
Ο Σωτήρης Δούβρης είναι ένας ηθοποιός που επιλέγει να συνομιλεί με την ουσία της τέχνης του και όχι με το θόρυβο της πρόσκαιρης προβολής. Μακριά από την άσκοπη δημοσιότητα και τα φώτα της ματαιοδοξίας, αναζητά στο θέατρο εκείνη τη βαθύτερη αποστολή που υπερβαίνει την ψυχαγωγία: τη συμβολή στη διαμόρφωση της συνείδησης, της σκέψης και της ευαισθησίας του θεατή. Τον ενδιαφέρουν τα έργα που θέτουν ερωτήματα, αφυπνίζουν προβληματισμούς και αφήνουν ένα ουσιαστικό αποτύπωμα μετά την έξοδο από την αίθουσα. Για τρίτη συνεχόμενη σεζόν, συναντά το κοινό στο θέατρο Nous Creative Space με το ‘’Ρουά Ματ’’, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Γιώργου Κλεάνθους. Ένα έργο με υπαρξιακές και ψυχολογικές προεκτάσεις, όπου τρεις άνθρωποι αγωνίζονται να διαφυλάξουν τη θέση και την εικόνα του εαυτού τους, εκείνη που θεωρούν πως δικαιωματικά τους ανήκει. Καθώς παίζουν μια παρτίδα μπιλιάρδου, έρχονται αντιμέτωποι με όσα κινδυνεύουν να χάσουν, με τις βεβαιότητές τους και με τις εύθραυστες ισορροπίες της ζωής τους. Η εμφάνιση ενός παλαιού παίκτη έρχεται να ανατρέψει τα δεδομένα, προσθέτοντας νέες διαστάσεις σε αυτή την αναμέτρηση. Γιατί, τελικά, οι σημαντικότερες παρτίδες δεν παίζονται πάντοτε πάνω σε ένα τραπέζι, αλλά μέσα στην ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη… Ο Σωτήρης Δούβρης φαίνεται να ανήκει σε εκείνη τη δημιουργική κατηγορία καλλιτεχνών που αντιλαμβάνονται το θέατρο όχι ως όχημα αυτοπροβολής, αλλά ως πράξη ευθύνης, ουσίας και επικοινωνίας με τον άνθρωπο. Και αυτή ακριβώς η στάση προσδίδει ιδιαίτερη αξία στις καλλιτεχνικές του επιλογές…

Ανθρώπινη επαφή: Ό,τι πολυτιμότερο. Το πληρώνω όσο όσο.
Βούληση: Οι γονείς μας, μας έλεγαν “Δεν υπάρχει δεν μπορώ. Υπάρχει δεν θέλω”. Ζούμε στην εποχή του “Θέλω και δεν μπορώ”.
Γιώργος Κλεάνθους: Εμπνευσμένος, ανήσυχος και τελειομανής, κινηματογραφικός!
Διάδραση: Δρω αντιδρώντας στα ερεθίσματα που δέχομαι, με αποτέλεσμα να δημιουργώ ερεθίσματα στους άλλους, οι οποίοι με τη σειρά τους αντιδρούν κ.ο.κ. Ο ορισμός της υποκριτικής διαδικασίας.
Εκκρεμότητα: Δεν αφήνω εκκρεμότητες. Δεν μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ.
Ζωή: Σίγουρα δεν τη ζούμε για να επιβιώνουμε μόνο. Υπάρχει και κάτι άλλο…
Ηθοποιός: Πάνω του ο κόσμος ονειρεύεται. Όπως είχε πει και αγαπημένος μου δάσκαλος: “Οι ηθοποιοί είμαστε δοχεία ονείρων”.

Θέατρο Nous–Creative Space: Χώρος που κάνει πράξη τον όρο “Δημιουργική Ελευθερία”. Από τις τελευταίες, μεσαίου μεγέθους, σκηνές που δεν είναι σε χέρια μεγαλοπαραγωγών!
Ισορροπία: Πάντα αναζητάμε την ιδανική, ποτέ δεν είμαστε σίγουροι αν τη βιώνουμε ήδη.
Καλλιτεχνικά σχέδια: Θεατρικός μονόλογος – ενσάρκωση μιας μεγάλης καλλιτεχνικής προσωπικότητας, βασανισμένης από δαίμονες του περιβάλλοντος αλλά και προσωπικούς του.
Λόγος: Όχημα μετάδοσης ενέργειας. Όχι το μοναδικό.

Ματαιοδοξία: Μάταιη η δόξα. Μπορώ να ζω μέσα στις καρδιές των ανθρώπων; Μπορώ να είμαι στις σκέψεις τους για καιρό μετά από μια παράσταση; Μια στιγμή μου από κάποια παράσταση που έπαιξα, μπορεί να είναι το σωσίβιό τους σε μια δύσκολη στιγμή;
Νατουραλισμός ή ρεαλισμός: “Δεν θέλω ρεαλισμό. Θέλω μαγεία” – Μπλανς Ντιμπουά/ ’’Λεωφορείο ο πόθος’’ του Τένεσι Ουίλιαμς.
Ξένοι ή Έλληνες συγγραφείς: Όλοι αρκεί να είναι τολμηροί και ειλικρινείς .
Όνειρα: Αυτά με κινούν. Όταν σταματήσω να έχω όνειρα, θα κάτσω σε μια πολυθρόνα και δεν θα σηκωθώ ξανά ποτέ.
Προσδοκίες: Πολλές από τους ανθρώπους που θαυμάζω.

Ρουά Ματ: Το έργο που δεν περίμενα να βρω τόσα πολλά κομμάτια μου μέσα του. Στην αρχή ντράπηκα. Μετά συμφιλιώθηκα με την ιδέα. Αυτός ήμουν.
Σκηνή: Ρουφήχτρα ενέργειας, μεγεθυντικός φακός αδυναμιών και ανασφαλειών, επιταχυντής συγκινήσεων…
Τηλεοπτική εμφάνιση: Μου αρέσει να λέω την απάντηση που δίνουν πολλοί συνάδελφοι, που μπορεί να σημαίνει από τίποτα μέχρι τα πάντα: “Είμαι σε συζητήσεις για κάτι αλλά δεν είναι ακόμα τίποτα ανακοινώσιμο.”
Υποκριτικά μέσα: Σώμα, φωνή, φαντασία.

Φόβοι: Ο χρόνος που περνά. Ο χρόνος που δεν περνάω με το παιδί μου. Ο θάνατος…
Χιούμορ: Έχεις, μόνο αν έχεις το θάρρος να αυτοσαρκαστείς πραγματικά, βαθιά και άγρια. Αλλιώς είσαι απλά εξυπνάκιας.
Ψυχή: Βαθιά. Μέσα της όλα τα όμορφα και τα άσχημα ανακατεμένα. Οι αναθυμιάσεις της είναι η αύρα σου!
Ωραίες συνεργασίες: Αυτές που βασίστηκαν σε ένα κοινό όραμα, μακριά από προσωπικές φιλοδοξίες. Ομάδες, δύσκολα οικονομικά, να παίζεις και ταυτόχρονα να μετράς πόσα εισιτήρια έκοψες, να πολλαπλασιάζεις με την τιμή του εισιτηρίου, να διαιρείς με 1,6% για την αποφορολόγηση και το αποτέλεσμα να το διαιρέσεις με τον αριθμό των μελών του θιάσου για να δεις αν βγαίνει να πας για μπύρα μετά την παράσταση. Και ταυτόχρονα να παίζεις με όλη σου την ψυχή.











































Σχόλια για αυτό το άρθρο