ΤΩΡΑ |
Υπάρχουν καλλιτέχνες που γεννήθηκαν για να τους κοιτάς. Kαι υπάρχουν καλλιτέχνες που γεννήθηκαν για να τους ζεις. Η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στο ελληνικό τοπίο, δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι έφερε μαζί της ένα ταλέντο που δεν κρύβεται, δεν μετριάζεται, δεν ”δανείζεται”. Tο φέρει, το χαρίζει, το ακούμπησε επάνω στο κοινό- και αυτό της το ανταπέδωσε. Ταλέντο που περισσεύει! Πολυτάλαντη! Πολύπλευρη! Ηθοποιός ευρείας γκάμας, που ορίζει με μια σχεδόν αυτοκρατορική φυσικότητα την έννοια της μεταμόρφωσης. Μπορεί και παίζει- και υποδύεται όλους τους ρόλους, σε όλα τα θεατρικά είδη, σαν να κρατά στα χέρια της τις χορδές του ανθρώπινου ψυχισμού… Με μια μαεστρία που ξετυλίγεται ανάμεσα στη λάμψη της κωμωδίας και το ραγισμένο ποτήρι του δράματος. Αγαπημένη του κοινού ! Της αρέσουν οι ιλαροτραγωδίες- εκεί όπου το γέλιο έχει πίσω του, πάντα ένα σιωπηλό κόμπο, και το δάκρυ έχει μια μικρή σπίθα αλήθειας που μπορεί να σε κάνει να χαμογελάσεις. Εκεί, η Ελισάβετ είναι στην πραγματική της πατρίδα. Στη λεπτή περιοχή όπου το ανθρώπινο είναι ένα: και φως και σκοτάδι μαζί. Αν και ανταπεξέρχεται με θαυμαστό τρόπο σε όλο το ρεπερτόριο, οι ερμηνείες της έχουν πάντα κάτι το ιδιαίτερο- κάτι που δεν περιγράφεται εύκολα με τη λέξη ”καλή”. Γιατί οι ερμηνείες της σφραγίζονται με το αποτύπωμα της, με μια ταυτότητα προσωπική. Δεν είναι ποτέ ”άλλη μία παράσταση”- είναι η δική της στιγμή. Το θέατρο έγινε δημοφιλές μέσα από τηλεόραση – και μέσα από εκείνη, μεγάλωσαν γενιές που την αγάπησαν βαθιά. Και όμως στη σκηνή, κάθε φορά που ενσαρκώνει ένα ρόλο, κανείς δεν θυμάται ούτε τηλεόραση, ούτε οθόνες, ούτε επεισόδια. Στη σκηνή κυριαρχεί! Και τις δύο τελευταίες σεζόν στη Θεσσαλονίκη στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, ενσαρκώνει την Θελεστίνα του Φερνάντο ντε Ρόχας- στο κατάμεστο θέατρο με συνεχόμενα sold out- σε σκηνοθεσία του χαρισματικού και άξιου καλλιτεχνικού διευθυντή του Αστέριου Πελτέκη. Εκεί, η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου ανασαίνει μέσα στον παλμό της σκηνής. Δίνει σώμα στο άυλο, δίνει χρόνο στο αιώνιο, δίνει φωνή στο ανείπωτο. Και τη στιγμή που την βλέπεις δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία: ότι υπάρχουν ηθοποιοί που δεν παίζουν απλώς ρόλους. Τους γεννούν!
– Πώς είναι να συνεργάζεσαι με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος;
Ξεκούραστα, γιατί σου παρέχει πολλές διευκολύνσεις που δεν υπάρχουν στο αντίστοιχο ελεύθερο θέατρο. Από τη μια είναι αυτό, από την άλλη, βέβαια, δεν παύει να υπάρχει η κωλυσιεργία της κρατικής σκηνής. Γι’ αυτό δέχεσαι και τα καλά αλλά και τις δυσκολίες… Θα σταθώ, λοιπόν, μόνο στο ότι χαίρομαι!
