«Στης ψυχής το καπηλειό» 2ος χρόνος επιτυχίας

Μια συγκλονιστική αφήγηση, ένα νοσταλγικό μουσικοθεατρικό «ταξίδι» μέσα από τις νότες, τις σκιές και τις σιωπές μιας Ελλάδας που πάλεψε, αγάπησε και πόνεσε.

ΣχετικάΆρθρα

Η παράσταση φωτίζει την πορεία του ρεμπέτικου τραγουδιού μέσα από τις πιο καθοριστικές περιόδους του 20ού αιώνα στην Ελλάδα: τον Μεσοπόλεμο, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την Κατοχή και τον Εμφύλιο.

Στην καρδιά μιας παλιάς συνοικίας σε ένα καπηλειό της εποχής, Τέσσερις φωνές και τρία όργανα – το μπουζούκι, το ακορντεόν και η κιθάρα – γίνονται οι αφηγητές μιας εποχής. Είναι οι φωνές μιας γενιάς που αρνήθηκε να σωπάσει. Το ρεμπέτικο, εξόριστο και διωγμένο, γίνεται κραυγή αντίστασης, παρηγοριά στη θλίψη, σύνθημα ελευθερίας.

Μια παράσταση με ζωντανή μουσική και τραγούδι, χορό και βίντεο προβολές, γεμάτη συγκίνηση, ιστορία που μας θυμίζει πως ακόμη και στις πιο σκοτεινές εποχές, οι χορδές ενός μπουζουκιού μπορούν να γίνουν η πιο δυνατή φλόγα. Στην παράσταση αυτή αναζητούνται οι μνήμες που δεν χάθηκαν, οι ήχοι που δεν σώπασαν. Το ρεμπέτικο δεν είναι μόνο τραγούδι∙ είναι ο καημός και η παρηγοριά, είναι φλόγα που καίει στα βάθη της ψυχής. Μέσα σε εποχές δύσκολες, γεμάτες ανατροπές, οι καθημερινοί άνθρωποι του μόχθου το ανάστημά τους για να μείνουν άνθρωποι. Αυτούς αφουγκραζόμαστε, αυτούς τιμούμε.

Μια θεατρική ωδή στη συλλογική καρδιά του τόπου μας, εκεί όπου ο μπαγλαμάς δεν συνοδεύει απλώς μελωδίες, αλλά ξυπνά μνήμες, δάκρυα και ελπίδες.

Περίληψη του έργου

Μέσα σε ένα παλιό καπηλειό της Αθήνας, ο χρόνος κυλά αλλιώς. Οι τοίχοι κρατούν την ανάσα του Μεσοπολέμου, τα ραδιοκύματα φέρνουν πολεμικά ανακοινωθέντα και οι παλιές ψάθινες καρέκλες «ακούν» ρεμπέτικα που υφαίνουν ελπίδες. Η παράσταση παρακολουθεί τη ζωή της Σουλτάνας, του Τάκη του Λευτέρη του Σταύρακα και της Φανής αλλά και των μουσικών του μαγαζιού, από την αυγή του Ελληνοϊταλικού Πολέμου έως την απελευθέρωση της Αθήνας και τον Εμφύλιο. Ένα καπηλειό γίνεται φωνή του λαού. Το ρεμπέτικο, άλλοτε μοιρολόι, άλλοτε κραυγή, συνοδεύει στιγμές πόνου, αντίστασης, συντροφικότητας και λαχτάρας για ειρήνη.

Σκηνοθετικές Οδηγίες

Το θεατρικό ΣΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟ ΚΑΠΗΛΕΙΟ δεν είναι απλώς μια παράσταση. Θα αφουγκραστούμε τις ανάσες μιας άλλης Ελλάδας. Θα συναντήσουμε πρόσωπα που μπορεί να μην γνωρίσαμε ποτέ, αλλά που μοιάζουν παράξενα οικεία. Θα ακούσουμε τις φωνές των παππούδων και των γιαγιάδων μας να επιστρέφουν μέσα από τις νότες. Θα θυμηθούμε ότι η Ιστορία δεν γράφεται μόνο με ημερομηνίες και γεγονότα. Γράφεται και με δάκρυα. Με αγώνες. Με όνειρα. Με τραγούδια.

Και ίσως, όταν απόψε πέσει η αυλαία και σβήσει η τελευταία νότα, να φύγουμε όλοι λίγο διαφορετικοί. Λίγο πιο κοντά στις ρίζες μας. Λίγο πιο κοντά στους ανθρώπους που άνοιξαν τον δρόμο πριν από εμάς.

Με την μουσικοθεατρική αυτή παράσταση, αναζητήσαμε τις ρίζες ενός λαϊκού πολιτισμού που δεν λύγισε στους καιρούς. Το ρεμπέτικο, ως βιωμένη μουσική των χαμηλών στρωμάτων, στο πέρασμα του χρόνου, δεν τραγουδιέται για να διασκεδάσει μονάχα. Είναι εξομολόγηση, είναι φλόγα. Μέσα σε μια εποχή ιστορικών αναταραχών, οι ήρωές μας – οικογενειάρχες, τραγουδιστές, φαντάροι, απλοί άνθρωποι – παλεύουν να μείνουν άνθρωποι. Τους τιμούμε με αυτή τη θεατρική αφήγηση. Μια ωδή στη συλλογική ψυχή του ελληνικού λαού, με τον ήχο του μπαγλαμά και της ψυχής μας.

ΗΛΙΑΣ ΚΑΛΠΑΚΑΣ