Άννα Παντζέλη: «Ξέρεις πόσες φορές έκλαψα από φόβο;»

Μια γυναίκα του θεάτρου, μια ψυχή γενναία, μια παρουσία που φωτίζει με το βλέμμα και τη στάση της ζωής της! Εδώ και 36 χρόνια, η Άννα Παντζέλη πορεύεται στο ελληνικό θέατρο με σταθερότητα, πίστη και αξιοπρέπεια, κουβαλώντας τη σοφία των σπουδαίων δασκάλων της και την λάμψη εκείνων που δεν χρειάζονται φωνές για να ακουστούν. Συνεργάστηκε με μεγάλους ηθοποιούς της περασμένης γενιάς, αντλώντας από αυτούς γνώση, ήθος και θεατρικό ήρεμο μεγαλείο. Όμως, πίσω από την λάμψη του θεάτρου, κρύβεται η αληθινή της ιστορία- μια ιστορία δύναμης και νίκης. Η Άννα Παντζέλη πάλεψε γενναία με τον καρκίνο και βγήκε νικήτρια. Δεν το έκανε με θόρυβο, αλλά με σιωπηλή αποφασιστικότητα, με τη σεμνότητα και το ήθος που πάντα την χαρακτήριζαν… Οι δυσκολίες της ζωής, οι οικονομικές αντιξοότητες, δεν την λύγισαν- αντίθετα την σκλήρυναν και την ομόρφυναν ψυχικά. Επανήλθε πιο ώριμη, πιο δυνατή, πιο φωτεινή. Ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτις, η Άννα Παντζέλη είναι από εκείνους τους ανθρώπους που δεν κυνηγούν τη δημοσιότητα αλλά την αλήθεια. Το κοινό την γνωρίζει από τις σπάνιες τηλεοπτικές εμφανίσεις της, όμως είναι στο θέατρο, όπου αποκαλύπτεται όλη η ουσία της: εκεί που το βλέμμα της, η σιωπή της, το χαμόγελό της γίνονται εξομολόγηση ψυχής. Σήμερα, η Άννα Παντζέλη συνεχίζει να μας συγκινεί με το έργο ”Καπούτ” του Άλντο Νικολάι, που παίζεται για δεύτερη σεζόν στο θέατρο Αλκμήνη, υπό τη μαεστρία της σκηνοθεσίας του άξιου Γιάννη Διαμαντόπουλου. Ένα έργο που μιλάει για την τρίτη ηλικία, μα στην ουσία του μιλά για τη ζωή- όπως και η ίδια η Άννα με τη στάση και την παρουσία της, μας θυμίζει κάθε μέρα πως η ζωή δεν τελειώνει ποτέ όταν υπάρχει ψυχή… Η Άννα Παντζέλη είναι μια γυναίκα που έμαθε να μετατρέπει τον πόνο σε τέχνη, τη σιωπή σε φως, και την απώλεια σε δημιουργία. Μια νικήτρια ζωής και θεάτρου- ένα παράδειγμα δύναμης, ευαισθησίας και αληθινής λάμψης!

ΣχετικάΆρθρα

– Το έργο του Άλντο Νικολάϊ με ποια κριτήρια το επιλέξατε;

Νομίζω πως το έργο με επέλεξε. Ήρθε η ωριμότητα και τέτοια έργα μοιραία σε φωνάζουν και τα δέχεσαι με χαρά.

– Η τρίτη ηλικία πώς αντιμετωπίζεται στην εποχή μας;

Η εποχή μας την αντιμετωπίζει απαξιωτικά και λίγο σαν να έχουμε γεννηθεί όλοι μας “μεγάλοι” Οι νέοι νομίζουν πως γεννηθήκαμε παντρεμένοι και με παιδιά και λογικό είναι, αν σκεφτείς πως κι εσύ και εγώ και όλοι μας στα είκοσι και στα τριάντα μας, τους 62άρηδες παράδειγμα που είμαι εγώ να μη θυμηθώ καλύτερα πως τους λέγαμε.