– Ο Αστέριος Πελτέκης πώς είναι ως σκηνοθέτης εκτός από καλλιτεχνικός διευθυντής;
Είναι ενθουσιώδης, χειμαρρώδης, με ιδέες, απόψεις και σκέψεις για κάθε θέμα, οπότε πρέπει να είσαι εν εγρηγόρσει για να παρακολουθείς τη γρήγορη σκέψη του. Όταν βρίσκει υλικό η έξαρση της δημιουργικότητας του βρίσκεται σε σημείο που να τον ξεπερνά, φτάνει εσύ να μπορείς να τα απορροφάς όλα αυτά είναι… Είναι πολυτάλαντος, πολύπλευρος, πολύ δημιουργικός και αγαπημένος, όπως ακριβώς και στην προσωπική του ζωή.
– Να υποθέσω ότι το δέλεαρ ήταν η Θελεστίνα για να επιστρέψεις στο Κρατικό θέατρο;
Ναι, ήταν η Θελεστίνα και η συνεργασία μου με τον Αστέρη πριν πολλά χρόνια στο θεατρικό Οργανισμό Κύπρου με την Λωξάντρα. Είχαμε συνεργαστεί τόσο καλά που ήταν ακόμη ένα επίσης δέλεαρ για να συνεργαστώ και πάλι μαζί του!
– Είναι μια εξαιρετική αλλά, παράλληλα και σκληρή ιστορία η υπόθεση του έργου, έτσι όπως την παρουσιάζει ο Ρόχας.
Ναι, γιατί είναι μια απεικόνιση της εποχής του Μεσαίωνα, όπου οι άνθρωποι φοβόντουσαν, οι γυναίκες είχαν μια πολύ κακή θέση στην κοινωνία, περνούσαν πολύ άσχημα- και το θίγουμε αυτό στο έργο, μεταξύ άλλων, συγκρίνοντας το με την τωρινή εποχή. Δεν είναι θεατρικό το έργο, αλλά έγινε διασκευή από τον Αστέρη. Επειδή, απεικονίζει την εποχή εκείνη που ζούσαν τότε οι άνθρωποι στο Μεσαίωνα- όπως προείπα- για αυτό είναι σκληρό το έργο, όπως ήταν σκληρές οι εποχές τότε και ανελεύθερες…
– Ποια είναι η σχέση σου με το κοινό σου;
Υπάρχει μια πάρα πολύ ωραία ανατροφοδότηση μεταξύ μας γιατί δίνω την ψυχή μου και αυτό ανταποκρίνεται και μου δίνει πίσω αγάπη. Ήρθα στη Θεσσαλονίκη γιατί ξέρω ότι με αγαπούν! Πέρυσι ήρθαν στην παράσταση και την έκαναν sold out. Ελπίζω να γίνει το ίδιο και και φέτος…
– Η σχέση του ηθοποιού με το κοινό επηρεάζει την παράσταση;
Η σχέση του ηθοποιού με το κοινό δημιουργεί την παράσταση. Πρέπει το κοινό να είναι προσηλωμένο και κάθε φορά η παράσταση είναι διαφορετική γιατί το κοινό είναι αυτό που την επηρεάζει. Υπάρχει, δηλαδή, μία αλληλοεπιδράση μεταξύ ηθοποιού και κοινού.
– Επάνω στη σκηνή νιώθεις προστατευμένη;
Αν είμαι σίγουρη για το ρόλο ”ναι”, πολλές φορές, όμως μπορεί να φτιάχνουμε ένα ρολό και να μην είμαστε ακριβώς έτοιμοι. Πρέπει επίσης, να υπάρχει και με τους συναδέλφους μια ενδοσυνεννόηση, μια ουσιαστική σχέση. Παρά ταύτα, δεν ισχύει πάντα… Ανάλογα, λοιπόν, με τις συνθήκες νιώθω προστατευμένη.
– Αν η ζωή σου ήταν είδος θεάτρου, τι θα ήταν αυτό;
Ιλαροτραγωδία!
