ΤΩΡΑ |
Με την αδιαπραγμάτευτη σεμνότητα που τον χαρακτηρίζει ως άνθρωπο και με την αφοσίωση που επιδεικνύει ως καλλιτέχνης, ο Χρήστος Πλαΐνης αποτελεί μια από τις πιο γνήσιες, αθόρυβες και συνάμα στιβαρές υπογραφές της σύγχρονης ελληνικής σκηνής! Ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία των ηθοποιών που δεν κυνηγούν το φως της δημοσιότητας, αλλά αφήνουν το ίδιο το φως να γεννηθεί επί σκηνής- εκεί όπου το ήθος γίνεται ύφος, όπου η τεχνική συναντά την αλήθεια, όπου το αξιακό σύστημα με πυξίδα την αγάπη προς τον συνάνθρωπο καθίσταται θεμέλιο ερμηνείας. Προσηλωμένος στη δουλειά του και στους ανθρώπους που αγαπά, μετατρέπει κάθε ρόλο σε ένα βίωμα, σε ένα παλλόμενο δραματικό υλικό που ξεδιπλώνεται με αλήθεια, μέτρο και συλλογική συνείδηση. Στο θρίλερ ”Αόρατος επισκέπτης”, σε σκηνοθεσία της ευρηματικής και βαθιά οργανωτικής Σοφίας Σπυράτου, ο Χρήστος Πλαΐνης δίνει ένα πραγματικό ρεσιτάλ υποκριτικής στο ρόλο του πατέρα, χτίζοντας ένα χαρακτήρα πολλαπλών επιπέδων- εύθραυστο και απρόβλεπτο, ανθρώπινο και σκοτεινό, με τη σιωπή να γίνεται φωνή και το βλέμμα να γίνεται εξομολόγηση. Η παράσταση που φιλοξενείται για δεύτερη επιτυχημένη σεζόν στο Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη επιβεβαιώνει, ότι η συνύπαρξη τεχνικής αρτιότητας και ανθρωποκεντρικής προσέγγισης μπορεί ακόμη να συγκλονίσει το κοινό! Και εδώ οφείλουμε τα πιο θερμά και τιμητικά λόγια για την κυρία του ελληνικού θεάτρου μας, την Κάτια Δανδουλάκη- ως άνθρωπο που εμπνέει με τη στάση και τη γενναιοδωρία της, και ως συνεργάτιδα που δημιουργεί πεδίο εμπιστοσύνης, βαθιάς κατανόησης και καλλιτεχνικής ελευθερίας. Η συμπόρευση μαζί της δεν είναι απλώς συνεργασία, αλλά σχολείο, εξέλιξη και πολιτισμική προσφορά. Με μεγάλη χαρά ο Χρήστος Πλαΐνης ανακοίνωσε ότι αυτή η δημιουργική σύμπλευση θα συνεχιστεί και στην επόμενη σεζόν στο διαχρονικό ”Βυσσινόκηπο” του Άντον Τσέχοφ, ξανά υπό τη σκηνοθετική ματιά της Σοφίας Σπυράτου. Ένα έργο- μνημείο που απαιτεί λεπτότητα, εσωτερική παλέτα και βαθύ στοχασμό, στοιχεία που ο Πλαϊνης υπηρετεί με ωριμότητα και συνέπεια. Γιατί κάποιοι ηθοποιοί παίζουν ρόλους και κάποιοι άλλοι- όπως ο Χρήστος Πλαΐνης- συνομιλούν μαζί τους. Και η συνομιλία αυτή, όταν γεννιέται με σεμνότητα, ήθος και αληθινή αγάπη, γίνεται θέατρο που μένει!
– Είσαι ένας από τους πιο σεμνούς ηθοποιούς. Πώς δεν σε επηρέασε η δημοσιότητα;
Η δημοσιότητα ήταν πάντα κάτι που αντιμετώπιζα με προσοχή. Προσπαθώ να θυμάμαι ότι το σημαντικό είναι η δουλειά και οι άνθρωποί μου, όχι η εικόνα μου προς τα έξω. Αυτό με γειώνει.
– Ο ρόλος του πατέρα στο «Αόρατος Επισκέπτης» είναι ολοκληρωμένος αλλά και απαιτητικός. Ισχύει;
Βεβαίως! Ο ρόλος του πατέρα είναι και ο ρόλος που με αφορά ίσως περισσότερο στη ζωή μου. Ίσως, γι’ αυτό νιώθω αυτή τη βαθιά σύνδεση κάθε βράδυ που καλούμαι να τον ενσαρκώσω. Είναι ένας ρόλος με πολλαπλές διαστάσεις, αντιθέσεις και ένταση. Κρύβει ευαισθησία και ανθρωπιά, στοιχεία που με συγκινούν βαθιά.
