ΤΩΡΑ |
Μεταμορφώνοντας τις χωριστές κινήσεις σε μιαν αδιαίρετη απλότητα, σχεδόν σε μια αιωνιότητα. Τόπος σταθερής αυθεντικότητας. Κοιτίδα του κοινωνείν και κοινωνία της αμοιβαιότητας. Η Κρήτη, Τόπος της ευκρασίας των εποχών, θέλει και μπορεί να ζει στην πανάρχαια νεότητα της ημέρας.
Με αφορμή την τελετή Αλληλεγγύης και Αμοιβαιότητας του Ρίνου-Λίνου, μια λειτουργία αναμεσίς στο μύθο και τις γυναίκες, παρελθόν και παρόν συναντήθηκαν στην κορυφή του Υψηλού όρους της Κρήτης, σε έναν τόπο αυστηρό κι αταλάντευτο μέσα στο χρόνο, στoν Μυλοποτάμου, στο Ρέθυμνο, στην αυγή της ημέρας του θερινού ηλιοστασίου, στις 21 Ιουνίου 2020.
Μια μικρή σπουδή, εμπνευσμένη από τον μυστηριακό πολιτισμό της Νήσου, που είναι συγχρόνως μια μοντέρνα πρόταση για το μέλλον και που έχει στόχο να βρει τον ήχο τον κατάλληλο, για να μικρύνει την απόσταση μας από τον μύθο και να ξυπνήσει την ναρκωμένη μνήμη μας.
Η Αποστολή Πηνελόπη Gandhi του Πανεπιστημίου των Ορέων, καλλιεργεί τα τελευταία 10 χρόνια ξανά στην Κρήτη το Λινάρι, μια καλλιέργεια αναπτυγμένη στον τόπο έως τα τέλη του 19ου αιώνα, που ήταν σχεδόν πάντα ιερή, γυναικεία και συλλογική πράξις.
Η ομάδα των υφαντριών της, μαζί με τον καθ. Νευροχειρουργικής του Πανεπιστημίου Κρήτης Αντώνη Βάκη και εκπαιδευτικούς από όλη την Κρήτη και την Ελλάδα, τέλεσαν την ιερή μινωική εορτή της συγκομιδής και της δικαιοσύνης του λιναριού, το οποίο είχαν σπείρει στους 4 νομούς της Κρήτης.
Το Λινάρι-το Ρίνο, στο παρελθόν ήταν οικονομία, ήταν ανταλλακτικό είδος, ήταν νόμισμα, άρα έπρεπε να προστατευθεί και έπρεπε να κρατηθεί μέσα σε ένα κλειστό, ελέγξιμο σύστημα οικονομικής ανταλλαγής.
Για το λόγο αυτό, αναφέρεται σωρηδόν στις πινακίδες της γραμμικής Β, με εικονογράμματα, στη Μινωική Κρήτη.
Στην κλασική Αθήνα, στη Λυσιστράτη μια γυναίκα αρνήθηκε να μετάσχει, προφασιζόμενη ότι είχε Λινάρι στο νερό.
Μόνο στην Ήπειρο επί τουρκοκρατίας, φορολογήθηκε πρώτη φορά, ενώ λέγεται ότι αποτέλεσε μια από τις τρεις αιτίες του Πελοποννησιακού πολέμου
Η Αποστολή μας, στο πλαίσιο του γενικού στόχου της αντίστασης στη μαζική παραγωγή, στη φθοροποιό πραγματικότητα του μιμητισμού και της ομοιομορφίας, υλοποιεί καθημερινά και στοχεύει ανύστακτα:
- στη διδασκαλία της υφαντικής τέχνης από τις πολύπειρες δεξιοτέχνες υφάντρες μας στη νέα γενιά, στα σχολεία και στην ευαισθητοποίηση των νέων μας
- στην δημιουργία και προώθηση στη διεθνή αγορά, σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές, χειροποίητων και αριθμημένων υφαντών,
- στην δημιουργία Κοσμητειών – Εστιών Υφαντικής και στην δυναμική ενσωμάτωση τους στο σύγχρονο τρόπο ζωής, με μοντέρνες μεθόδους και
- στην δημιουργία οικοτεχνιών παραγωγής δημιουργίας φυτικών, φυσικών νημάτων, καθώς και ορυκτών, φυτικών βαφών.
Άλλωστε, σήμερα για μια στοιχειώδη κοινή ζωή χρειαζόμαστε υποχρεωτικά εκείνη την ελευθερία που στην ύψιστη αξία της είναι Αλληλεγγύη, Δικαιοσύνη. Χρειαζόμαστε επιτέλους ένα μίνιμουμ αξιών και σκοπών στην πολύπαθη Ελλάδα.
Σχόλια για αυτό το άρθρο