ΤΩΡΑ |
Δύο μύθοι της Τέχνης και φύλακες άγγελοι της, ο πρώτος του θεάτρου και ο δεύτερος της μουσικής, ήταν η αιτία να γίνει δημοφιλής και πολύ αγαπητή στον κόσμο. Ο Δημήτρης Ροντήρης την έβγαλε στο θέατρο – αποφοίτησε μάλιστα από τη Σχολή του- και ο Μίκης Θεοδωράκης στο τραγούδι… Με αυτές τις σπουδαίες και τεράστιες μορφές, η καταξιωμένη, πολυαγαπημένη μας και υπέροχος άνθρωπος, Ελένη Ροδά, ξεκίνησε την επιτυχημένη πορεία της. Ο περισσότερος κόσμος τη γνωρίζει μέσα από τα τραγούδια της, ως τραγουδίστρια, αλλά εκείνη έχει παίξει θέατρο, τραγωδίες και σε ταινίες!
Όταν ξεκίνησε ως ηθοποιός, έκανε περιοδείες, εκτός Ελλάδος σε όλη την υφήλιο με τον Ροντήρη, γνωρίζοντας τις πιο σημαίνουσες προσωπικότητες της εποχής εκείνης και εν συνεχεία στράφηκε στο τραγούδι. Συνεργάστηκε με μεγάλους καλλιτέχνες, όπως με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον Μιχάλη Μενιδιάτη κι ερμήνευσε ακόμη τραγούδια του Μάνου Λοΐζου, του Λευτέρη Παπαδόπουλου, του Μίμη Πλέσσα, του Μάρκου Βαμβακάρη, των Γιάννη Παπαϊωάννου και Γιώργου Μητσάκη. Γλυκιά, με όμορφο και χαριτωμένο πρόσωπο, ξανθά μαλλιά, σαν κούκλα. Η φωνή της με τη χαρακτηριστική χροιά -σήμα κατατεθέν της- άφησε το στίγμα της στην ταινία “Ευδοκία” και φυσικά στην ελληνική μουσική σκηνή με πολλές επιτυχίες! Ενδεικτικά αναφέρω: ” Η δουλειά κάνει τους άντρες”, ”Βουρκωμένη Δευτέρα”, ”Το ανθρωπάκι” και άλλες. Παρότι μεσουράνησε, θριάμβευσε και γνώρισε δόξες την εποχή εκείνη, παρέμεινε – και παραμένει- απλή, σεμνή και διακριτική, χωρίς να επαίρεται ούτε για τη δημοφιλία της, ούτε για τη φωνή της .” Δεν έχω καμία σπουδαία φωνή, μου δήλωσε, δεν είμαι η Μαρία Κάλλας. Πάντα ήθελα και θέλω να διασκεδάζω τον κόσμο και να τον κάνω να περνά καλά. Δεν με ενδιαφέρει τίποτα άλλο. Γνώρισα πολλούς άντρες, ερωτεύτηκα πολύ, έκανα δύο γάμους, ένα παιδί και είμαι χορτασμένη, δεν με ενδιαφέρει το μετά… Έζησα τη ζωή μου, όπως εγώ ήθελα, δεν με έβαλε κανείς ποτέ σε καλούπια…” Πραγματικά αυτά τα λόγια αντικατοπτρίζουν και τον χαρακτήρα της είναι ελεύθερη, ανεξάρτητη, ασυμβίβαστη, ντόμπρα, ατίθαση, αλλά παράλληλα με ευαισθησίες, μεγαλείο ψυχής, ιδανικά, φιλάνθρωπος και προπάντων φιλόζωη. ”Δεν μπορώ να βλέπω δυστυχία και συνανθρώπους μου να υποφέρουν, μου εκμυστηρεύτηκε και τα μάτια της άρχισαν να βουρκώνουν ,όσο μπορώ βοηθώ, δεν θέλω , όμως , να φαίνομαι… Αγαπώ τους ανθρώπους και ιδιαίτερα αυτούς που πάσχουν, αλλά προπάντων τα ζώα. Η συντροφιά μου είναι τα αδέσποτα, οι δύο χελώνες στον κήπο μου και τα πουλιά που έρχονται κάθε μέρα για να τα ταϊσω”.
