ΤΩΡΑ |
Υπάρχουν καλλιτεχνικές βραδιές που τελειώνουν μαζί με το τελευταίο χειροκρότημα. Και υπάρχουν εκείνες οι σπάνιες, σχεδόν μαγικές βραδιές που συνεχίζουν να κατοικούν μέσα μας, σαν ένα τραγούδι που αρνείται να σιγήσει. Μια τέτοια βραδιά χάρισε η Βίκυ Λέανδρος στο Sani Resort, στο φινάλε του Φεστιβάλ, με μία μοναδική συναυλία που ένωσε το παρόν με τη μνήμη, τη μουσική με τη νοσταλγία και μία ολόκληρη γενιά με τα πιο τρυφερά της βιώματα. Για όσους Θεσσαλονικείς ανηφόρισαν στο λόφο του Sani, η συνάντηση αυτή με τη σπουδαία διεθνή καλλιτέχνιδα υπήρξε κάτι πολύ περισσότερο από μία συναυλία. Ήταν ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο- σε χρόνια αθωότητας, σε πρόσωπα και στιγμές που μπορεί να έχουν χαθεί αλλά εξακολουθούν να ζουν μέσα μας μέσα από τη μουσική. Η φωνή της Βίκυς Λέανδρος λειτούργησε σαν ένα πολύτιμο κλειδί που άνοιξε ξανά τις πόρτες της παιδικής μας ηλικίας και μιας εποχής που μοιάζει σήμερα μακρινή αλλά μέσα από τα τραγούδια της παραμένει ολοζώντανη.
Η σπουδαία ερμηνεύτρια με τη μοναδική της σκηνική ακτινοβολία, εμφανίστηκε στη σκηνή δύο φορές φορώντας δύο απαστράπτουσες τουαλέτες που απέπνεαν φινέτσα κομψότητα και αριστοκρατικότητα. Μία εικόνα απολύτως εναρμονισμένη με την ίδια: μια γυναίκα που διαθέτει όχι μόνο το καλλιτεχνικό μεγαλείο μιας παγκόσμιας τραγουδίστριας αλλά και τη σπάνια αρχοντιά που δεν χρειάζεται να επιδειχθεί για να γίνει αισθητή. Το πρόγραμμα άνοιξε με το ”Apres tois”, το τραγούδι που έχει συνδεθεί όσα λίγα με τη διεθνή της διαδρομή και από εκεί και πέρα, η σκηνή γέμισε με τις μεγάλες ελληνικές επιτυχίες της, ιδιαίτερα εκείνες που σημάδεψαν τη δεκαετία του ’70. Κάθε τραγούδι έμοιαζε να ανασύρει και μία διαφορετική ανάμνηση. Κάθε μελωδία γεννούσε ένα χαμόγελο, μία συγκίνηση, ένα βλέμμα που ταξίδευε πίσω στο χρόνο. Και τότε συνέβη κάτι από εκείνα που μόνο η μεγάλη τέχνη μπορεί να δημιουργήσει: η σκηνή έπαψε να χωρίζει την καλλιτέχνιδα από το κοινό. Οι θεατές δεν παρακολουθούσαν απλώς την Βίκυ Λέανδρος, τραγουδούσαν μαζί της! Οι παλιές επιτυχίες έγιναν κοινό κτήμα, κοινή μνήμη, κοινό συναίσθημα. Το χειροκρότημα διαρκές και θερμό, η αγάπη αυθόρμητη, και για λίγες ώρες όλοι έγιναν μία μεγάλη αγκαλιά γύρω από τα τραγούδια μιας εποχής που εξακολουθεί να συγκινεί…
Ιδιαίτερη θέση στη βραδιά είχε και το mendley με τα τραγούδια των Μίκη Θεοδωράκη και Μάνου Χατζιδάκι, δύο κορυφαίων δημιουργών που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής μουσικής σκηνής μνήμης! Η ερμηνευτική της προσέγγιση ανέδειξε τη διαχρονικότητα αυτών των τραγουδιών και υπενθύμισε πως η μεγάλη μουσική δεν ανήκει σε μία εποχή- ανήκει σε όλες τις εποχές… Και ύστερα, ήρθε μία από τις πιο όμορφες στιγμές της βραδιάς. Η Βίκυ Λέανδρος μοιράστηκε τη σκηνή με την Αθηνά Ανδρεάδη, σε ένα ντουέτο του ”Hallelujah” του Leonard Cohen . Οι δύο φωνές συναντήθηκαν με ευαισθησία και συγκίνηση, δημιουργώντας μία στιγμή που το κοινό υποδέχθηκε με ενθουσιασμό και παρατεταμένο χειροκρότημα. Η Βίκυ Λέανδρος απέδειξε για ακόμη μία φορά πως η πραγματική καλλιτεχνική ακτινοβολία δεν μετριέται μόνο σε επιτυχίες, βραβεία και διεθνείς διαδρομές. Μετριέται κυρίως στη δύναμη που έχει ένας καλλιτέχνης να αγγίζει την ψυχή του κοινού, να ξυπνά οι μνήμες, να γεφυρώνει γενιές και να κάνει το χρόνο να μοιάζει, έστω για λίγο ανίκητος… Και εκεί στο Sani Resort, η Θεσσαλονίκη έζησε μία τέτοια στιγμή. Μια βραδιά γεμάτη μουσική, συναίσθημα, νοσταλγία και ευαισθησία. Μια βραδιά από εκείνες που δεν τελειώνουν όταν σβήσουν τα πόρτα της σκηνής, αλλά συνεχίζουν να αντηχούν μέσα μας… Γιατί η Βίκυ Λέανδρος δεν τραγούδησε απλώς τις παλιές της επιτυχίες. Τραγούδησε τη μνήμη μας. Την αθωότητά μας. Τα χρόνια που πέρασαν. Και, κυρίως, εκείνο το κομμάτι του εαυτού μας που η μεγάλη μουσική έχει το μοναδικό χάρισμα να ξαναφέρνει στο φως. Και για αυτό η βραδιά δεν ήταν απλώς μία ακόμη συναυλία. Ήταν μία στιγμή τέχνης που η Θεσσαλονίκη θα κρατήσει στη μνήμη της για πάντα!
Δείτε αποκλειστικά βίντεο από τη συναυλία:
Σχόλια για αυτό το άρθρο