Άγγελος Αντωνόπουλος: “Έζησα, όπως ακριβώς ήθελα…”

Η διαχρονική γοητεία του θυμίζει τους σταρ του Χόλιγουντ των δεκαετιών ’30-’40, ενώ η μεστή και ουσιαστική καλλιτεχνική του πορεία, καθώς και οι, αδιαμφισβήτητα, δυνατές και συγκλονιστικές ερμηνείες του- ιδιαίτερα στο θέατρο- οι οποίες έχουν γραφτεί με χρυσά γράμματα στο θεατρικό Πάνθεον, αλλά και στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, τον κατατάσσουν, αναφανδόν, ως έναν από τους ελάχιστους εναπομείναντες sir της ελληνικής σκηνής! O ανεπανάληπτος, Άγγελος Αντωνόπουλος , κολοσσός του θεάτρου-και όχι μόνο- έχει παίξει μερικούς από τους πιο σημαντικούς ρόλους του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου τεράστιων συγγραφέων, είτε σε δικές του παραγωγές, είτε συνεργαζόμενος με άλλους θιάσους. Έχει αφήσει το αποτύπωμά του ανεξίτηλο σαν ατόφιο χρυσάφι! Ο πρώτος ρόλος του ήταν σε ηλικία 32 ετών και τον σύστησε η κουμπάρα του Τζένη Καρέζη. Μέχρι τότε δούλευε ως ταξιτζής… Ξεκίνησε το θαυμαστό ταξίδι του θεάτρου, παίζοντας σε σπουδαίες παραστάσεις υπό την καθοδήγηση του μεγάλου Καρόλου Κουν, όπου τελείωσε και τη δραματική σχολή. Ήταν μια εποχή πλούσια σε επιτυχίες και εμπειρίες… Στον κινηματογράφο έκανε ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα με την ”Εκδρομή” και την ” Παρένθεση” του Τάκη Κανελλόπουλου, ενώ έχει παίξει συνολικά σε περισσότερες από 30 ταινίες με τις πιο λαμπερές πρωταγωνίστριες και πρωταγωνιστές της εποχής εκείνης, που έμειναν διαχρονικοί! Γύρισε πολλά σίριαλ, αλλά έγινε σταρ εν μία νυκτί, όταν το 1971 υποδύθηκε τον συνταγματάρχη Βαρτάνη , στο ιστορικό σίριαλ που άφησε εποχή στα τότε τηλεοπτικά δρώμενα, με τηλεθέαση 92% τον ” Άγνωστο πόλεμο” του Νίκου Φώσκολου! Συνεργάστηκε, επίσης, με μερικά από τα ιερά τέρατα του θεάτρου , όπως τον Αλέξη Μινωτή, την Κατίνα Παξινού, την Βέρα Ζαβιτσιάνου, τον Μάνο Κατράκη και άλλους πολλούς, καθώς και με όλες τις έμπειρες πρωταγωνίστριες και πρωταγωνιστές της παλιάς καλής εποχής, που έγραψαν και εκείνοι ιστορία στα καλλιτεχνικό γίγνεσθαι και τον πολιτισμό μας…Είναι προικισμένος, ανάμεσα σε άλλα πολλά, και με το τ αλέντο της συγγραφής και έχει γράψει το μυθιστόρημα ”Οι επιβάτες του φεγγαριού και την ποιητική συλλογή” Αφύλακτη διάβαση”, τα οποία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αιώρα.