Δεν επαναπαύτηκε και δεν επαναπαύεται ποτέ. Γυρίζει σαν τη ρόδα, θα την βρεις παντού, είτε καλλιτεχνικά είτε κοινωνικά, γιατί είναι πνεύμα ανήσυχο και δημιουργικό, και όλο θέλει να καταπιάνεται με κάτι… Με τον Ροντήρη γύρισε όλο τον κόσμο και έζησε δόξες και τιμές. Τα θυμάται μόνον ως μία ωραία ανάμνηση… Τώρα πια τα παράτησε, όμως, όλα και εμφανίζεται μόνο στο θέατρο, ως ηθοποιός ή ως τραγουδίστρια, όταν την ενδιαφέρει κάτι… Εκείνο που μου προξένησε μεγάλη εντύπωση ήταν η απλότητα της, το ”χύμα” που κυριαρχούσε στην κουβέντα μας και κυριαρχεί στη ζωή της με την καλή έννοια, η ξεγνοιασιά, η ανεμελιά της… Δεν επιζητούσε και δεν επιζητεί ποτέ τα χρήματα, τις ταμπέλες, τα φώτα, αλλά προτίμησε να ζήσει μία ζωή όπως εκείνη ήθελε με γνώμονα εκείνο που της υπαγόρευε η καρδιά της, χωρίς εμμονές, προσκολλήσεις σε κάθε τι υλικό και στην εφήμερη δόξα… Ήθελε και θέλει να περνά καλά η Ελένη και να κάνει τον κόσμο χαρούμενο με τα τραγούδια της!
Τη φετινή καλοκαιρινή σεζόν παίρνει μέρος στο συγκλονιστικό έργο ”Μικρασία” με αφορμή τα 100 χρόνια από τον ξεριζωμό εκατομμυρίων Ελλήνων από τις χαμένες πατρίδες, με ένα εξαιρετικό επιτελείο ηθοποιών. Η παράσταση που θα κάνει περιοδεία ανά την Ελλάδα ανεβαίνει σε δραματουργική σύνθεση και σκηνοθεσία του άξιου Λεωνίδα Παπαδόπουλου! Η καταξιωμένη καλλιτέχνις με ευαισθησίες και καρδιά μικρού παιδιού, Ελένη Ροδά από το Α ως το Ω!
Αναγνωρισιμότητα: Άρχισε πάρα πολύ όμορφα, γιατί γνώρισα τον τεράστιο θεατράνθρωπο Δημήτρη Ροντήρη και έπαιξα μαζί του αρχαία τραγωδία σε όλο τον κόσμο, τρία χρόνια ως μαθήτρια της Σχολής του, στο Χορό και ένα χρόνο, υποδύθηκα την κορυφαία του χορού και την Χρυσόθεμη. Ξεκίνησα, λοιπόν, ως ηθοποιός και εν συνεχεία στράφηκα στο τραγούδι. Τότε ήταν ένας διαφορετικός κόσμος, πιο αγνός… Έζησα με ανθρώπους σημαντικούς, όπως η Ασπασία Παπαθανασίου, η Κρηνιώ Παππά, ο Φοίβος Ταξιάρχης, ο Δημήτρης Βεάκης και άλλους πολλούς.
Βία: Το σύστημα το ίδιο μας την έδωσε. Αυτή είναι η παιδεία του συστήματος για τη νεολαία μας… Εμείς δεν τα ζήσαμε τότε αυτά τα πράγματα, επικρατούσε μία ισορροπία στα πάντα, καμία ξετσιπωσιά. Υπήρχε, βέβαια, κάποια λογοκρισία σχετική. Τώρα τα νέα παιδιά βλέπουν ταινίες με εγκλήματα, ψυχικά διαταραγμένους ανθρώπους που υποδύονται οι ηθοποιοί και συνηθίζουν σε όλα αυτά… Τους φαίνονται, όμως, φυσικά, γιατί έτσι έχουν συνηθίσει… Βία και εγκλήματα βλέπουν μόνο.
