Άννα Αδριανού: «Τέχνη χωρίς βαθύτερη ηθική δεν είναι αληθινή»

Είναι μία από τις εκλεκτές, με καλλιτεχνική αξία και ποιότητα ηθοποιούς που διαθέτει το θέατρο, το οποίο υπηρετεί πιστά, επιλέγοντας έργα και ρόλους που σφραγίζει με την ερμηνεία της. Η γαλήνη, η ηρεμία, η θετικότητα και η αισιοδοξία, την χαρακτηρίζουν. Η εξαιρετική Άννα Αδριανού έχει ευγένεια ψυχής, ξεχωριστή προσωπικότητα, γοητεία και είναι ένα σπάνιο πλάσμα στον καλλιτεχνικό χώρο. Είναι πρότυπο συμπεριφοράς και ήθους στην προσωπική της ζωή αλλά είναι ευλογημένη με πολλές δεξιότητες και ταλέντα και στην επαγγελματική της ζωή. Η χαρισματική Άννα Αδριανού δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 στο Θέατρο Φούρνος στην παράσταση «Η Λένι Ρίφενσταλ κοιμάται τα βράδια;» σε σκηνοθεσία της Βάνας Πεφάνη και το κοινό την αποθεώνει. Με αφορμή τη συγκεκριμένη παράσταση και το φετινό της θεατρικό ρόλο, η Άννα Αδριανού σε αποκλειστική συνέντευξη-κατάθεση ψυχής!

ΣχετικάΆρθρα

-Τι σε έκανε να πεις το «ναι» στο συγκεκριμένο έργο;

Έψαχνα από καιρό ένα έργο που να μιλάει για κορυφαία θέματα που απασχολούν σήμερα την ταραγμένη πολιτικά και κοινωνικά εποχή μας. Που αναφέρονται στη βαθύτερη ηθική στάση του ανθρώπου απέναντι στο σύνολο, στην ενσυναίσθηση απέναντι στους άλλους, τη στάση μας απέναντι στα μεγάλα εγκλήματα, τους πολέμους, τις καταστροφές, το φασισμό κάθε μορφής και είδους, τη σκληρότητα. Η Λένι Ριφενσταλ υπήρξε μεγάλη καλλιτέχνης, η σπουδαιότερη ίσως γυναίκα σκηνοθέτης του κινηματογράφου. Όμως την καλλιτεχνική της ευαισθησία την κράτησε μόνο για την κάμερα και τα έργα της γιατί παράλληλα την έβαλε στην υπηρεσία του χειρότερου καθεστώτος που πέρασε ποτέ από τον πλανήτη, μιας και με τις ταινίες της προπαγάνδισε τον Χίτλερ και το Ναζισμό. Η απάντησή της σε όλο αυτό ήταν πάντα ένα «έ και;» κι ένα «εγώ δεν ήμουν πολιτικοποιημένη, δεν με ενδιέφερε, δεν ήξερα τι γινόταν. Η τέχνη μου δεν ήταν πολιτική». Όλα αυτά για τη δική της καλλιτεχνική δικαίωση, για τις προσωπικές της φιλοδοξίες. Είναι λοιπόν ένα έργο που πέρα από τη ζωή και τη στάση της, μας δείχνει πόσο εύκολο είναι ένας άνθρωπος να χάσει κάθε ανθρωπιά, βαθύτερη ηθική και ενσυναίσθηση, κάθε αληθινό συναίσθημα, μπροστά στον πόθο του για άνοδο, δόξα, εξουσία, μπροστά στις άρρωστες φιλοδοξίες του. Είναι ένα έργο που βάζει έναν καθρέφτη μπροστά στις ψυχές όλων μας και τις ευθύνες μας απέναντι στα μεγάλα αλλά και μικρά εγκλήματα που γίνονται γύρω μας, γιατί η απάθεια και η αδιαφορία είναι κι αυτές πολιτική στάση και μάλιστα πολύ επιδραστική και επικίνδυνη. Που δείχνει πόσο σημαντική είναι η όποια παρουσία μας στον πλανήτη και στην ανθρωπότητα και πόσο εύκολο είναι τελικά ακόμα και «ευαίσθητοι» αρχικά άνθρωποι, να απανθρωπιστούν και να γίνουν τέρατα, ακολουθώντας τυφλά τις ανάγκες ενός ναρκισσιστικού Εγώ. Στο έργο και στην παράσταση όλο αυτό δίνεται μέσα από μια φανταστική συνέντευξη της Ρίφενσταλ με έναν σύγχρονο προοδευτικό δημοσιογράφο και τη σύγκρουση μαζί του, ένα bras de fer που φτάνει και τους δυο στα άκρα με μεγάλο σασπένς για τον θεατή. Που θα αποφασίσει για τον εαυτό του αν και ο ίδιος «κοιμάται ή όχι, τα βράδια»

