ΤΩΡΑ |
Πολλές φορές μπορείς να κρίνεις ανθρώπους της Τέχνης του θεάτρου – και όχι μόνο- από τις απαντήσεις που δίνουν στις ερωτήσεις των συνεντεύξεων τους, χωρίς καν να τους έχεις γνωρίσει από κοντά ή και να μην έχεις δει δουλειές τους, αν και αυτό ακούγεται λίγο παρατραβηγμένο. Φυσικά, την εξαίρετη, με ήθος και σεμνότητα Σοφία Καραγιάννη ( είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής Βεάκη και του τμήματος θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και ιδρυτικό μέλος της εταιρείας θεάτρου Gaff), όχι μόνο την γνωρίζω και μάλιστα πολύ καλά και την θαυμάζω, αλλά της αξίζουν έπαινοι, περγαμηνές και δάφνες για όλες τις δουλειές της που έχει κάνει μέχρι σήμερα, πολλές από τις οποίες σημείωσαν μεγάλη καλλιτεχνική επιτυχία. Ενδεικτικά θα αναφέρω την ” Ψυχολογία Συριανού συζύγου” του Εμμανουήλ Ροΐδη, το ” Μάρτυς μου ο Θεός”, που μετέφερε στο θέατρο από το βιβλίο του Μάκη Τσίτα, ο οποίος έλαβε γι’ αυτό το βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2014, την ”Πανούκλα” του Αλμπέρ Καμί με sold out παραστάσεις που παίχτηκε πρόσφατα στο θέατρο 104, ενώ, εν συνεχεία στον ίδιο χώρο παίζεται η ολόφρεσκη παράσταση ”Ο κατά φαντασίαν ασθενής” του Μολιέρου.
Η Σοφία Καραγιάννη ανήκει στη σκηνοθέτιδες εκείνες που διαθέτουν το ένστικτο αλλά και τις γνώσεις για το πότε πρέπει και πώς να επέμβουν και μέχρι που να φτάσουν με μοντέρνα και σημερινή ματιά σε ένα έργο, ποιο έργο και ποιος συγγραφέας ταιριάζουν την επέμβαση αυτής της καινοτόμου ματιάς και γι’ αυτό η έκβαση όλων των έργων που επιλέγει, από σκηνοθετικής πλευράς είναι πάντα επιτυχής! Μαζί με τον σύζυγό της και συνοδοιπόρο της, τον σπουδαίο ηθοποιό Ιωσήφ Ιωσηφίδη, έχουν ιδρύσει την ομάδα Gaff και αποτελούν ένα από τα καλλιτεχνικά ζευγάρια, που είναι παράδειγμα προς μίμηση και ξεχωρίζει, εκτός από το ήθος, τη σεμνότητα και την αξιοπρέπειά του , για την αυταπάρνηση που δείχνει, το πάθος του για το θέατρο, την αφοσίωσή του στο καλό θέατρο, αδιαφορώντας για την αναγνωρισιμότητα και τα χρήματα, πολλές φορές, αλλά έχοντας αυτοσκοπό του να δώσει ό,τι καλύτερο μπορεί στην Τέχνη του! Και πραγματικά τους αξίζει μεγάλη επιβράβευση! Πηγαίνετε, αν δεν έχετε πάει ήδη στο θέατρο 104, έναν από τους ελάχιστους πυρήνες πολιτισμού, – υπάρχουν δύο τρεις ακόμη- που μυρίζει καλό θέατρο , για να απολαύσετε καλές παραστάσεις! Η άξια, πολυδιάστατη, εμπνευσμένη και άκρως δημιουργική σκηνοθέτις και ηθοποιός, Σοφία Καραγιάννη, από το Α ως το Ω!
Αυταπάτη: Η κύρια τροφή μας τα τελευταία δύσκολα χρόνια. Καλλιεργείται και ευδοκιμεί πολύ στη χώρα μας. Κυβερνώντες που έχουν την αυταπάτη πως παίρνουν σωστές πολιτικές αποφάσεις, αντιπολίτευση που ζει με την αυταπάτη πως κάνει αντιπολίτευση και ο πολίτης που ζει με την αυταπάτη πως συμμετέχει στην πολιτική λειτουργία.
Βιώματα: Τα αρνητικά βιώματα είναι αυτά που σε κρατάνε πίσω, είναι σαν πέτρα που κρέμεται από το λαιμό. Τα θετικά σου δίνουν φτερά, κι ας είναι μικρά, απλές χαρές, αγκαλιές, η αίσθηση της ασφάλειας στην παιδική ηλικία. Το καρπούζι που έκοβε ο μπαμπάς μου στην παραλία και τρώγαμε αχόρταγα με τα αδέρφια μου κάτω από τον καυτό ήλιο.