Γάμοι: Ο πρώτος ήταν με τον Γιώργο Λευτεριώτη και ο δεύτερος με τον Αντρέα Καραντάνη. Με τον πρώτο ήμουν πολύ μικρή τότε, ήταν ένας όμορφος άντρας και ένας έρωτας ανέμελος γι’ αυτό κάποια στιγμή χωρίσαμε. Με τον δεύτερο, όμως, έζησα μία ζωή ολόκληρη και απέκτησα και τον γιο μου. Ήταν ένας σπουδαίος και υπέροχος άνθρωπος!
Δημήτρης Ροντήρης: Ο μεγαλύτερος θεατράνθρωπος που πέρασε ποτέ από το θέατρο, ως ηθοποιός και ως σκηνοθέτης! Να φανταστείς δίδασκε την Οφηλία και νόμιζες ότι την έβλεπες ζωντανή εκείνη τη στιγμή μπροστά σου… Σκηνοθετούσε την τραγωδία, όπως έπρεπε να είναι, χωρίς μοντέρνους τρόπους και διαστρεβλώσεις… Έβγαλε στο φως όλα τα αρχαία θέατρα, γιατί ήμασταν οι πρώτοι που παίξαμε εκεί, γιατί πολλά από αυτά ήταν ανεκμετάλλευτα, δεν ήταν ενεργά. Αυτός ήταν που έκανε την έναρξη σε όλα αυτά, εκτός από το θέατρο, βέβαια, της Επιδαύρου.
Έρωτας: Τώρα επειδή μεγάλωσα μου φαίνεται περίεργο, μη σου πω και γελοίο, όταν ήμουν νέα έκανα βλακείες πολλές. Αν δεν σκεφτόμουν τον έρωτα, θα είχα κάνει πιο σημαντικά πράγματα τόσο στη ζωή όσο και στην καριέρα μου.
Ζωή: Βλέπω πόσο μάταια και πόσο μα πόσο ανούσια είναι όλα αυτά τα υλικά πράγματα που θέλουμε να αποκτήσουμε και θλίβομαι πολύ… Χαρίζω ρούχα και ο,τιδήποτε υλικό… Όταν μεγαλώνεις μόνο τότε καταλαβαίνεις πόσο μικρή και σύντομη είναι η ζωή, για αυτό πρέπει να τη χαιρόμαστε και να είμαστε πιο άνθρωποι.
Η δουλειά κάνει τους άντρες: Αυτό το τραγούδι μου το έγραψε ο Λοΐζος και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και ήταν η αιτία που έγινα δημοφιλής στο ευρύ κοινό! Τότε υπήρχε μόνο η ΥΕΝΕΔ και το ΕΙΡ και με φωνάζαν θυμάμαι κάθε μέρα και πήγαινα και έλεγα αυτό το τραγούδι συνέχεια!
Θεοδωράκης Μίκης: Αυτός που με έβγαλε στο τραγούδι, δεν είχα σκεφτεί ποτέ να γίνω τραγουδίστρια, δεν έχω σπουδάσει τίποτα… Όταν έπαιζα στη Θεσσαλονίκη με την Κατερίνα Γώγου στο ”Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται” του Ρομπέρ Τομά με θιασάρχη την Βίλμα Κύρου, μετά την παράσταση μας είχε καλέσει ο Μίκης σε μία ταβέρνα. Αυτό ήταν. Όταν πήγαμε και τελειώσαμε το φαγητό, αρχίσαμε το τραγούδι. Με άκουσε και μου είπε: ”Θέλω πολύ να έρθεις και να τραγουδήσεις για εμένα”! Αυτή ήταν και η αρχή της καριέρας μου στο τραγούδι.
