Ποια είναι «Η συγκάτοικος»

ΣχετικάΆρθρα

«Η συγκάτοικος», το ανατρεπτικό έργο της queer Αμερικανίδας συγγραφέως και ποιήτριας Jen Silverman, είναι μία απρόβλεπτη περιπέτεια συγκατοίκησης δύο γυναικών κάπου στις κεντρικές πολιτείες της Αμερικής. Είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται στην Ελλάδα και τη σκηνοθεσία υπογράφει η Βίκυ Βολιώτη. Στη σκηνή (αλφαβητικά) : Μαρίνα Ασλάνογλου, Γωγώ Μπρέμπου. Η πρεμιέρα της παράστασης προγραμματίζεται για τη Δευτέρα 12Οκτωβρίουστο θέατρο Πειραιώς 131.

Η υπόθεση:

«Η συγκάτοικος» Ρόμπιν, έρχεται από το Bronx για να μοιραστεί ένα σπίτι με την Σάρον που ζει στην Άιοβα. Άγνωστες μεταξύ τους, μόνες πλέον, με μεγάλα παιδιά που ζουν μακριά τους, θα μοιραστούν την ίδια στέγη και αναγκαστικά πρέπει να μάθουν η μία την άλλη, τα χούγια τους, το παρελθόν και τις παραξενιές τους. Κι εδώ αρχίζει το παιχνίδι της γοητείας όπως γίνεται πάντα στην αρχή μιας γνωριμίας. Αστείες ιστορίες αλλά και ιστορίες με δράκους, αδυναμίες, φόβους και επιθυμίες.

Η συντηρητική Σάρον θα προσπαθήσει να καταλάβει την ατίθαση Ρόμπιν που δεν καταλαβαίνει Χριστό! Κι όμως, οι δυο τους κάποια στιγμή καταφέρνουν να συναντηθούν.

Διαφορετικές νοοτροπίες, διαφορετικά μυαλά, διαφορετικές αρχές ή καμία αρχή. Η μικροαστική και βαριεστημένη κανονικότητα αναστατώνεται ευχάριστα από την αναρχική και γαργαλιστική διέγερση του παράνομου και του παραβατικού. Το γιν και το γιάνγκ θα λειτουργήσει και η μία θα πάρει από την άλλη αυτό που της έλειπε και παρά τις διαφορές τους θα βρουν μία πρωτότυπη ισορροπία! Όλο το πριν τελικά ήταν τόσο μπανάλ!

Μάλλον έχει έρθει η ώρα για κάτι εντελώς ανατρεπτικό! Κάτι που να το λέει η καρδιά τους! Να γουστάρουν! Πάμε από την αρχή!

«Η συγκάτοικος» είναι ένα δυνατό έργο που ανεβάζει την αδρεναλίνη, που μιλάει για τον επαναπροσδιορισμό του ατόμου όταν η ζωή έχει προχωρήσει πολύ, όταν τα«πρέπει» λιγοστεύουν και οι αναμνήσεις περισσεύουν. Είναι ένα έργο για το αύριο που έρχεται κάθε μέρα! Για όλους εκείνους – ανεξαρτήτως φύλου – που συνεχίζουν να παρασύρονται ακόμη από τον ήχο της ζωής και να φτιάχνουν το δικό τους οικοδόμημα έτσι όπως το θέλουν, γιατί δεν έχει μείνει και τίποτα όρθιο αν το καλοσκεφτούμε!

Αν ο Νίτσε είχε πει «μη ξορκίζεις τους δαίμονές σου και πετάξεις ό,τι καλό έχεις μέσα σου!» η Ρόμπιν και η Σάρον τον άκουσαν ή κάνουν απλώς αυτό που τους λέει η καρδιά τους.