Κατερίνα Μαρογεώργη: «Το θέμα της Jane Eyre ακόμα καίει»

Η Κατερίνα Μαρογεώργη εκπροσωπεί με ξεχωριστή δυναμική εκείνη τη νέα γενιά δημιουργών που δεν αρκούνται στη θεατρική διεκπεραίωση, αλλά διψούν για ένα θέατρο ουσίας ποιότητας, αισθητικής αναζήτησης και βαθύτερου συναισθηματικού αποτυπώματος. Ηθοποιός, σκηνοθέτις και συγγραφέας θεάτρου και κινηματογράφου, διαθέτει μία πολυσχιδή καλλιτεχνική ταυτότητα, στην οποία η συγγραφική σκέψη συναντά τη σκηνοθετική αντίληψη και η υποκριτική ευαισθησία συνομιλεί με τη δραματουργική επεξεργασία. Οι διακρίσεις και τα βραβεία που έχει αποσπάσει για τις δημιουργίες της μαρτυρούν μια πορεία με προσωπικό στίγμα και ουσιαστική καλλιτεχνική κατάθεση. Ιδιαίτερη θέση σε αυτή τη διαδρομή κατέχει η βραβευμένη παράσταση ‘’Jane’’ που φιλοξενείται στο Θέατρο RabbitHole και αντλεί τη δραματουργική της πρώτη ύλη από το αριστούργημα της Σαρλότ Μπροντέ ‘’Τζέιν Έιρ’’. Η Μαυρογεώργη αναλαμβάνει τη διασκευή και τη σκηνοθεσία, προσεγγίζοντας το κλασικό έργο με αγάπη, σεβασμό αλλά και δημιουργική τόλμη, αναδεικνύοντας τις διαχρονικές του συγκρούσεις, την εσωτερική πάλη, την ανάγκη για ελευθερία και την ακατάλυτη επιθυμία του ανθρώπου να αγαπήσει χωρίς να απαρνηθεί τον εαυτό του. Όπως χαρακτηριστικά δηλώνει, πρόκειται για ένα θέμα που ‘’καίει’’, γεγονός που εξηγεί και τη ζωντανή επικαιρότητα της θεατρικής του ανάγνωσης. Η μακρά πορεία της παράστασης από την πρώτη της δημιουργία το 2004 μέχρι σήμερα, αποτελεί από μόνη της μια αξιοσημείωτη μαρτυρία της αντοχής και της απήχησης της. Αξίζει τέλος, να σταθεί κανείς σε μία ιδιαίτερη πτυχή της καλλιτεχνικής της ιδιοσυγκρασίας: η Κατερίνα Μαυρογεώργη συγκαταλέγεται στις σπάνιες φωνές της νεότερης γενιάς που εξακολουθούν να υπερασπίζονται το ρομαντισμό, όχι ως μια νοσταλγική επιστροφή στο παρελθόν, αλλά ως μία βαθιά ανθρώπινη στάση απέναντι στον έρωτα, στο συναίσθημα, στην ευαισθησία και στην ίδια τη ζωή. Σε μία εποχή όπου συχνά κυριαρχεί η αποστασιοποίηση, εκείνη επιμένει στη δύναμη του αισθήματος και στη συγκινησιακή αλήθεια της θεατρικής πράξης. Και αυτή η επιμονή, μαζί με την πολυδιάστατη δημιουργική της υπόσταση, συνθέτει το πορτρέτο μιας καλλιτέχνιδας με προσωπικό όραμα, τόλμη και ουσιαστική πίστη στη μαγεία του θεάτρου…

ΣχετικάΆρθρα

Αγάπη: Το αντίδοτο για το φόβο

Βιβλία: Μυρωδιά χαρτιού. Στοίβες βιβλίων στο σπίτι, αδιάβαστα και διαβασμένα ανακατεμένα. Πρόσφατα συνειδητοποίησα, με μεγάλη λύπη, ότι η προσοχή μου στην ανάγνωση έχει φθαρεί, μάλλον λόγω της όλο και αυξανόμενης έκθεσης σε οθόνες…

Γραφή: Ημερολόγιο τα πρωινά και καταγραφή παράξενων ονείρων. Εμμονή με το να είναι το σωστό στυλό και το σωστό τετράδιο, λατρεία για τη γραφική ύλη. Όλα πάντα ξεκινάνε από το χειρόγραφο πριν πάνε στο πληκτρολόγιο.

Διαχρονικό μυθιστόρημα: Η Τζέιν Έιρ! Που ξεκίνησε το ταξίδι της το 1847 κι έφτασε ως το 2026, εκδόθηκε χιλιάδες φορές, έγινε ταινίες, σειρές και κόμικ, κι ακόμα το θέμα της καίει.

Ελευθερία: Πολύ ταλαιπωρημένη λέξη. Για την Τζέιν σήμαινε να βρει μια δουλειά , ένα σπίτι όπου δεν θα κρυώνει και δεν θα πεινάει και μια θέση στον κόσμο που θα της επέτρεπε να είναι η Τζέιν.

Jane: Η παράσταση που φτιάξαμε το 2024 και ξανα-φτιάξαμε το 2026, η ομάδα που δημιουργήθηκε και συνέχισε.

Ηθοποιοί: Φίλες και φίλοι και σαν οικογένεια πια κάποιοι

Θέατρο Rabbithole: Ένα φιλόξενο σπίτι με ωραίους οικοδεσπότες κι ωραίες οικοδέσποινες.

Ιδέα: Στο ντους και στο πλύσιμο πιάτων έρχονται οι καλύτερες!

Καρδιά: Η καρδιά είναι απόλυτη γιατί δεν μπορεί να πει ψέματα. Η Τζέιν κάποια στιγμή λέει στον κύριο Ρότσεστερ: «Κύριε μίλησα με την καρδιά μου, τώρα αφήστε με να φύγω.»

Λογοτεχνία: Το πρώτο βιβλίο που διάβασα στο δημοτικό, ο «Θείος Πλάτων» της Άλκης Ζέη, ήταν πολύ εύκολο με αυτό το βιβλίο να πάρω τη λογοτεχνία με καλό μάτι…

Μπροντέ Σαρλότ: Θα ήθελα να πάμε για τσάι και σάντουιτς μια μέρα , σε κάποιο καφέ στο Λονδίνο , στην εποχή της. Θα ήθελα να μιλήσουμε στη γλώσσα της, να ακούσω τα αγγλικά της και την προφορά της, να μου διηγηθεί πώς γράφανε τα μυθιστορήματά τους με τις αδερφές της.

Νεωτερισμοί: Αυτή η λέξη πάντα μου θυμίζει επιγραφή σε παλιό κατάστημα με ρούχα κάπου στο Γκύζη…

Ξένοι συγγραφείς: Σαν πείραμα θα γράψω τους πέντε πρώτους που μου έρχονται στο μυαλό: Ντοστογιέσφκι, Έμιλι Ντίκινσον, Ναζίμ Χικμέτ (τα παραμύθια του), Βιρτζίνια Γουλφ και αναπόφευκτα η Σαρλότ Μπροντέ

Ομαδικότητα: Απαραίτητη για τη δουλειά, κι αυτή επίσης αντίδοτο στο φόβο.

Παντοδυναμία: Δεν νομίζω πως υπάρχει στ’ αλήθεια κάτι τέτοιο. Μάλλον είναι μια καταστροφική ψευδαίσθηση που δυστυχώς αποκτούν μερικοί άνθρωποι

Ρομαντισμός: Και πριν και τώρα και πάντα και για πάντα!