-Πώς είναι να υποδύεσαι την Λένι Ρίφενσταλ;

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον γιατί είναι το ακριβές αντίθετο από εμένα. Ηθικά, πνευματικά, συναισθηματικά, ακόμα και σαν συμπεριφορά και σκέψη. Είναι ο πιο απόμακρος και διαφορετικός ρόλος που έπαιξα ποτέ. Αλλά για αυτό ο πιο ενδιαφέρον. Έγινα ηθοποιός για να μπορέσω να γνωρίσω μέσα από τους ρόλους διαφορετικούς ψυχισμούς και είδη ανθρώπων. Και τελικά μεταξύ των άλλων, είναι βαθιά αυτογνωστικό. Μαθαίνεις να ζεις μέσα από τις ζωές, ακόμα και τα λάθη των άλλων, έστω κι αν αυτοί είναι ρόλοι. Η Ρίφενσταλ μας δείχνει τι δεν πρέπει να γίνουμε αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι. Κι αυτό θέλω να δείξω και στους θεατές.

-Εσένα πού νιώθεις να σε αγγίζει περισσότερο το έργο;

Σε όλα αυτά που ανέφερα πριν. Πάνω απ’ όλα με αγγίζει επειδή μέσα από αυτό το έργο εκφράζονται τα πιο βαθιά κι αληθινά μου «πιστεύω». Ότι βρισκόμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο για να τον πάμε (ο καθένας με όποιον τρόπο μπορεί) δυο βήματα πιο μπροστά, να τον κάνουμε ηθικά καλύτερο, να μάθουμε την ενσυναίσθηση, να εξελίξουμε πνευματικά και ψυχικά τον εαυτό μας και να μάθουμε να λειτουργούμε σαν μέρος ενός κοινωνικού συνόλου κι όχι σαν ναρκισσιστικές μονάδες. Να γίνουμε ανθρωπιστές που νοιάζονται για το συμβαίνει γύρω τους και τάσσονται με το φως κι όχι με το σκοτάδι. Αποφεύγοντας το παράδειγμα της Ρίφενσταλ. Προσωπικά αν η τέχνη έπρεπε να μπει στην υπηρεσία του κακού και του φασισμού, θα προτιμούσα να μην υπάρχει καθόλου. Τέχνη χωρίς βαθύτερη ηθική δεν είναι αληθινή τέχνη. Δείτε τα μεγάλα έργα που έμειναν κλασσικά, πόσο υπηρετούν και εμπεριέχουν ήθος.

-Τι πιστεύεις ότι κρατούν οι θεατές μετά την παράσταση;

Ίσως όλα αυτά που λέμε. Ίσως και άλλα. Αλλά τουλάχιστον παραμένουν κάπου μέσα τους προβληματισμένοι και συγκλονισμένοι. Γι’ αυτό και τους βλέπουμε μετά να μένουν ως αργά στο μπαρ του θεάτρου συζητώντας.

-Πώς είναι να σε σκηνοθετεί η Βάνα Πεφάνη;

Είναι μαγική εμπειρία. Η Βάνα είναι μια μάγισσα που ξέρει να εισχωρεί βαθιά στην ψυχή του ηθοποιού και να “φυτεύει” το ρόλο και να τον κάνει να μεταμορφώνεται. Κι όλα αυτά με βελουδένιο τρόπο.

-Πιστεύεις ότι μπορεί να διαχωριστεί η τέχνη από τον καλλιτέχνη;

Όχι βέβαια. Ο καλλιτέχνης εκφράζει τον εαυτό του μέσα από το έργο του. Αλλιώς είναι ψεύτικο. Ακόμα κι αν θέλει να κρυφτεί από αυτό, ο βαθύτερος εαυτός του προδίδεται. Επιπλέον δεν με ενδιαφέρουν οι αρνητικοί και τοξικοί άνθρωποι, όσο σημαντικά πράγματα κι αν κάνουν. Με τη ζωή μας αφήνουμε το αποτύπωμά μας στον πλανήτη. Κι έχουμε ευθύνη γι΄ αυτό.

