ΤΩΡΑ |
“Θυμήθηκα πριν λίγο τα πάντα. Από την πρώτη στιγμή που σμίξαμε, ο φόβος με ακολουθούσε. Λες και ήξερα το τι θα συμβεί. Ξεκινήσαμε κρυφά, παράνομα. Μόνο 40 λεπτά της ώρας τα πρώτα μας ραντεβού. Με αχνό φως, ίσα για να σε κοιτάω και να με κοιτάς στα μάτια. 40 λεπτά μόνο πριν χαράξει. Τότε λάτρεψα για πρώτη φορά τις μπλε ώρες. Ήταν δικές μας ώρες”.
Έτσι αρχίζει το πρώτο επεισόδιο της νέας σειράς του Σκάι “Μπλε Ώρες” που είδαμε σε avant premiere λίγο πριν ξεκινήσει η προβολή της, τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου στις 21.00. Η Εύα (Ιζαμπέλλα Φούλοπ) κάθεται στα βράχια στη θάλασσα και γράφει στο ημερολόγιό της τα παραπάνω λόγια. Αμέσως μετά πέφτουν οι τίτλοι της σειράς και ακούμε τη χαρακτηριστική φωνή της αγαπημένης Πάολας να ερμηνεύει «Το πρόστιμο» σε μουσική του Χρίστου Στυλιανού και στίχους της Λίνας Δημοπούλου. Και η ιστορία αρχίζει…
Ο Άγγελος (Βαγγέλης Κακουριώτης) είναι γιος μιας εύπορης οικογένειας στο Πήλιο -γονείς του ο Φίλιππος Αντωνιάδης (Ιεροκλής Μιχαηλίδης) και η Στέλλα (Νόνη Ιωαννίδου)- που διατηρεί γαλακτοκομική μονάδα και η Εύα εργάτρια στην επιχείρησή τους. Παντρεμένοι και οι δύο με άλλους συντρόφους συναντιούνται πάντα μόνο πριν το χάραμα, τις μπλε ώρες. Ο Διονύσης (Γιώργος Κυριάκου)ο άντρας της Εύας, υποψιάζεται ότι κάτι δεν πάει καλά με το γάμο του ενώ η Λίζα, η γυναίκα του Άγγελου, υποπτεύεται ότι ο άντρας της έχει ερωμένη. Ο Άγγελος έχει ζητήσει διαζύγιο, αλλά η Λίζα αρνείται να του το δώσει, αν δεν ικανοποιηθούν οι υπερβολικές οικονομικές απαιτήσεις της. Το ερωτευμένο ζευγάρι αποφασίζει μια μικρή απόδραση στην Σκιάθο για να ζήσει λίγο ελεύθερα τον έρωτά του. Η ζήλεια του Διονύση τον οδηγεί να παρακολουθήσει την Εύα. Μια τυχαία συνάντησή της με τον φίλο του, Αλέκο (Χρήστος Λούλης) σε συνδυασμό με ένα σημείωμα που βρίσκει, τον οδηγεί σε μία θανατηφόρα λάθος εκτίμηση. Η Εύα πάει στη Σκιάθο αλλά ο Άγγελος δεν εμφανίζεται ποτέ… Τρελαίνεται από την αγωνία. Φοβάται πως κάτι του έχει συμβεί. Υποχρεώνεται να μιλήσει στη μητέρα του, την Στέλλα. Παράλληλα, ο Διονύσης, τρελός από ζήλεια, κάνει κάτι αποτρόπαιο, ενώ ο Δημήτρης (Αντώνης Φραγκάκης) πατέρας της Λίζας, μέσα στη γαλακτοκομική μονάδα βρίσκεται μπροστά στο πιο φρικτό θέαμα…
Τι μπορούμε να σας αποκαλύψουμε από το πρώτο επεισόδιο που είδαμε:
Η πλοκή είναι αναμφίβολα ένα από τα δυνατά χαρτιά της σειράς. Στο πρώτο επεισόδιο έχουμε ήδη δύο δολοφονίες, μία εξαφάνιση και πολλές παράνομες σχέσεις. Αυτά και μόνο, είναι αρκετά για να σκεφτούμε τι έχει να γίνει στα επόμενα επεισόδια. Το μόνο που θα σας αποκαλύψω είναι ότι ο Χρήστος Λούλης παίζει μόνο στο πρώτο επεισόδιο και ο ρόλος του τελειώνει. Τα υπόλοιπα αξίζει να τα ανακαλύψετε παρακολουθώντας τη σειρά από την αρχή.
