ΤΩΡΑ |
Ο ΤΑΖ πάει Παρίσι για να αγοράσει κόσκινο.
Τα δύο τελευταία χρόνια έχουμε πήξει από θεατρικές «υπερπαραγωγές» μιούζικαλ του Δαλιανίδη. Κατ’ αρχάς για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, μιούζικαλ δεν είναι αυτό που κάποιος στο τσακίρ κέφι του αρχίζει και τραγουδάει άσχετα με την πλοκή άσματα. Το τραγούδι στο μιούζικαλ προωθεί και υπογραμμίζει την πλοκή. Κι αυτό είναι το μέγα λάθος του Αντώνη Λουδάρου που σκηνοθετεί – διασκευάζει, υπερφορτώνει και συμπρωταγωνιστεί στην «Παριζιάνα».
Ευτυχώς για αυτόν, σώζεται και σώζει μια υπέροχη Μπέσυ Μάλφα που προς τιμή της δεν κάνει την τραβεστί εκδοχή της Ρένας Βλαχοπούλου αλλά παίρνει το ρόλο και τον κάνει κοπτοραπτική στα μέτρα της (συν του ότι ξέρει να τραγουδάει). Έκπληξη ο Κώστας Μαρτάκης που δείχνει ότι μπορεί φωνητικά (υποκριτικά είναι άλλο θέμα) να υπάρξει σε μια θεατρική σκηνή. Πονηριάρικα cult αλλά άχρηστη δραματουργικά η εμφάνιση της Έρρικα ς Μπρόγερ. Εξαιρετική η Λένα Αλκαίου στο τραγουδιστικό μέρος. Υπέροχα πονηριάρικος και ο υπόλοιπος θίασος σε μια πραγματική υπερπαραγωγή με 40 συντελεστές (φοβερός ο μαέστρος) και περίπου 300 εκπληκτικά κοστούμια να χαίρεται το μάτι σου σε μια παράσταση ανισοτήτων. Τι εννοώ; Ότι ο Λουδάρος έχει υπερφορτώσει τραγουδιστικά την παράσταση με τραγούδια του Μίμη Πλέσσα κι από άλλα μιούζικαλ, καθυστερεί αδικαιολόγητα την εξέλιξη της πλοκής τύπου «μα όλοι ξέρουμε τι θα συμβεί και κάνει ένα μεγάλο λάθος με την σκηνογράφο. Ενώ στο πρώτο μέρος είναι εξαιρετική η ιδέα της Μαρίας Φιλίππου να μοιάζουν όλα τα σκηνικά με πατρόν μόδας, στο δεύτερο, στο κομμάτι της Μυκόνου, όλα μοιάζουν με κωμωδία δωματίου ανακυκλωμένη, δεν υπάρχει σκηνογραφική ανάσα και η πλάκα χάνεται αλλά παρ’ όλα αυτά έχουν καθοδηγηθεί όλα σωστά από τον Λουδάρο ως προς το σεβασμό στη δική μας ποπ παράδοση ο οποίος φαίνεται να το ευχαριστιέται τόσο σκηνοθετικά όσο και υποκριτικά σαν να παίζει με σφηνοτουβλάκια Lego μιας άλλης εποχής. Απλά χάνει μερικούς πόντους στο συναίσθημα που καλείται να τους καλύψει το τραγούδι.
Έφυγα με ανάμικτα συναισθήματα, από τη μία αυτά του παιδιού που χαίρεται με το πανηγύρι κι από την άλλη με αυτά του ενήλικα επαγγελματία που είχε δυο τρία χοντρά προβλήματα με την παράσταση. Γιατί το φολκλόρ της Μαντάμ Πελαζί είναι επικίνδυνο στις σημερινές καταστάσεις. Εκτός κι αν αφεθείς στην αφέλεια που ο Λουδάρος θέλει να σε βάλει. Κι απ’ την άλλη, μέγα ερώτημα, γιατί να μην ξαναδώ την ταινία και να τρέχω στα θέατρα; Ξέρω γω, ίσως για τον ίδιο λόγο που το θέατρο Broadway είχε μια σειρά 5 μέτρα από θεατές που ήρθαν να το δουν και το ευχαριστήθηκαν.
Σχόλια για αυτό το άρθρο