ΤΩΡΑ |
Η Αντριάννα Ανδρέοβιτς, παρά το νεαρό της ηλικίας της, έχει ήδη μια σημαντική πορεία στο θέατρο και την τηλεόραση, ενώ τραγουδάει εκπληκτικά, όπως αποδεικνύεται και στη μουσικοθεατρική παράσταση «Από… έρωτα» που έγινε αμέσως sold out στις 14/2 και επιστρέφει στις 27/2, στη μουσική σκηνή Σφίγγα, εκεί από όπου ξεκίνησε και διέγραψε μια τριετή πετυχημένη πορεία. Το “Από …έρωτα” είναι ένας ύμνος στην τρέλα του έρωτα και έρχεται να υπενθυμίσει τη σημαντικότητα του έρωτα και της ποίησης , σε μια σχεδόν «αντί- ερωτική» περίοδο. Με τραγούδια που όλοι έχουμε αφιερώσει ή σιγοτραγουδήσει, με κείμενα από μεγάλους ποιητές έως και post it κολλημένα σε καθρέφτες και ψυγεία. Με τον ρομαντισμό να εναλλάσσεται με το χιούμορ, η παράσταση επιδιώκει την ψυχική ανάταση των θεατών αλλά και τη διασκέδασή τους.
Με αφορμή την μουσικοθεατρική παράσταση “Από …έρωτα” που ετοιμάζεται να ανοίξει αυλαία αύριο, μιλήσαμε με την Αντριάννα Ανδρέοβιτς για τον έρωτα, το τραγούδι, την αγάπη, τα καλλιτεχνικά της σχέδια και πολλά άλλα, ενδιαφέροντα και αποκαλυπτικά. Απολαύστε την πριν την απολαύσετε στη μουσική σκηνή Σφίγγα.
-Ποιο από τα τραγούδια που ακούγονται στο «Από έρωτα» είναι το αγαπημένο σου και γιατί;
Χμμ.. Θα διαλέξω (αναγκαστικά) ένα που με εξιτάρει κάθε φορά που το τραγουδάω, το “Ας ερχόσουν για λίγο”. Ξέρω δεν πρωτοτυπώ, είναι ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι, αυτό που συγκεκριμένα με γοητεύει είναι ο τρόπος με τον οποίο πραγματεύεται έναν αποχωρισμό. Το κάνει με τόσο κέφι και τέτοια αφοπλιστική ειλικρίνεια που με συγκινεί. Το χορεύω ενώ το τραγουδάω, με κινεί η αισιόδοξη ματιά του στη θλίψη και την αναμονή. “Ας ερχόσουν για λίγο κι ας χανόσουν μετά”, νιώθω ότι είναι σπουδαίο να μπορείς να εκφράσεις την επιθυμία σου χωρίς ίχνος εγωισμού, ειδικά στον έρωτα.
-Με ποιον τρόπο εκφράζεις την αγάπη σου;
Προσπαθώ να γίνομαι κάθε μέρα και καλύτερη σε αυτό. Όταν φτιάξαμε αυτήν την παράσταση τέθηκε ένα ερώτημα , τι είναι αγάπη και τι έρωτας; Πώς τα αντιλαμβανόμαστε εμείς και πάνω στην αναζήτηση μας βρήκα μια φράση από τον Έριχ Φρομ – ένα ερώτημα- με την οποία ξεκινάμε και τη συναυλία/παράσταση μας που λέει “Είναι η αγάπη τέχνη;”. Γιατί αν είναι, αυτό σημαίνει ότι θέλει προσπάθεια, γνώση, κόπο όπως κάθε άλλη τέχνη. Έτσι κι εγώ αγκομαχώ να γίνομαι όλο και καλύτερη σε αυτήν την τέχνη, να μελετάω και να βελτιώνομαι. Να μαθαίνω από τα λάθη μου και να προσπαθώ ξανά και ξανά. Να μάθω να αγαπάω και όχι να αγαπιέμαι μόνο.