– Πώς είναι ο Γιάννης Διαμαντόπουλος ως σκηνοθέτης;

Ως σκηνοθέτης είναι εξαιρετικός. Σου δίνει μικρές δόσεις καθοδήγησης στην κάθε πρόβα και περιμένει να εξελίξεις το ρόλο. Μέρα με την ημέρα δίνει όλο και κάτι παραπάνω σε μπουκίτσες και περιμένει από σένα να το κάνεις δικό σου, να καταλάβεις και να χωνέψεις ότι σου έχει πει και αβίαστα, με ένα μαγικό μα και τόσο φυσικό τρόπο έχεις ολοκληρωμένο τον ήρωα επί σκηνής

Αλλά πέρα από σκηνοθέτης είναι ως άνθρωπος τόσο διορατικός τόσο σπουδαίος, τόσο γοητευτικός που μετά από κάθε πρόβα θες να κάτσεις λίγο ακόμα να τον ακούσεις, να πάρεις ό,τι μπορείς! Συνάμα είναι και πολύ στοργικός και περιποιητικός.

-Η τέχνη έχει τη δυνατότητα να θεραπεύει την ψυχή;

Η τέχνη θεραπεύει αρχικά την καθημερινότητα σου, αν την υπηρετείς χωρίς να επιδιώκεις την εφήμερη λάμψη ή την ευκαιρία να “αρπάξεις” την καλή, τότε ναι, θεραπεύει και την ψυχή σου. Σε κάνει να βλέπεις τις διαχρονικές αξίες και όχι τι θα διαλέξεις για περιτύλιγμα της ζωής σου. Όταν οι άνθρωποι καταλάβουν την προσφορά της τέχνης, της όποιας τέχνης, τότε ο κόσμος μας, από βασιλιά μέχρι ζητιάνο θα γίνει καλύτερος…

– Τον ανθρώπινο πόνο;

Όχι, ο πόνος δύσκολα φεύγει… Τον απαλύνει το θέατρο συχνά, αν σκεφτείς πως τόσοι ρόλοι στο παγκόσμιο ρεπερτόριο κουβαλάνε πολύ πόνο κι αν τον συγκρίνεις με τον δικό σου, ίσως να χαθεί ανάμεσα στων άλλων. Και δεν έχει σημασία αν αυτός ο πόνος είναι πόνος ηρώων. Για να τον γράψει ο συγγραφέας, σίγουρα πόνεσε κάποτε κι αυτός και για να τον ερμηνεύσει υποκριτικά αλλά αληθινά ο ηθοποιός, ξέρει σίγουρα τι σημαίνει πονάω!

– Εσένα σου έκανε καλό που συνέχισες να δουλεύεις μετά την περιπέτεια της υγείας σου;

Ο καρκίνος με επισκέφθηκε τον καιρό που κλείσανε τα θέατρα λόγω covid. Έπιασα κάτι σαν το κεφαλάκι της καρφίτσας στο στήθος μου, κι αμέσως κατάλαβα, σχεδόν το ήξερα, πριν πάω στο γιατρό πως από εκείνη την στιγμή και μετά δεν θα άκουγα για συναδέλφους και φίλους αλλά θα το ζούσα αυτό και εγώ. Εκείνο το βράδυ, έγραψα τους στίχους του τραγουδιού ‘Ένας πλανήτης κρίμα” . Το επόμενο πρωί το έστειλα στην Ερωφίλη και ενθουσιάστηκε. Μου είπε πως έκλαψε και πως ήθελε να το συνθέσει. Και σε τρεις μέρες το είχε μελοποιήσει. Όλοι νόμιζαν πως το έγραψα για την πανδημία και ότι ζούσε όλος ο πλανήτης εξαιτίας της. Το άφησα κι εγώ έτσι. Άλλωστε , για ένα γολγοθά και μια ανάσταση μιλούσε το τραγούδι… Ο καθένας μας τα έχει ζήσει και τα δύο. Δυο χρόνια χωρίς γύρισμα, χωρίς θέατρο. Αφού έκανα το χειρουργείο και μετά 6 μήνες χημειοθεραπείες, τα θέατρα παρέμεναν κλειστά. Όταν άνοιξαν κάποιοι φοβόταν να μου πουν για δουλειά, ίσως οι άνθρωποι σκέφτηκαν πως ρίσκαραν με κάποια που το πέρασε αυτό. Κάποια στιγμή, τρία χρόνια μετά την περιπέτεια μου με φώναξαν σε γύρισμα. Στη “Στοργή”, στο “Έρωτας Φυγάς”. Και επιτέλους μετά θέατρο. Πέρυσι στο ‘’ Καπούτ’’ μια ευτυχής συγκυρία, συνεργασία και επιτυχία. Πάμε πάλι φέτος εύχομαι με επιτυχία ξανά. Άρα, στην περιπέτεια μου και λόγω συνθήκης μόνο οι δικοί μου άνθρωποι μου έκαναν καλό. Ιδιαίτερα η κόρη μου και ο άντρας μου!