Γνώμη: Με τη γνώμη δεν έχω κανένα πρόβλημα. Η κοινή γνώμη, η γενικότερη στάση της κοινωνίας, είναι αυτή που με τρομάζει.
Δαιμόνιος: Πανέξυπνες, εύστροφες και αποτελεσματικές προσωπικότητες που λείπουν από την πολιτική και κοινωνική ζωή. Μόνο κάτι ρόλοι εξακολουθούν να είναι δαιμόνιοι.
Εξαπάτηση: Πάντα στο άκουσμα μιας εξαπάτησης σκέφτομαι εύλογα το θύμα και αμέσως μετά την δικαιοσύνη που πρέπει να του αποδοθεί.
Ζωή: Αν η ζωή μας οφείλει να έχει ένα νόημα, ώστε να είναι υποφερτή, τότε σίγουρα η Τέχνη βοηθάει στο να ανακαλύψουμε αυτό το νόημα. Η Τέχνη και η ζωή είναι ζευγάρι και από αυτήν την ένωση, που θα την ονομάσω έρωτα, γεννιούνται όλα τα έργα Τέχνης.
Ηθοποϊία: Η τέχνη του να λες μια ιστορία και να έχει νόημα, όπου οι λέξεις γίνονται πράξεις, που παίρνεις τον θεατή και του αλλάζεις χώρο, χρόνο, ατμόσφαιρα και που φυσικά με ένα μαγικό τρόπο όλα γίνονται παρόν γιατί ο ενεστώτας είναι ο χρόνος της υποκριτικής.
Θέατρο 104: Στη σκηνή αυτού του θεάτρου γεννήθηκαν τέσσερις παραστάσεις μου. «Διγενής Ακρίτας, στα όρια», «Ο Παίκτης», «Η Πανούκλα» και «Ο κατά φαντασίαν ασθενής». Τα θέατρα είναι για τους καλλιτέχνες σαν τα μαιευτήρια, εκεί γεννάνε με φυσική διαδικασία που σημαίνει και ωδίνες και χαρά και συγκίνηση.
Ιατρικό εμβόλιο κορωνοϊού: Έχω κάνει δύο δόσεις και πάω για την τρίτη. Έχω πίστη στην Τέχνη και στην επιστήμη!
Κομέντια ντελ Άρτε: Θα ήθελα πολύ να ήμουν μέλος ενός τέτοιου θιάσου του 16ου αιώνα. Καλλιτέχνες που δούλευαν την τεχνική τους, έφτιαχναν μόνοι τους το κοστούμι τους, τη μάσκα τους και το χαρακτήρα τους. Ένα πατάρι για σκηνή και περιοδεία ατελείωτη!
Λόγος: Το βασικό υλικό του θεάτρου. Οι καινούργιες φόρμες πάντα θα μας θυμίζουν την επιτακτική ανάγκη να γυρίζουμε στο λόγο. Οι λέξεις κρύβουν νόημα, δράση, αποκαλύπτουν τα πρόσωπα και την ιστορία τους.
Μολιέρος: Η Mολιερική κωμωδία είναι το θεατρικό επίτευγμα του 17ου αιώνα. Είναι ο συγγραφέας που άλλαξε το ύφος της κωμωδίας και έδωσε στο παγκόσμιο θέατρο χαρακτήρες με αληθοφάνεια και ψυχικές εντάσεις. Σκιαγραφεί την ανθρώπινη φύση και αυτό αποτελεί το βασικό υλικό της κωμωδίας του, ενώ την ίδια στιγμή ασκεί κριτική στα ήθη της εποχής του. Δικαίως για τους Γάλλους ο Μολιέρος είναι ότι είναι για εμάς ο Όμηρος.
Νεωτερισμοί: Είναι μια αντίδραση αναγκαία σε όποια μορφή Τέχνης. Μπορεί να φέρει αλλαγή ή να πέσει στο κενό. Ο χρόνος θα δείξει.
Ξένες Σχολές : Ξέρω πολλούς ανθρώπους που δεν έχουν πτυχία αλλά έχουν παιδεία. Αγαπούν τα παιδιά τους, δεν έχουν σηκώσει χέρι στη γυναίκα τους, είναι δίκαιοι στις συναλλαγές τους, δουλεύουν χωρίς να βαρυγκωμούν, έχουν πάντα την πόρτα τους ανοιχτή και έχουν μαζέψει τόση σοφία από τις μικρές στιγμές της ζωής που θα έπρεπε να διδάσκουν.