-Σε τρομάζει το μέλλον;
Μου δημιουργεί σίγουρα έναν τρόμο το μέλλον αλλά και μια προσδοκία. Ίσως είμαστε η πρώτη γενιά που ενώ έχει πρόσβαση σε τόσα πολλά ζούμε χειρότερα από τους γονείς μας, σίγουρα στο επίπεδο της ελπίδας. Κάθε μέρα μαθαίνουμε πόσο έχουν λιώσει οι πάγοι και ποια χώρα θα βυθιστεί πρώτη. Δεν είναι πληροφορίες που σου γεννούν αισιοδοξία ή λαχτάρα για να έρθει το μέλλον. Ειδικά όταν βλέπουμε ότι δεν παίρνονται σπουδαίες, γενναίες αποφάσεις σε σχέση με αυτό αλλά ίσα ίσα όλα γίνονται χειρότερα στην κάθε μας μέρα. Αλλά ο άνθρωπος , στον οποίο πιστεύω με όλο μου το είναι, είναι μαγικός και όπως κάθε μαγικό πλασματάκι κινείται στα όρια της γελοιότητας και του σπουδαίου. Έτσι κι εγώ , εμπιστεύομαι την ανθρωπότητα ότι μπορεί να αφυπνιστεί και να γεννήσει το μέλλον που δεν θα μας τρομάζει πια αλλά θα λαχταρούμε να έρθει.
-Θυμάσαι ποια ήταν η πρώτη παράσταση που είδες και πώς ένιωσες;
Θυμάμαι τόσο έντονα στα 12 μου που κάναμε θεατρικό παιχνίδι. Δουλέψαμε τον “Μικρό πρίγκιπα” ως παιδιά με την δασκάλα μας, στο μουσικό σχολείο της Δράμας, και ερωτεύτηκα. Αλλάζαμε ρόλους, δοκιμάζαμε , γελούσαμε, αρχίσαμε να μαθαίνουμε τους εαυτούς μας και τον κόσμο. Έτσι όταν ξαναπήγα θέατρο με την μητέρα μου όλη η μαγεία που είχα διδαχθεί και ξεπρόβαλε μπροστά μου ήταν κάθε φορά μια σπουδαία εμπειρία για μένα. Και από τότε μέχρι και τώρα θεωρώ το θέατρο την τέχνη των τεχνών και κάθε παράσταση, πάντα, έχει κάτι να μου χαρίσει.
-Είχες είδωλα όταν ήσουν μικρή;
Ναι φυσικά , είχα πρότυπα που με ενέπνευσαν. Από μικρή λάτρευα την Τζένη Καρέζη, αργότερα την Ελένη Ράντου, την χάζευα με τις ώρες. Η πρώτη μου συναυλία ήταν γύρω στα 6 μου, του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, όπου ακόμα θυμάμαι το συναίσθημα αυτό, ενός ολόκληρου γηπέδου να πάλλεται και να τραγουδάει. Και φυσικά τον Τσε, αυτό το περίεργο αγόρι που γυρνούσε με ένα παπάκι την λατινική Άμερική για να βοηθήσει και να αφυπνίσει κάθε γειτονιά που το είχε ανάγκη. Πάνω σε αυτούς πάτησε η μέταλ μουσική που μου έδωσε έκφραση από έφηβη μέχρι και τώρα με την συμμετοχή μου στους Yovel.
-Η τηλεόραση σου λείπει;
Μου λείπει η τηλεόραση από την μία γιατί είναι η πρώτη μου χρονιά μετά από 7 χρόνια που δεν την έχω στην καθημερινότητα μου. Αλλά από την άλλη δεν μου λείπει αυτή η ταχύτητα και η έκπτωση που απαιτεί η πραγματικότητα της τηλεόρασης. Όλοι μας πίσω και μπροστά από τις κάμερες κάνουμε σπριντ και σοβαρές προσπάθειες για να βγει ένα αποτέλεσμα καλό αλλά πάντα ο χρόνος είναι λίγος και η πίεση μεγάλη. Θα ήθελα πολύ να κάνω και πάλι, κυρίως κάτι που το γουστάρω πολύ και μου ταιριάζει για να τα δώσω όλα.