– Τι θα συμβούλευες τους συνανθρώπους σου οι οποίοι πάσχουν από αυτήν την επάρατη νόσο;

Ήμουν και εξακολουθώ να είμαι η πλέον ακατάλληλη να δίνω συμβουλές. Αν πρέπει οπωσδήποτε να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση, λέω πως κι αυτό θα περάσει, όπως κι αν έχει η κατάληξη τελικά. Ξέρεις πόσες φορές έκλαψα από φόβο; Από το άγνωστο που ερχόταν, από το τι θα ακολουθούσε, από τα αποτελέσματα … Από… Από… Όλα είχαν μέσα τους το φόβο, ότι ζούσα, ότι έβλεπα. Λύγιζα, έμπαινα στο μπάνιο για να κλάψω μόνη μου να μη με δουν οι άλλοι και φοβηθούν κι αυτοί μαζί μου. Έλεγα θα γελάς και θα ζεις όπως πρώτα. Είπα, πως ότι ήταν να γίνει θα γινόταν, χωρίς να περνάνε και πολλά από τα χέρια μου, οπότε αν ζήσω θα μου βγει σε καλό το γέλιο, αν πάλι έφευγα από αυτή τη ζωή, τουλάχιστον το παιδί μου θα έλεγε πως είχε μια δυνατή μάνα που δεν το έβαλε κάτω και κρατούσε το χαμόγελο μέχρι την τελευταία της πνοή.

-Τα όνειρα ορίζουν τη ζωή μας ή η ζωή μας τα όνειρα;

Α, καλά… Από όνειρα να δώσω και σε άλλους. Είμαι ο ορισμός της ονειροπαρμένης. Και σταματάω εδώ. Ο Θεός γελάει όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, γι’ αυτό κι εγώ μένω στα ανείπωτα όνειρα μου. Τα κρατάω πάντα μυστικά.

– Τον Θεό, Τον θυμόμαστε στις δύσκολες στιγμές μας ή στις ευτυχισμένες και ευχάριστες;

Έχω μια Καζαντζάκεια πίστη, και κουβαλάω τον Θεό μέσα μου και ένα σταυρό στο λαιμό μου. Έτσι στα καλά και στα ζόρικα τον επικαλούμαι. Το Πάτερ Ημών από παιδί μού άρεσε να το λέω πριν κοιμηθώ και πριν βγω από το σπίτι μου αλλά δεν πηγαίνω συχνά σε λειτουργίες, ανάβω κεράκι αν βρεθώ σε εκκλησία, ανάβω συχνά το καντηλάκι σπίτι μου, θυμιάζω σε κάποιες ημερομηνίες κι ελπίζω να γίνομαι κάθε μέρα έστω και λίγο καλύτερος άνθρωπος…

– Τι καινούριο ετοιμάζεις;

Θέλω πολύ να ανέβει το νέο μου θεατρικό ‘’Λικέρ Μαστίχα’’ (όχι δεν θα παίζω εγώ) και να τελειώσω το μυθιστόρημα μου (αυτό έχει ακόμα πολλή δουλειά) . Εύχομαι κάποιος να μου ετοιμάζει κάτι και απλώς να μην μου το έχει ανακοινώσει ακόμα (εδώ γελάμε). Και να θυμίσουμε ‘’ Καπούτ’’ κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέατρο Αλκμήνη.