Το αφιέρωμα αυτό στον καλλιτέχνη με όλη την έννοια της λέξης και τα γράμματα κεφαλαία και άνθρωπο , Άγγελο Αντωνόπουλο, είναι ένας φόρος τιμής σε όλα αυτά που προσέφερε με αυταπάρνηση , σοβαρότητα, συνέπεια και τιμιότητα και για το ψυχικό του μεγαλείο και τη στάση ζωής του , που , ενώ γνώρισε φήμη, δόξα, μεγαλεία, βραβεύσεις και τιμές, παραμένει απλός, σεμνός και ταπεινόφρων… Χίλια μπράβο, Άγγελε Αντωνόπουλε! Είσαι ένας φωτεινός φάρος που δεν θα σβήσει ποτέ και παράδειγμα προς μίμηση για τους νέους ηθοποιούς…

-Το θέατρο, γενικά η ηθοποιία, τι σου έδωσε και τι σου πήρε;

Μου έδωσε σωτηρία, μπήκα σε έναν άλλο κόσμο από αυτόν που είχα γνωρίσει και ζήσει. Μπήκα στο θέατρο σε σχετικά πιο ώριμη ηλικία από τα νέα παιδιά. Αυτό με βοήθησε πολύ στο να πατάω στη γη και να μην πάρουν τα μυαλά μου αέρα. Μου πήρε, όμως, χρόνο, πολύτιμο χρόνο, από αγαπημένα πρόσωπα, από την μάνα μου, τα αδέρφια μου, τους φίλους μου, τα ταξίδια μου.

– Γνώρισες δόξα, φήμη, δημοφιλία! Η ζωή σου είχε χαρές;

Θα ήμουν αχάριστος, εάν έλεγα το αντίθετο. Έζησα μια γεμάτη και δημιουργική ζωή, με θέατρο, όμορφες παρέες, ταξίδια, βιβλία, κινηματογράφο, τηλεόραση, τάβλι. Γνώρισα σπουδαίες προσωπικότητες . Είδα εμπνευσμένες παραστάσεις. Έπαιξα ωραίους ρόλους. Είμαι ευτυχής!

– Είσαι χορτάτος από όσα έχεις κάνει ή έρχονται στιγμές που λες: ” Θα ήθελα να είχα κάνει και αυτό” ;

Θα ήθελα να έχω κάνει ένα παιδί αλλά τότε που έπρεπε δεν το σκεφτόμουν. Τώρα που το σκέφτομαι, αυτό θα ήθελα… Καλλιτεχνικά, είμαι χορτάτος!

-Τι θα ξεχώριζες από τη μεστή και ουσιαστική καλλιτεχνική σου πορεία;

Θα ήταν άδικο να ξεχωρίσω κάποιον ρόλο. Τους αγάπησα όλους πολύ, ήταν όλοι τους παιδιά μου. Είχα την τύχη να παίξω σε μεγάλες παραστάσεις, σπουδαίων συγγραφέων και πάντα επέλεγα το τι θα παίξω. Είπα πολλά ”όχι” γιατί ήθελα να παίζω ρόλους που μου άρεσαν και μου έκαναν κλικ πλάι σε καταξιωμένους συναδέλφους μου, κοντά σε εμπνευσμένους δημιουργούς και ταλαντούχους σκηνοθέτες.

– Ακόμη στις συζητήσεις του κόσμου για τις τηλεοπτικές σειρές, αναφέρεται συχνά ο ”Άγνωστος πόλεμος”. Τι ήταν εκείνο που έκανε αυτό το σίριαλ να γράψει ιστορία;

Ο Νίκος Φώσκολος δεν ήταν τυχαία περίπτωση. Έπαιξε μεγάλο ρόλο στην επιτυχία της σειράς. Τότε ήταν αλλιώς. Δεν φανταζόμασταν ποτέ το χαμό που θα ακολουθούσε… Εγώ δεν μπορούσα να βγω από το σπίτι μου. Μόνο με τη βοήθεια της αστυνομίας έβγαινα. Δεν υπήρχε το ίντερνετ. Αντιλαμβάνεστε, πως όλοι περίμεναν να δουν την σειρά μέσα από το μαγικό κουτί της τηλεόρασης σε εποχές δύσκολες.

– Αναπολείς το παρελθόν, την εποχή του καλού ελληνικού κινηματογράφου;

Ναι, γιατί είχα την τύχη να ζήσω την καλή εποχή του και μου λείπουν οι άνθρωποι του. Λείπει η έμπνευση , το μεράκι και το φιλότιμο στις μέρες μας.

