Αντίο Σοφία Σεϊρλή

Της άρεσε να βάζει κάθε Χριστούγεννα πολλά φωτάκια στη βεράντα, κόκκινα κυκλάμινα και μια μεγάλη αλεξανδριανή. Ήταν αναμνήσεις που είχε από τα παιδικά της χρόνια και της τηρούσε ευλαβικά. Η Σοφία Σεϊρλή όταν ήταν 12 χρονών, είδε στο θέατρο την Έλλη Λαμπέτη και τον Δημήτρη Χορν και αποφάσισε ότι θα γίνει ηθοποιός. Όμως οι γονείς είχαν άλλα σχέδια για εκείνη και την έστειλαν να σπουδάσει στο Λονδίνο «Εμπόριο και Επιχειρείν». Όταν τέλειωσε τις σπουδές, η 20χρονη Σοφία, επέστρεψε στην Αθήνα και έπιασε δουλειά σαν γραμματέας στην Canadian Pacific Airlines. Ώσπου μια μέρα είπε στην μητέρα της: ” Πες του πατέρα, ότι εγώ θα βγω στο θέατρο και δεν το διαπραγματεύομαι». Έδωσε εξετάσεις στο Εθνικό Θέατρο και στο Θέατρο Τέχνης, πέρασε και στις δύο και επέλεξε να σπουδάσει στο Εθνικό με καθηγητές την Μαίρη Αρώνη, τον Νίκο Τζόγια, την Μαρία Χορς και την Ελένη Χατζηαργύρη.

ΣχετικάΆρθρα

Η μικρή Σοφία με σκέρτσι να νάζι ποζάρει στο φακό

Από το 1973 που βγήκε στη σκηνή, στο Εθνικό Θέατρο στην αρχή στο Χορό στην “Ηλέκτρα” και τον “Ιππόλυτο” και μετά ως πρωταγωνίστρια στο ελεύθερο θέατρο, δεν έλειψε ούτε μια σεζόν από τη σκηνή. Υπηρέτησε το θέατρο με πίστη και αφοσίωση, αφήνοντας την ερμηνευτική της σφραγίδα σε κάθε ρόλο της. Και τι δεν έπαιξε! Τραγωδία, κωμωδία, επιθεώρηση, δράμα, μιούζικαλ, κλασικό ρεπερτόριο, σύγχρονα έργα, μονολόγους… και ήταν σε όλα εξαιρετική! Αναφέρω από τον ατέλειωτο κατάλογο με τα έργα που έπαιξε, ενδεικτικά τα: “Ηλέκτρα”, “Ιππόλυτος”, “Ραντεβού με την υστερία”, «Δύσκολες Νύχτες», «Ομορφάσχημη», «Ευγενείς Αγωνίες», «Διαδρομές», «Η σονάτα του σεληνόφωτος», “Το καρναβάλι του έρωτα”, “Επιχείρηση γοητεία”, “Άγγελοι στην Αμερική», «Η μεταμόρφωση της Χρυσαλλίδας», «Η μεγάλη χίμαιρα», «Τεξτιλέν», “Το ημερολόγιο ενός απατεώνα”, “Το τραμ το τελευταίο”, “Έξι νύχτες στην Ακρόπολη”, “Το κοινό ταμείο”, “Η φτωχούλα του Θεού”, “Τερέζα Ρακέν”, ” Στο κεφάλι σου μια γάτα”, “Σφαίρες πάνω από το Μπροντγουαίη”, “Ο ένατος γάμος της γηραιάς κυρίας”, “Τζάκι”, “Ευγενείς αγωνίες”, “Ανώνυμη αγία”, “Ριχάρδος Γ΄”, “Το χελιδόνι”, “Ένα σπίτι φωτεινό σαν μέρα”.

Τελευταία θεατρική της εμφάνιση ήταν το Μάρτιο του 2025, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, στο Θέατρο Σταθμός με το ανθολόγιο “Εγώ, η άνθρωπος” μαζί με την Ευσταθία και στο πιάνο τον Χάρη Μπότση, σε καλλιτεχνική επιμέλεια από τον Μάνος Καρατζογιάννης. Η παράσταση παρουσιάστηκε στις 30 Ιουλίου 2025, στο Φεστιβάλ Ερμιονίδας και αποτελεί το κύκνειο άσμα της ηθοποιού.