– Έχεις μετανιώσει μέχρι τώρα για κάτι που έκανες ή δεν έκανες;
Δεν μετανιώνω για τίποτα , γιατί το παρελθόν δεν είναι κάτι που μπορώ να αλλάξω. Οπότε δεν χρησιμοποιώ αυτή τη φράση για τη ζωή μου. Αυτό που έχω μάθει είναι ότι εξαντλούμαι όταν κάνω 3 και 4 δουλειές μαζί και λαχταρώ να αφιερωθώ σε κάθε μου βήμα και να μην τα κάνω όλα παράλληλα. Έτσι γίνομαι καλύτερη και πλέον ξέρω να λέω όχι για να πω πιο ουσιαστικά και μεγάλα ναι.
– Τι σε δυσκολεύει στη ζωή;
Η αδικία. Έχει χαθεί η αίσθηση του δικαίου στη σύγχρονη κοινωνία μας. Είμαστε σε σημείο όπου ψάχνουμε να τη βρούμε και να την ορίσουμε πάλι κι αυτό έχει ενδιαφέρον αλλά είναι και εξαντλητικό να πρέπει να διαπραγματευόμαστε μια τόσο θεμελιακή έννοια ξανά από την αρχή. Γιατί συμπαρασύρει και εμπεριέχει όλες τις σπουδαίες αρετές του ανθρώπινου είδους: την αγάπη, το καλό , την αλληλεγγύη, την κατανόηση, τη φροντίδα. Η αίσθηση του τι είναι άδικο και τι δίκαιο φτιάχνει και γκρεμίζει πολιτισμούς.
-Πώς περνάς τον ελεύθερο χρόνο σου;
Κυρίως γράφω και χορεύω. Αν εξαιρέσεις τις αγκαλίτσες με τις γάτες μου. Κάνω το δικό μου θεατρικό παιχνίδι στο Παγκράτι, για ενήλικες, επειδή είναι αυτό που αγαπώ πιο πολύ και με απελευθέρωσε κι εμένα. Μαθαίνω ξανά μπαλέτο, γιατί ποτέ δεν είναι αργά και γράφω, σβήνω και γράφω. Ήταν μεγάλο θέλω μου να αποκτήσω και πάλι ελεύθερο χρόνο για να κάνω πράγματα που άφησα πίσω λόγω της δουλειάς και είμαι πολύ τυχερή που τα κατάφερα!
– Τι είναι αυτό που θέλεις να σου συμβεί πολύ;
Να βρω την ευκαιρία να δημιουργήσω κάτι από αυτά που γράφω ή γράφουν φίλοι, χωρίς κάποιον περιορισμό κουτό ή υλικό. Με ανθρώπους που εμπιστεύομαι καλλιτεχνικά και ουσιαστικά. Με μια αγκαλιά συνεργατών με κοινό σκοπό. Πόσο σπάνιο.
-Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σου σχέδια;
Είναι τόσα πολλά που προσπαθώ κι εγώ να τα βάλω σε μία τάξη. Είναι πολύ ωραίο να σχεδιάζεις αλλά πάντα υπάρχει η κατάλληλη στιγμή για να ανακοινώνεις. Σίγουρα πάντως θα συναντηθούμε και στο θέατρο και στην τηλεόραση σύντομα.
Ιδέα: Ευθύμης Χρήστου, Κωνσταντίνος Τσονόπουλος
Σκηνοθετική- Καλλιτεχνική επιμέλεια: Ευθύμης Χρήστου
Φωτογραφίες: Χρίστος Συμεωνίδης
Γραφιστικά- Αφίσα: Forbidden Designs – Δημήτρης Γκέλμπουρας
Backstage eye: Λυδία Κουτουλέα – cosplayingasahoumanbeing
Επί σκηνής (αλφαβητικά) : Αντριάννα Ανδρέοβιτς, Αστέρης Κωνσταντίνου, Ερωφίλη Παναγιωταρέα, Κωνσταντίνος Τσονόπουλος, Βασίλης Ψυλλάς & guests έκπληξη
Ώρα έναρξης: 21:00
Eίσοδος: 10 ευρώ
Προπώληση εισιτηρίων: sfiga.gr – ticketservices.gr
Τηλέφωνο κρατήσεων: 211-4096149, 6987-844845
Μουσική σκηνή Σφίγγα
Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής
(είσοδος στον πεζόδρομο Κιάφας 13)
sfigamusic@gmail.com
Website | Facebook | Instagram
Σχόλια για αυτό το άρθρο