 εποχών απόκληρων της αγάπης σε ταμπλό νεκροβιβάν.

Κάνε κονέ με τον ΤΑΖ στο www.facebook.com/tazthebuzz ή στείλε του εξώδικα και απειλητικές επιστολές στο terra_gelida@hotmail.com