Ιατρικά εμβόλια: Δόξα τω Θεώ, προσέχω πολύ την υγεία μου και τη διατροφή μου, όσο μπορώ, για να κρατιέμαι υγιής.
Καριέρα: Αγαπούσα πολύ το θέατρο, έπαιξα πολύ και με τεράστιους ηθοποιούς τον Σταυρίδη, την Καλουτά, τον Χατζηχρήστο, την Βασιλειάδου, τον Μανέλη σε επιθεωρήσεις, αλλά και σε πολλές πρόζες, παράλληλα με το τραγούδι. Είμαι ευχαριστημένη που έχω την υγεία μου! Τις δόξες, τα λεφτά και την αναγνωρισιμότητα, τα βάζω σε δεύτερη μοίρα.
Λάθη: Έχω κάνει πάρα πολλά λάθη στη ζωή μου και την προσωπική και την επαγγελματική. Δεν μετανιώνω για τίποτα! Παρότι δεν θα τα ξανά έκανα, αν ήμουν νέα, και είχα το σημερινό μυαλό.
Μικρασία: Μία παράσταση για την προσφυγιά… Αφηγήσεις ανθρώπων που έζησαν το διωγμό της Μικράς Ασίας… Παίζω και τραγουδώ παράλληλα , είναι πολύ συγκινητική η παράσταση με πολύ καλούς ηθοποιούς. Ο σκηνοθέτης μας Λεωνίδας Παπαδόπουλος, είναι εξαιρετικός, όπως και οι παραγωγοί μας Βέτα Κελέση και Θανάσης Κατσίκας, εξαιρετικοί! Θα συγκινηθούν και θα θυμηθούν οι παλαιότεροι αναμνήσεις από το παρελθόν, η δεύτερη γενιά θα μάθει και η σημερινή θα περάσει πολύ όμορφα με τα τραγούδια της εποχής εκείνης και τα κείμενα τα μοναδικά!
Νιάτα: Ποτέ δεν κατάλαβα ότι άρεσα πολύ, για να το χρησιμοποιήσω κι εγώ ανάλογα, όπως οι σημερινές. Πήγαινα εκεί που μου έλεγε η καρδιά μου και έκανα αυτό που μου υπαγόρευε, χωρίς να τα περνώ από το μυαλό μου, διαφορετικά θα ήμουν βασίλισσα!
Ξένες προσωπικότητες: Συναντήθηκα και γνώρισα την εποχή που έπαιζα θέατρο και τραγουδούσα με τους: Μενουχίν, Νατ Κινγκ Κόουλ, τον Φρανκ Σινάτρα, τον Καζάν, τον Ομάρ Σαρίφ, τον Χάρι Μπελαφόντε, τον Μαρτσέλο Μαστρογιάννι, τον Ζαν Πολ Μπελμοντό, την Ραφαέλα Καρά, την Μαρία Κάλλας και άλλους μύθους. Ο Ωνάσης, όταν πηγαίναμε στο εξωτερικό, για να παίξουμε με τον Ροντήρη , ερχόταν πάντα να δει τις παραστάσεις μας. Όλη η αφρόκρεμα της Τέχνης και όχι μόνο, της εποχής εκείνης.
Ομοψυχία: Οι Έλληνες δεν είμαστε ομόψυχος λαός… Ο καθένας κοιτάζει την πάρτη του…. Και σιγά- σιγά οι σημερινοί Έλληνες, ειδικά τα νέα παιδιά αρχίζουν και εξαφανίζονται, γιατί φεύγουν από την Ελλάδα. Τα καλύτερα και πιο μορφωμένα μυαλά πηγαίνουν στο εξωτερικό. Η τωρινή μετανάστευση των Ελλήνων είναι ό,τι πιο θλιβερό υπάρχει. Στη συνέχεια αφομοιώνονται με τους κατοίκους του εξωτερικού της κάθε χώρας και χάνεται η ελληνικότητα τους.