– Αν σου έλεγα να συμπυκνώσεις σε λίγες λέξεις τον κόσμο σου, πώς θα ήταν;

Όμορφος, δημιουργικός, χορτασμένος, με το τάβλι απαραίτητη συντροφιά.

– Έχεις κάνει λάθη, συμβιβασμούς ή υπερβάσεις στην επιτυχημένη καριέρα σου;

Δεν έκανα πολλούς συμβιβασμούς γι’ αυτό και επέλεξα στα περισσότερα έργα να είμαι παραγωγός του εαυτού μου. Για να ανεβάζω ό,τι ονειρευόμουν, όπως ακριβώς το ήθελα και με αυτούς που το ήθελα. Λάθη έχω κάνει πολλά όπως όλοι μας. Θέλω να πιστεύω ότι έμαθα από αυτά.

– Ο ηθοποιός εκτός από ταλέντο, τι άλλο θα πρέπει να διαθέτει;

Πίστη, αγάπη, αφοσίωση, επιμονή, υπομονή και ταπεινότητα. Δεν πας πουθενά με την έπαρση.

– Ποιες από τις παρτενέρ σου, από το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, θυμάσαι με αγάπη;

Όλες, με αγάπη, σεβασμό και συγκίνηση. Ήταν όλες λαμπερά, όμορφα και ταλαντούχα πλάσματα.

– Η Τέχνη έχει τη δυνατότητα να θεραπεύει τον ανθρώπινο πόνο;

Πάντα η Τέχνη λειτουργεί ως καταλύτης. Πόσοι από εμάς χάσαμε δικούς μας ανθρώπους, ενώ παίζαμε επάνω στη σκηνή και συνεχίσαμε να παίζουμε από σεβασμό στον θεατή… Μέσα από την Τέχνη θεραπεύονται όλα!

– Υπήρξε κάποια παράσταση ή κριτική που σε στεναχώρησε;

Όχι , γιατί όλες οι παραστάσεις ήταν προσωπικές μου επιλογές. Άρα, κάτι είχαν να μου πουν. Οι κριτικές ακόμα και οι αρνητικές εάν ξεφύγεις από το εγώ σου και αυτές λένε πολλά… Υπήρξα από τους τυχερούς που οι περισσότερες κριτικές θα έλεγα ότι ήταν θετικές.

– Τι είναι η ζωή; Μήπως είναι μια παγίδα;

Ένα όμορφο αμάξι με δύο άλογα…

– Το θέατρο είναι για εσένα υποκατάστατο ζωής;

Το θέατρο είναι για εμένα η ίδια η ζωή! Δεν μπορώ να με φανταστώ, χωρίς αυτό…

– Έχεις φοβίες , ιδίως για το χρόνο που περνά;

Ναι τώρα που τα χρόνια περνούν έχω και ειδικά τώρα με τον κορωνοϊό. Το άγνωστο το φοβάσαι…

– Σε απασχολεί η υστεροφημία σου;

Όχι. Έζησα, όπως ακριβώς ήθελα…

– Τι συμβουλές θα έδινες στους νέους που θέλουν να ακολουθήσουν το επάγγελμα του ηθοποιού;

Μόνο εάν το θέλουν πολύ και το αγαπάνε να το ακολουθήσουν.

– Τι σε τρομάζει στη σημερινή εποχή;

Η έλλειψη σεβασμού και η προχειρότητα που γίνονται όλα…

– Έχεις ζήσει θυελλώδεις έρωτες;

Μόνο θυελλώδεις έρωτες έζησα!

– Αν σου ζητούσα να μου περιγράψεις τρεις εικόνες ευτυχίας, ποιες θα ήταν αυτές;

Η μάνα μου να μου τραγουδάει, να παίζω μικρός με τα αδέρφια μου, η υπόκλιση μου στο τέλος της παράστασης, μια καλή παρτίδα τάβλι, είπα τέσσερις( γέλια)

– Τι εύχεσαι στον Άγγελο Αντωνόπουλο για το νέο έτος ;

Να έχει υγεία , υγεία, υγεία…