– Πώς είναι να συνεργάζεσαι με την Κάτια Δανδουλάκη;
Είναι πραγματικά μια τιμή. Η Κάτια είναι για μένα –και θα έπρεπε να είναι για όλους– υπόδειγμα συνεργασίας, ανθρώπου και καλλιτέχνη. Ισορροπεί ανάμεσα στο ταλέντο, την ευγένεια και την πειθαρχία με έναν τρόπο δίκαιο και ταυτόχρονα γεμάτο αγάπη. Με εμπνέει καθημερινά και της είμαι βαθιά ευγνώμων.
– Πώς κατάφερε η Σοφία Σπυράτου να μεταφέρει θεατρικά μια κινηματογραφική ταινία;
Με απόλυτη ευαισθησία και διορατικότητα. Η ματιά της Σοφίας είναι αυτή η «άλλη διάσταση» που ψάχνει κανείς να νιώσει στο θέατρο και στην τέχνη. Ξέρει να εντοπίζει την ουσία μιας ιστορίας και να της δίνει ρυθμό, κίνηση και ατμόσφαιρα χωρίς να χάνει το βάθος της.Είναι για μένα μεγάλη τύχη να δουλεύω μαζί της .
– Τα αστυνομικά θρίλερ απαιτούν ιδιαίτερο τρόπο υπόδυσης;
Ναι, γιατί βασίζονται στη λεπτομέρεια και στην εσωτερική ένταση. Πρέπει να παίζεις με υπονοούμενα, όχι μόνο με τις λέξεις. Και, πάνω απ’ όλα, χρειάζεται να παίζεις σαν να μην ξέρεις το τέλος. Αυτό προϋποθέτει σύνδεση με τον ρόλο, αλλά και με τον ίδιο σου τον εαυτό ταυτόχρονα.
-Τηλεόραση γιατί δεν κάνεις φέτος;
Δεν είχα κάποια πρόταση μέχρι στιγμής — προσδοκώ όμως επόμενες συνεργασίες με χαρά και όρεξη.
– Γιατί οι άνθρωποι, ενώ ζουν μικροαστική ζωή, συγκινούνται από τα άκρα;
Επειδή τα άκρα εκφράζουν κάτι που δεν τολμούμε να ζήσουμε. Είναι σαν καθρέφτης των καταπιεσμένων επιθυμιών μας. Μας ξυπνούν.
– Γιατί υπάρχει τόση βία ανάμεσα στους ανήλικους σήμερα; Τι φταίει;
Οι νέοι έχουν ανάγκη από όρια, αγάπη και καθοδήγηση. Όταν λείπουν αυτά, η βία γίνεται ένας τρόπος να εκφράσουν τη σύγχυσή τους. Είναι ένα κοινωνικό ζήτημα, όχι ατομικό…
– Τι είδους χαρακτήρας είσαι;
Το τι χαρακτήρας είμαι, ίσως είναι καλύτερα να μου το καθρεφτίζουν οι άλλοι και να μην περιαυτολογώ εγώ. Οι άνθρωποί μου ξέρουν καλύτερα!
– Όταν στεναχωριέσαι, σε ποιον μιλάς;
Στους πολύ κοντινούς μου ανθρώπους. Δεν μοιράζομαι εύκολα, αλλά όταν το κάνω, το κάνω με ειλικρίνεια, και γνησιότητα ελπίζω.
– Εκνευρίζεσαι ποτέ; Γιατί δείχνεις τόσο μειλίχιος…
Φυσικά και εκνευρίζομαι. Ίσως, αυτή η πλευρά μου να μην είναι τόσο έκδηλη, αλλά υπάρχει — άλλωστε δεν γίνεται να μην υφίσταται. Προσπαθώ,όμως, να εκφράζομαι πια με ένα φίλτρο, έχοντας πάρει χρόνο και χώρο πριν αντιδράσω.
-Πού τοποθετείς την οικογένειά σου στη ζωή σου;
Στο κέντρο. Είναι το σημείο αναφοράς μου και ο λόγος που προσπαθώ να είμαι καλύτερος άνθρωπος!
-Πώς καταφέρνεις και μένεις μακριά από τις κάμερες;
Με το να μην κυνηγάω την προβολή. Ζω απλά, αποφεύγω τα περιττά και συγκεντρώνομαι στη δουλειά και στους ανθρώπους μου.
– Έχεις καταλάβει για ποιο λόγο ζούμε;
Δεν ξέρω αν υπάρχει μία απάντηση. Προσωπικά νιώθω ότι ζούμε για να αγαπάμε, να μαθαίνουμε, να πονάμε, να συγχωρούμε και να εξελισσόμαστε.
– Καινούργια σχέδια έχεις;
Με χαρά μπορώ να ανακοινώσω πως θα συνεχίσω τη συνεργασία μου με την Κάτια. Θα ανεβάσουμε με το καλό την επόμενη σεζόν ,το “Βυσσινόκηπο” του Άντον Τσέχοφ, σε σκηνοθεσία Σοφίας Σπυράτου και παραγωγή Μάρκου Τάγαρη. Όπως καταλαβαίνετε , ανυπομονώ για τα ωραία που έρχονται!
Σχόλια για αυτό το άρθρο