Ο κατά φαντασίαν ασθενής: «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» έχει να κάνει με τον απόλυτο φόβο του θανάτου και όλα αυτά τα ανόητα πράγματα που κάνουμε για να τον αποφύγουμε. Είμαστε εφήμεροι και αυτό είναι δύσκολο να το αποδεχτούμε. Πάνω σε αυτό το φόβο ο Μολιέρος στήνει μια φάρσα και καταφέρνει να κάνει όλο αυτό το σκοτάδι ένα πανηγύρι. Το έργο του είναι μια γιορτή της ζωής.
Πανούργος: Στον αντίποδα των εμμονικών ηρώων του Μολιέρου, βρίσκεται η φωνή της λογικής που προέρχεται από τους υπηρέτες. Μια τέτοια περίπτωση είναι και η Τουαλέτ, η υπηρέτρια του Αργκάν, πανούργα αφού είναι σε θέση να αποκαλύψει την υποκρισία και να ανοίξει το δρόμο στη λογική και την αλήθεια.
Ρόλοι: Αυτή η μεγάλη απόσταση που έχει να διανύσει ο ηθοποιός προκειμένου να συναντήσει το ρόλο του, που δεν έχει καμία σημασία , αν είναι ένας πρώτος ή ένας τέταρτος ρόλος, αφού και στις δυο περιπτώσεις το ζητούμενο είναι να συναντήσει την αλήθεια. Κι αν δεν βρεις αυτήν την αλήθεια και δεν καταφέρεις να δικαιώσεις το ρόλο σου τότε το μόνο βέβαιο είναι πως θα έρχεται κάθε βράδυ στον ύπνο σου και θα σου τραβάει τα σκεπάσματα!
Σκηνοθεσία: Η ανάγκη να πεις κάτι και αυτή η ανάγκη να πρέπει να είναι πολύ ισχυρή προκειμένου να πείσεις τους ηθοποιούς και τους συνεργάτες σου να γίνουν δημιουργοί, ώστε αυτό που έχεις να πεις να πάρει σάρκα και οστά. Ευτυχώς, μετά από αρκετές σκηνοθεσίας έχω αποβάλλει κάπως το άγχος της πρόβας, παραμένει, όμως, το άγχος για τον άλλον αποδέκτη της δουλειάς μου που είναι το κοινό…
Τιμιότητα: Ειλικρίνεια και τιμιότητα μπορώ να διακρίνω ακόμη στα μάτια του γιου μου και στα μάτια των μικρών μαθητών μου, ίσως γιατί ακόμη υπάρχει αγάπη και καθόλου ο φόβος της απώλειας του εαυτού.
Υγεία: Μετά από δύο δύσκολα χρόνια ήρθε η ώρα να την εκτιμήσουμε βαθιά
Φαντασία: Χωρίς τη φαντασία δεν μπορείς να αντέξεις τον κόσμο της πραγματικότητας, είναι ο μόνος δρόμος για να μην περιορίσεις τον ορίζοντα σου. Για έναν καλλιτέχνη είναι το καύσιμο για το ταξίδι που θα τον φτάσει σε έναν προορισμό. Αυτό πιστεύω πως είναι και το ταλέντο, να μπορείς να εμπιστευτείς τη φαντασία σου…
Χαρακτήρες (έργων): Τα σημαδάκια πάνω στο χαρτί που παίρνουν ζωή, αποκτούν σώμα, φωνή, κίνηση, συναίσθημα, γελάνε, κλαίνε, ερωτεύονται, απελπίζονται, πέφτουν και σηκώνονται κάθε βράδυ μόλις ακουστεί το τρίτο κουδούνι.
Ψυχοσύνθεση: Η απειλή της πανδημίας άλλαξε τη ζωή μας και η επίδραση στην καθημερινότητα και την ψυχολογία μας είναι καταλυτική. Φόβος, άγχος, αγωνία για εμάς και τους κοντινούς μας ανθρώπους. Όλοι ανεξαιρέτως νοσούμε ψυχικά κάτω από την πίεση αυτής της απειλής. Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να μη διαταραχτεί η κοινωνικοσυναισθηματική μας κατάσταση, όσο ακόμη μένει ανοιχτό το μέτωπο της πανδημίας.
Ωραίες παραστάσεις: Έχω δει πολλές και έρχονται κι άλλες. Χαίρομαι τη δίψα των θεατών αυτό το δύσκολο θεατρικά χειμώνα να δούνε θέατρο. Μια ωραία παράσταση είναι το καλύτερο παυσίπονο των ημερών που διανύουμε!
Σχόλια για αυτό το άρθρο