– Τι σε ιντριγκάρει περισσότερο, η κωμωδία ή το δράμα;
Περισσότερο η ιλαροτραγωδία. Ακόμη και στο δράμα βρίσκονται στιγμές για να μπορέσεις να κάνεις να χαρεί το κοινό και να γελάσει, υπάρχουν ανάσες για εσένα και για το κοινό. Η ιλαροτραγωδία εμπεριέχει και τα δύο είδη και το δράμα και την κωμωδία. Γι’ αυτό και μου αρέσει. Εκεί, που γελάνε δυνατά παγώνουν σε κάτι δραματικό. Εγώ την κωμωδία την παίζω με δραματικό τρόπο.
– Ποιο είναι το μεγαλύτερο ρίσκο που έχεις πάρει ποτέ;
Να κάνω αυτή την εργασία και να μπορέσω να υπάρχω και να παραμείνω μέχρι τώρα.
– Τι κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου;
Όταν έχω ελεύθερο χρόνο, μου αρέσει να συναντιέμαι με τους φίλους μου, να πηγαίνω σε εστιατόριο για φαγητό, βλέπω ταινίες και Netfix και μου αρέσει πολύ να κολυμπώ το καλοκαίρι. Ό,τι δηλαδή μου δίνει χαρά. Ακόμη, και τα ψώνια μου δίνουν χαρά!
– Ποιες είναι οι ιδιοτροπίες σου;
Είμαι λίγο αυστηρή στην εργασία μου και θα ήθελα ο καθένας να είναι ”παρών”, όπως εγώ…
– Το πιο δύσκολο παιχνίδι στη ζωή είναι…
Η καθημερινότητα. Το να ζεις την καθημερινότητά σου με διάθεση, αυτό είναι το πιο δύσκολο παιχνίδι στη ζωή για εμένα.
– Είσαι πολιτικοποιημένο άτομο; Πώς βλέπεις την κατάσταση που βιώνουμε σήμερα;
Ποιος μπορεί να μην είναι πολιτικοποιημένος σήμερα; Είμαστε στα όρια αυτά που περιγράφει ο Ρόχας. Δεν ζούμε καλά, δεν έχουμε στήριξη από το κράτος και όλα αυτά αντί να μας διευκολύνουν, μας δυσκολεύουν… Νιώθεις ανήμπορος, δεν ξέρω αν φτάνει η ψήφος για να αλλάξει κάτι, γιατί οι άνθρωποι κοιτούν μόνο τον εαυτό τους, όχι τους άλλους… Μας λείπει η ενσυναίσθηση και η συμπόνια για τους συνανθρώπους μας. Και δεν ξέρω πώς μπορεί να αλλάξει αυτό. Όσον αφορά εμένα φροντίζω να είμαι στο κέντρο και, ιδίως, συναισθηματικά με τους ανθρώπους που έχουν την ίδια αντίληψη των πραγμάτων με εμένα για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε… Αν και δεν μπορώ να αλλάξω τα πράγματα, τα αποδέχομαι όπως είναι.
– Ποιος είναι ο πιο κρυφός σου πόθος, επαγγελματικά και προσωπικά;
Κρυφός μου πόθος είναι να πετύχω την ηρεμία μέσα μου. Να μην ξεφύγω από αυτά που επιδιώκω που έχουν να κάνουν με την ενσυναίσθηση, την εναρμόνιση και τη γαλήνη. Το ίδιο θέλω να επιτύχω και στα επαγγελματικά μου, όπως και στο προσωπικό μου επίπεδο. Να συνεργάζομαι, δηλαδή, με τέτοιου είδους ανθρώπους που έχουν τα ίδια ”πιστεύω” με εμένα.
– Γιατί δεν κάνεις τηλεόραση τη φετινή σεζόν;
Πώς να κάνω, αφού βρίσκομαι στη Θεσσαλονίκη για δεύτερη σεζόν λόγω της επιτυχίας της ”Θελεστίνας”!
Σχόλια για αυτό το άρθρο