Bίος & Πολίτη στο “Φάρο”

ΣχετικάΆρθρα

Παλεύοντας με τα εσωτερικά μας δαιμόνια στην επίσημη πρεμιέρα της παράστασης «Ο Φάρος», μιας μαύρης κωμωδίας για την εξιλέωση και τη λύτρωση.

Cheers! Με ιρλανδέζικο ουίσκι..

Οι επίσημες πρεμιέρες είναι οι χειρότερες ημέρες για να δεις μια παράσταση. Τα vibes είναι σε μεγαλύτερο ποσοστό αρνητικά, καθότι είμαστε ένας άκρως ζηλόφθονος και απαξιωτικός λαός. Στην περίπτωση του Φάρου, στο θέατρο Αθηνών, πριν ξεκινήσει το έργο η μισή τουλάχιστον σειρά στην οποία καθόμουν κουτσομπόλευε την ηλικία μου, αναρωτιόταν αν υπάρχει ακόμα το cosmopoliti.com, πόσων χρόνων είμαι και γιατί φοράω γυαλιά – μυωπίας… Οι κοσμικοί πάλεψαν με τους δικούς τους εσωτερικούς δαίμονες, χωρίς όμως την καθαρτική κορύφωση που είχαν οι πρωταγωνιστές του Φάρου, οι οποίοι πάλεψαν τα δικά τους εσωτερικά δαιμόνια στη σκηνή, στην πιο καραμπινάτη West End παράσταση της Αθήνας.

Το έργο του ιρλανδού Conor McPherson δεν είναι ευκολάκι. Είναι σαν αυτά τα λογοτεχνικά έργα που μελετούσαμε στην αγγλική λογοτεχνία, φουλ στην κατάθλιψη αλλά με ένα βαρβάτο νόημα το οποίο αναλύαμε ξανά και ξανά με τις ώρες και τα χρόνια. Είναι από εκείνα που σου αφήνουν αυτό το κάτι που περιμένεις από μια θεατρική παράσταση η οποία δεν είναι δήθεν, ούτε ακαταλαβίστικη. Αφήνει τη γεύση του Eleanor Rigby των Beatles, αλλά τελειώνει με το Here Comes the Sun – το έπος της ελπίδας.

Ο Κωσταντίνος Μαρκουλάκης, στην καλύτερη σκηνοθετική του δουλειά μέχρι τώρα, είναι ο τυφλός Richard και ο Αιμίλιος Χειλάκης είναι ο very stylish κύριος Lockhart, ένας undercover Μεφιστοφελής σαν αυτόν που υμνούν οι Rolling Stones στο Sympathy for the Devil: “Αh, what’s puzzling you, is the nature of my game”.

O διάβολος, λοιπόν, έρχεται ως καταλύτης και παίζει ένα παιχνίδι με την παρέα των εντελώς ανώριμων φίλων – κυριολεκτικά, αφού κάθονται να παίξουν χαρτιά διεκδικώντας την ψυχή του Sharky –Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου–, που ως αδελφός του Μαρκουλάκη τον προσέχει σαν να είναι σκλάβος του. Όλο αυτό το μεταφυσικό που φέρει ο Χειλάκης στη σκηνή έρχεται για να ξεσκεπάσει την πνευματική ακαρπία των αποτυχημένων στα πάντα μοναχικών μέθυσων της παρέας, την οποία συμπληρώνουν οι Ivan και Νicky – Νίκος Ψαρράς και Προμηθέας Αλειφερόπουλος, επίσης απολαυστικότατοι. Ο διάβολος μισεί τη μουσική και τον εαυτό του. «Εδώ που είμαστε είναι η κόλαση». Ο τυφλός όμως βλέπει το φως. Είναι παραμονή Χριστουγέννων, θέλει να πάει το πρωί στην εκκλησία και η φιλοσοφία του είναι πως όλα γίνονται στη ζωή και, δεν βαριέσαι, το σημαντικό είναι να ζεις. To φως ανάβει όταν φεύγει το κακό. Και είναι ο Φάρος.

Αριστουργηματικές ερμηνείες και σκηνοθεσία. Το σκηνικό της Αθανασίας Σμαραγδή για άλλη μια φορά ό,τι πιο ρεαλιστικό υπάρχει. Οι τύποι ζέχνουν βρώμα και ουίσκι από μακριά με τα κοστούμια της Μαρίας Κοντοδήμα. Πιο ρεαλιστικό δεν γίνεται. Όσο για τη μουσική επένδυση που έχει συνθέσει ο Μίνως Μάτσας και τους φωτισμούς του Αλέκου Γιάνναρου, είναι το κερασάκι στην τούρτα ενός έργου που ή θα το αγαπήσεις ή θα το μισήσεις. Η παράσταση όμως σίγουρα δεν θα σε αφήσει αδιάφορο.

www.gynaikamagazine.gr/Article/4222/bios-&-polith-ston-faro