Παιδί: Ο Κωνσταντίνος μου είναι πολύ χαμηλών τόνων( σ.σ όπως και η μητέρα του) και δεν θέλει να μιλώ γι’ αυτόν…
Ρόλοι: Έχω παίξει με την Βίλμα Κύρου, με την Μαίρη Βιδάλη στις ”Τρωάδες”, όπου υποδύθηκα την Εκάβη, με την Άννα Φόνσου στο ” Η πόρνη που σέβεται”, με τον Χρήστο Νέγκα, με την Τζόλη Γαρμπή, την Φλωρέττα Ζάννα, την Κατερίνα Γώγου και με άλλους πολλούς πρωταγωνιστές και μεγάλα ονόματα της εποχής εκείνης, στο έργο της Δήμητρας Παπαδοπούλου “Μάνα θα πάω στο Χόλιγουντ” και φυσικά τώρα στη ”Μικρασία”.
Συνθέτες Έλληνες: Συνεργάστηκα με τους Θεοδωράκη, Μητσάκη, Ζαμπέτα, Τσιτσάνη, Βαμβακάρη, Λοΐζο, Μαρκέα, Πλέσσα, Μίμη Χριστόπουλο, Τάκη Μπινιάρη και άλλους πολλούς.
Τραγούδι: Μου αρέσει να τραγουδώ για να διασκεδάζω και να ευχαριστιέται ο κόσμος! Δεν τραγουδάω για εμένα.
Υστεροφημία: Δεν με ενδιαφέρει καθόλου… Η γιαγιά μου έλεγε:” Άμα πεθάνει ο μαύρος μου χορτάρι να μην φυτρώσει”.
Φωνή: Τραγουδούσα με την ψυχή μου, είχα μία ιδιαίτερη χροιά, αλλά δεν ήμουν η Μαρία Κάλλας.
Χρόνος: Στην αρχή με απασχολούσε, τώρα το έχω φιλοσοφήσει και το έχω πάρει απόφαση, ότι η ζωή είναι μικρή και ο χρόνος φεύγει και κυλά σαν το νερό… Και χάνουμε και χρόνια από τη ζωή μας, εξαιτίας του covid.
Ψυχοσύνθεση: Αγαπώ πολύ τα ζώα, δεν θέλω να κακοποιούνται. Είμαι πάρα πολύ ευαίσθητη, ιδιαίτερα όσο μεγαλώνω, αλλά δεν θα ήθελα να είμαι έτσι. Θέλω πολύ να βοηθώ τον κόσμο και πιο πολύ, όμως, τα ζώα… Έχω τα αδέσποτα έξω από το σπίτι μου, τις χελώνες στον κήπο μου και τα σπουργίτια που έρχονται κάθε μέρα για να τα ταΐζω…. Θα ήθελα να είχα λεφτά πολλά για να τα μοιράζω σε όσους δυστυχούν.
Ωραίες αναμνήσεις: Όταν είσαι ένα παιδί άβγαλτο που μέχρι τα 17 του χρόνια δεν είχε βγει από το σπίτι του, και γνωρίζεις κάποια στιγμή τον Δημήτρη Ροντήρη και μαζί του πηγαίνεις περιοδείες με το θέατρο σε όλο τον κόσμο, αυτό είναι κάτι απίστευτο. Είδα τα θαύματα της καταναλωτικής κοινωνίας, γνώρισα σημαντικούς ανθρώπους, έζησα ονειρεμένες δεξιώσεις, μετά τους πολέμους που είχαμε εδώ στην Ελλάδα τότε.. Ήταν για για εμένα ένα όνειρο, κάθε τι που έβλεπα και ό,τι γεύτηκα την εποχή εκείνη. Καλλιτέχνες και ανθρώπους τεραστίου κύρους!
Σχόλια για αυτό το άρθρο