Την σκηνοθέτησαν καταξιωμένοι σκηνοθέτες και ευτύχησε να είναι σε συνεργασίες που όλοι είχαν να πουν μόνο καλά λόγια για την Σοφούλα, όπως την έλεγαν χαρακτηριστικά.

Εκτός από το θέατρο, ξεχώρισε και σε τηλεοπτικές σειρές. Η πρώτη εμφάνισή της ήταν στη σειρά “Εν Αθήναις” το 1976. Ακολούθησε ο ρόλος της δασκάλας στο σίριαλ “Συνταγματάρχης Λιάπκιν” το 1979 όπου η τηλεοπτική της καριέρα απογειώθηκε και ακολούθησαν: Αστροφεγγιά (1980), Κόντρα στον άνεμο (1980), Ο κήπος με τα αγάλματα (1981), Μαρία Πάρνη (1981), Από τη ζωή των ανθρώπων (1982), Υπάλληλοι (1984), Η εξαφάνιση του Τζον Αυλακιώτη (1985), Οι συνυπάρχοντες (1985), Παγίδα (1986), Για μια καινούργια ζωή (1988), Σκληρή γη (1988), Καθρέφτες (1991), Στενές επαφές τρύπιου τοίχου (1991), Μια γυναίκα από το παρελθόν (1992), Πλάκας Μέλαθρον (1992), Οι μεν και οι δεν (1993), Ιστορία αγάπης (1993) Οι αγνοημένοι (1994), Τολμηρές ιστορίες (1995), Οι επαγγελματίες (1996), Διπλή έξοδος (1997), Νυχτερινό δελτίο (1998), Σύνορα αγάπης (1999), Κόκκινος κύκλος (2001), Άμυνα ζώνης (2007), Καρυωτάκης (2009), Άγιες μέλισσες (2020), Καρτ ποστάλ (2021), Ψέματα (2022), Η γενιά του ΄30 (2022) και γκεστ σε πολλά επεισόδια της σειρά “Ανατομία ενός εγκλήματος”. Τελευταίες εμφανίσεις ήταν στη σειρά “Μαύρο Ρόδο” το 2022 και “Έρημη χώρα” το 2023. Στον κινηματογράφο πρωταγωνίστησε σε 11 ταινίες, με πιο χαρακτηριστικές τις: Το κελί μηδέν, Άρπα Κόλα, Οι κυνηγοί, Τα χρόνια της μεγάλης ζέστης, Με χωρίς γυναίκες, Άδικος κόσμος, Ρεπό, Ξαφνικός έρωτας κ.α.

34 χρονών έχασε την μητέρα της (ήταν μόνο 55 ετών), δέκα χρόνια μετά έχασε τον πατέρα της και στη συνέχεια ήρθε και η απώλεια της μεγαλύτερης αδελφής της. Αν και δεν έκανε οικογένεια, είχε πολύ καλούς συγγενείς και εξαιρετικούς φίλους που τους θεωρούσε οικογένειά της. Έφτασε κοντά στο γάμο τρεις φορές αλλά δεν έτυχε. “Θα ήταν ιδανικό αν είχαμε ο καθένας το χώρο του” έλεγε για πώς ήθελε να είναι ο γάμος της.

Της άρεσε το διάβασμα, ιδίως στις διακοπές. Ιστορία, λογοτεχνία ελληνική και ξένη -ο Γιόζεφ Ροτ ήταν από τους αγαπημένους της- και αστυνομικά. Οι φετινές διακοπές της είχαν τραγική κατάληξη, πνίγηκε καθώς κολυμπούσε για να διασχίσει μία μεγάλη θαλάσσια απόσταση από την παραλία Καμάρι προς το μικρό νησάκι του Αγίου Μηνά.

Όταν την ρωτούσες για τη ζωή, απαντούσε: ” Να τη ζούμε! Να την προσέχουμε, να τη σεβόμαστε! Περνάει γρήγορα και ” Δεύτερη ζωή δεν έχεις”, όπως λέει κι ο στίχος του Ελύτη…. Kαλή μετάβαση στο αιώνιο φως Σοφία…