Ποντικοπαγιδευτήκαμε Και Στη Λαμία!

Τελικά το Cosmopoliti είναι προφητικό. Δεν γλύτωσε κανείς απ’ την Ποντικοπαγίδα ούτε και η Λαμία! Στο Δημοτικό θέατρο ήρθε η Ποντικοπαγίδα και χάρισε μυστήριο και διασκέδαση. Οι θεατές τίμησαν με την παρουσία τους το μακροβιότερο έργο του Παγκόσμιου θεάτρου που μετά την επιτυχία στο Θέατρο Βεάκη πραγματοποίησε περιοδεία sold out. Τίγκα και στη Λαμία.

ΣχετικάΆρθρα

Δανείζομαι απόσπασμα από το σκηνοθετικό σημείωμα του Μανούσου Μανουσάκη στο πρόγραμμα που περιγράφει εν ολίγοις ό,τι συμβαίνει στην Ποντικοπαγίδα ‘’Επιλέξαμε ένα έργο που είναι ζωντανό, μυστηριώδες, διασκεδαστικό, τραγικό και κωμικό.…διασκεδάσαμε αφάνταστα ετοιμάζοντας την παράσταση, μια παράσταση πάλλουσα με υπέροχους ηθοποιούς, σκηνογράφο, μουσικό, φωτιστή και τεχνικούς που μοιράστηκαν μαζί μου αυτό το φανταστικό ταξίδι στο έργο’’

Στο διάλειμμα οι θεατές συζητούσαν και στοιχημάτιζαν για το ποιος είναι ο δολοφόνος. Είναι συγκλονιστική η συνοχή που έχουμε σε τέτοιες περιπτώσεις και δεν το μαρτυρούν όσοι το γνωρίζουν.

Καθένας από τους ηθοποιούς είχε τους δικούς του θαυμαστές που χάρηκαν πολύ που τους απόλαυσαν από κοντά. Όπως στη ζωή έτσι και στο θέατρο, έχει ενδιαφέρον να συνδέονται οι γενιές κι όλοι να βγαίνουν κερδισμένοι από αυτή τη συνύπαρξη. Σαν θεατής μου αρέσει πάρα πολύ να το βλέπω αυτό.

Με ευγένεια , ζεστασιά και ωραία ενέργεια παρά τις κουραστικές μετακινήσεις ο θίασος συνομίλησε με θεατές, δέχτηκε συγχαρητήρια και έβγαλαν αναμνηστικές φωτογραφίες. Ο Πέτρος Ξεκούκης νομίζω πως απέκτησε fan club στην πόλη και έκανε αίσθηση με το ρόλο του. Ήταν απολαυστικός.

Ο Θοδωρής Αντωνιάδης έχει τέτοια φυσικότητα κι απλότητα στη σκηνή που πραγματικά μ’ εντυπωσίασε. Εκφραστική, δροσερή και πολύ πιο όμορφη από κοντά η Αγγελική Δαλιάνη, φινέτσα και στιλ που ξεχωρίζει ο κωμικός κατά τα άλλα Μάνος Παπαγιάννης, αριστοκρατικός και γοητευτικότατος ο Γιώργος Ματαράγκας ως ταγματάρχης, συνεπής στο ρόλο του ο Λευτέρης Δημηρόπουλος, όταν δείτε την παράσταση θα καταλάβετε.

Συγκινητική η μεταμόρφωση της Κάτιας Νικολαίδου σε Δεσποινίς Κέιζγουελ. Ομορφιά , χάρη και μυστήριο! Με αυτές τις εντυπώσεις έφυγα απ’ το θέατρο ενώ, δεν σας κρύβω, πως την παράσταση την είδα κάτω από μια συναισθηματική φόρτιση. Πρώτον για την Όλγα Πολίτου που είναι αγαπημένη και έχω μια αδυναμία ομολογουμένως. Ακτινοβολία που μ’ αφήνει άφωνη! Φως και Πολιτισμός παιδί μου δύο σε ένα εντός κι εκτός σκηνής.

Δεύτερον τα σκηνικά και η ατμόσφαιρα με μετέφεραν σε πύλη χωροχρόνου στο θέατρο Βεάκη που έχω δει ΤΙΣ παραστάσεις κι έχω αγαπήσει το θέατρο ακόμη περισσότερο. Σ’ αυτά τα ανεξίτηλα ίχνη θεατρικής μνήμης με ταξίδεψε η παράσταση και συγκινήθηκα για βαθύτερους λόγους. Για το θέατρο που δεν θέλω να λησμονήσω, για τους ηθοποιούς που γέννησαν τη μαγεία μέσα μου, για τους ανθρώπους του θεάτρου που χωρίς να το γνωρίζουν μου’ χουν προσφέρει ‘’σωσμό’’ σε δύσκολες φάσεις που όλοι περνάμε κατά καιρούς.