-Είχες αγαπημένα είδωλα όταν ήσουν παιδί;

Όχι. Ίσως κάποιους συγγραφείς … Το μόνιμο είδωλό μου ήταν πάντα ο πατέρας μου, για το ήθος, τη γλυκύτητα, τη γενναιοδωρία του, το σεβασμό του στην ελευθερία των άλλων. Και την αγάπη του στη ζωή.

-Θυμάσαι ποια ήταν η πρώτη παράσταση που είδες και τι ένιωσες;

“Ο Ορφέας στον Άδη” με τον πατέρα μου. Στο τέλος τον σκότωναν κι είχα πάθει σοκ.

-Πόσα από τα όνειρα που έκανες όταν τέλειωσες τη Δραματική Σχολή έχουν πραγματοποιηθεί;

Πολλά αλλά κι εκείνα που δεν πραγματοποιήθηκαν όπως τα σκεφτόμουν τότε, έδωσαν τη θέση τους σε άλλα, που τελικά μου ταίριαζαν περισσότερο και με έκαναν ευτυχισμένη. Η ζωή ξέρει πάντα καλύτερα από εμάς, τι να μας φέρει.

-Ποιες ήταν οι πρώτες σου εμφανίσεις στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο;

Έπαιξα με τον Δημήτρη Ποταμίτη στο “Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι” στο Θέατρο Έρευνας και στο Έκβους. Στην τηλεόραση δίπλα στον Γιάννη Φέρτη στις “Αθάνατες Ιστορίες Αγάπης” και στο “Θέατρο της Δευτέρας” Στον κινηματογράφο όταν ήμουν μαθήτρια στη σχολή στην ταινία “Ένας νομοταγής πολίτης” της Φίνος Φιλμ με τον Σωτήρη Μουστάκα.

-Προτιμάς να παίζει σε δράμα ή κωμωδία;

Αγαπώ και τα δύο. Φτάνει να είναι αξιόλογα έργα και καλές παραστάσεις.

-Πες μου τρεις αγαπημένες σου ρόλους που έχεις ερμηνεύσει στο θέατρο, στο σινεμά και την τηλεόραση;

Θέατρο: Την μάνα στο “Μπουφάν της Χάρλεϋ” και την Ρίφενσταλ στο φετινό έργο.

Τηλεόραση: Η Μάρθα από το “Όσο υπάρχει αγάπη”.

Στο σινεμά έπαιξα ελάχιστα.

-Είναι γνωστή η αγάπη και ο αγώνας που κάνεις για τα ζώα. Είχες από παιδί αυτή τη φροντίδα για τα ζωάκια;

Ναι. Από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω τον εαυτό μου. Για μένα ήταν και είναι τα πλάσματα που βρίσκονται στο απόλυτο έλεος μας. Τους κλέψαμε τον πλανήτη και δεν αφήνουμε καμιά θέση γι’ αυτά, ούτε δικαιώματα. Τα κυνηγάμε, τα σκοτώνουμε, τα εκμεταλλευόμαστε, τα κακοποιούμε. Ευτυχώς μετά από τόσους αγώνες, τώρα αρχίζει κάτι ν΄ αλλάζει. Αλλά πολύ λίγο. Όπως έλεγε ο Φρόιντ: “Όταν ο άνθρωπος θέλει να εκμεταλλευτεί ένα άλλο είδος πλασμάτων (ζώα, άλλες φυλές ανθρώπων κλπ) τους αφαιρεί το δικαίωμα της ψυχής για να αποταυτιστεί από εκείνα”.

-Η τέχνη σου κάνει καλό στη ζωή σου;

Ναι, είναι η έκφρασή μου. Η χαρά της δημιουργίας είναι μεγάλη. Κυρίως όταν με αυτήν επικοινωνείς κάτι θετικό.

-Τι σου δίνει ελπίδα για το παρακάτω σου;

Η ίδια η ζωή. Είναι πάντα απρόβλεπτη κι άμα τη σέβεσαι και την βλέπεις θετικά, στο ανταποδίδει. Ακόμα και στα χειρότερα, υπάρχει κάτι καλό. Ακόμα και ο πόνος κρύβει δώρα για την ύπαρξη μας.