Τι μας εντυπωσίασε
Από το πρώτο επεισόδιο γίνεται φανερό ότι πρόκειται για μια παραγωγή που επενδύει τόσο στην πλοκή όσο και στην ατμόσφαιρα, δημιουργώντας ένα μυστήριο που σταδιακά ξεδιπλώνεται και αφήνει συνεχώς νέα ερωτήματα. Οι χαρακτήρες έρχονται αντιμέτωποι με καταστάσεις που δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται, ενώ οι αποκαλύψεις έρχονται σταδιακά, χωρίς να δίνονται όλες οι απαντήσεις από την αρχή. Αυτό κρατάει το ενδιαφέρον ζωντανό, τουλάχιστον στο πρώτο επεισόδιο που είδαμε. Η ιστορία κινείται με τρόπο που δημιουργεί διαρκώς προσδοκία για το τι πρόκειται να συμβεί στη συνέχεια, χωρίς να χάνει τον συναισθηματικό της χαρακτήρα.
Αν και από ένα επεισόδιο δεν μπορείς να έχεις ολοκληρωμένη άποψη για τις ερμηνείες των ηθοποιών, ωστόσο στο πρώτο επεισόδιο ξεχωρίζει η Νόνη Ιωαννίδου, η Κωνσταντίνα Τάκαλου, ο Γιώργος Κυριάκου και η Κατερίνα Στικούδη που μας εντυπωσίασε με το πόσο σωστή είναι σε δραματικό ρόλο. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, ο Βαγγέλης Κακουριώτης και η Ιζαμπέλλα Φούλοπ -που έχουν ωραία χημεία μαζί- είναι χάρμα οφθαλμών να τους βλέπεις, ακόμα κι όταν δεν μιλάνε, δεν μπορείς να πάρεις το βλέμμα σου από πάνω τους. Γενικά οι ερμηνείες υπηρετούν την ιστορία, υπάρχει ένταση όπου χρειάζεται αλλά και συγκράτηση, στοιχείο απαραίτητο σε μια σειρά που βασίζεται περισσότερο στην υποψία και την αμφιβολία παρά στις συνεχείς εξάρσεις. Όμως θα επανέλθουμε διότι στο πρώτο επεισόδιο, ήταν πολλοί οι ηθοποιοί που δεν εμφανίζονται.
Η φωτογραφία είναι εξαιρετική, προσεγμένη και συμβάλλει καθοριστικά στη δημιουργία της ατμόσφαιρας. Οι φωτισμοί, οι αποχρώσεις και τα πλάνα ενισχύουν το συναίσθημα κάθε σκηνής. Υπάρχει μια ιδιαίτερη κινηματογραφική αισθητική, με τις «μπλε ώρες», τη μεταβατική στιγμή ανάμεσα στη μέρα και τη νύχτα, όπου τίποτα δεν μοιάζει απόλυτα ξεκάθαρο, να αποκτούν συμβολικό χαρακτήρα. Και αυτή ακριβώς η αίσθηση ταιριάζει απόλυτα στο μυστήριο της ιστορίας.
Ο Ανδρέας Γεωργίου, ο Κούλλης Νικολάου και η Βάνα Δημητρίου γνωρίζουν καλά πώς να χτίζουν αγωνία και να κρατούν τον θεατή σε εγρήγορση. Με μια πλοκή που εξελίσσεται σταδιακά, καταφέρνουν να δημιουργήσουν την απαραίτητη ανυπομονησία για τη συνέχεια. Όταν τελειώνει το επεισόδιο, θέλεις να δεις αμέσως το επόμενο. Είναι το είδος του φινάλε που σε κάνει να πεις «θέλω να δω κι άλλο επεισόδιο», ακόμη κι αν αρχικά δεν είχες σκοπό να συνεχίσεις..
Η σκηνοθετική προσέγγιση δείχνει να καταλαβαίνει κάτι πολύ σημαντικό για τη σύγχρονη τηλεόραση: ο θεατής πρέπει να έχει λόγο να επιστρέψει. Και οι «Μπλε Ώρες» το πετυχαίνουν κυρίως στον τρόπο με τον οποίο κλείνει το κάθε επεισόδιο. Ειδικά στο πρώτο, εκεί που νομίζεις ότι έχεις πάρει μια ανάσα και η ιστορία οδηγείται σε προσωρινή λύση, έρχεται ένα νέο στοιχείο, μια αποκάλυψη και μια ανατροπή για να αλλάξει ξανά τις ισορροπίες.
Οι «Μπλε Ώρες» είναι μια παραγωγή που γνωρίζει πώς να χειριστεί την ατμόσφαιρα, την εικόνα και το ρυθμό, ώστε να κρατήσει τον θεατή μέσα στην ιστορία. Και σε μια εποχή όπου η τηλεόραση έχει γίνει αγώνας για το ποιος θα κερδίσει την προσοχή μας, το γεγονός ότι μια σειρά καταφέρνει να τελειώνει το επεισόδιο και να σε κάνει να ζητάς αμέσως το επόμενο είναι, από μόνο του, ένα σημαντικό ατού για να την επιλέξεις.
Σχόλια για αυτό το άρθρο