Αλέκος Συσσοβίτης: Ο Αγαμέμνονας στην “Εκάβη” θυσιάζει προσωπικές επιθυμίες

Ένα ακόμη σημαντικό ρόλο και μάλιστα από τις αθάνατες αρχαίες τραγωδίες πρόκειται να προσθέσει στο ήδη μεστό καλλιτεχνικά παλμαρέ του ο σπουδαίος ρολίστας Αλέκος Συσσοβίτης, φέτος το καλοκαίρι. Υποδύεται τον Αγαμέμνονα στην ”Εκάβη” του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία της άξιας Ιώς Βουλγαράκη. Είμαι βέβαιος ότι θα σκίσει! Να δείτε αυτήν την παράσταση! Στη Θεσσαλονίκη θα παρουσιαστεί στο θέατρο Δάσους στις 10 και 11 Ιουλίου και εν συνεχεία θα κάνει μια μεγάλη περιοδεία ανά την Ελλάδα.

ΣχετικάΆρθρα

– Η υπόδυση των τραγικών ρόλων απαιτεί μεγαλύτερη εμπειρία γκάμα, τεχνική και εκφραστικά μέσα εκ μέρους του ηθοποιού;

Ναι, επειδή οι τραγικοί ρόλοι παρουσιάζονται στα μεγάλα ανοιχτά θέατρα και απαιτούν ένα διαφορετικό τρόπο προσέγγισης στα κείμενα: ένα μεγαλύτερο εύρος φωνής, έγνοια απεύθυνσης, ακόμη και στον τελευταίο θεατή , αγκαλιά στο μεταφυσικό στοιχείο και αποδοχή του ανώτερου από εμάς… Με λίγα λόγια, μια τελετουργική θεολογική προσέγγιση.

– Πώς είναι να δουλεύεις με την Ιώ Βουλγαράκη;

Η Ιώ Βουλγαράκη είναι μια πολύ ευαίσθητη, ουμανίστρια, σκηνοθέτιδα που αγαπά, εκτιμά και σέβεται τους συγγραφείς και καταθέτει την ψυχή της. Κατ’ επέκταση τους ηθοποιούς της, τους μουσικούς και τους χορογράφους . Στόχος της είναι το ουσιαστικό θέατρο χωρίς ”περιττά”

– Βρίσκεις κοινά στοιχεία στο χαρακτήρα σου με τον Αγαμέμνονα; Πώς τον προσέγγισες;

Ο Ευριπίδης παρουσιάζει ένα θετικό Αγαμέμνονα, έναν άνθρωπο πληγωμένο από τις συνέπειες του πολέμου, με μεγάλη έγνοια και φροντίδα για το στράτευμα, θυσιάζοντας πλέον προσωπικές επιθυμίες και προσεγγίσεις… Μια ευαίσθητη στιγμή του έργου, τον φέρνει αντιμέτωπο με τα βαθύτερα συναισθήματά του και τη φροντίδα για τον πληγωμένο άνθρωπο. Το γεγονός πως η Εκάβη αντιμετωπίζει ξαφνικά το θάνατο του μικρού παιδιού της, ξυπνά στη μνήμη του τη θυσία της Ιφιγένειας για τον σκοπό της εκστρατείας. Με ευαισθητοποίησε η αντίφαση ενός σκληρού στρατηγού και ενός ευαίσθητου ανθρώπου. Πάνω από όλα για αυτόν, όπως και για την Εκάβη, ο ηθικός νόμος, η τιμή στους θανόντες και η ανάγκη του πένθους για να τους συντηρούμε στη μνήμη μας, όπως είναι ο θεσμός της φιλοξενίας.

– Η Εκάβη θεωρείται μια από τις σημαντικότερες τραγωδίες; Για ποιο λόγο;

Σαφέστατα, πιστεύω πως είναι! Ο Ευριπίδης κάνει ένα βαθύ πολιτικό, κοινωνικό και ανθρώπινο σχόλιο επάνω στον πόλεμο, τα συμφέροντα, την αγάπη, το επέκεινα…

– Πώς σκιαγραφεί τους ήρωές του ο Ευριπίδης;

Με μια ιδιαίτερη καυστική και τολμηρή ματιά. Απομυθοποιεί τους νικητές, δίνει χώρο στους ηττημένους, δεν αποδέχεται τη μοιραία ύπαρξη του θείου και καταθέτει πως η τύχη ορίζει τη μοίρα των ανθρώπων. Παράλληλα, βγάζει στην επιφάνεια όλα τα ποταπά και ζωώδη στοιχεία, ακόμη και των αρίστων…

– Η τραγωδία είναι το σπουδαιότερο θεατρικό είδος;

Για εμένα ναι, γιατί είναι και το προγενέστερο και δημιουργείται στην πιο κρίσιμη και αντιφατική περίοδο της Ελλάδος. Έτσι, μπορεί να είναι γόνιμη η θεατρική Τέχνη και αυτό αποδεικνύεται ότι αναπαράγεται ως το σήμερα διεθνώς…

– Γιατί όλοι οι ηθοποιοί θέλουν να παίξουν αρχαία τραγωδία;

Για να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι… Το τραγικό εμπεριέχει τα βαθύτερα σκοτεινά μονοπάτια μας και η γνώση αυτών είναι μεγαλύτερο όφελος, ώστε να μην βγάζουμε τα μάτια μας σαν τον Οιδίποδα…