ΤΩΡΑ |
Είναι γνωστή σε όλους μας τόσα χρόνια – και το έχει αποδείξει άλλωστε – η αδιαμφισβήτητη καλλιτεχνική αξία του Δάνη Κατρανίδη, όπως, επίσης, είναι γνωστό το διαφορετικό σε ύφος ρεπερτόριο που ανεβάζει κάθε χρόνο, καθώς και η ευρεία γκάμα των ρόλων που υποδύεται – πάντοτε επιτυχημένα, δίνοντας ρεσιτάλ ηθοποιίας – για να μην τυποποιηθεί. Φέτος, όμως, έκανε τη μεγάλη έκπληξη. Αποφάσισε να ανεβάσει το ανατρεπτικό έργο – μια σύγχρονη κωμωδία – του Άκη Δήμου «Το κενό αυτοπροσώπως» και να συνεργαστεί σκηνοθετικά με τον απρόβλεπτο Κωνσταντίνο Ρήγο, επιλέγοντας και πάλι ως συμπρωταγωνίστριά του την έξοχη Παναγιώτα Βλαντή. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των εγχειρημάτων μία μεγάλη καλλιτεχνική, αλλά και εισπρακτική επιτυχία με αποτέλεσμα το έργο να μεταφερθεί και στη Θεσσαλονίκη, αφού ολοκλήρωσε τον κύκλο παραστάσεών του στην Αθήνα, στο Θέατρο Πόλη. Συγκεκριμένα, η ρηξικέλευθη αυτή παράσταση σηκώνει αυλαία στις 5 Φεβρουαρίου στο θέατρο Εγνατία. Μην τη χάσετε! Σπεύσατε…
– Επέλεξες φέτος κωμωδία γιατί σου έλειπε ένας πιο εύκολος ρόλος ή ήθελες να «ξεκουραστείς» από το ρεπερτόριο;
Τίποτε από αυτά τα δύο. Καμία σχέση, το αντίθετο θα έλεγα, γιατί μία κωμωδία μπορεί να είναι πιο δύσκολη από ένα δράμα. Απλά, ήρθε στα χέρια μου μία υπέροχη κωμωδία. Είναι η πρώτη φορά που ανεβάζω μία σύγχρονη ελληνική κωμωδία και είχα την τύχη να τη γράψει ένας γνωστός και καταξιωμένος συγγραφέας, όπως ο Άκης Δήμου. Το έργο γράφτηκε στην καρδιά της κρίσης, τον Αύγουστο του 2015, και καταγράφει την ελληνική πραγματικότητα με απόλυτη θεατρική δραματουργία. Είναι πολύ επίκαιρο, πιο επίκαιρο δεν γίνεται. Θεωρώ την κωμωδία δύσκολο θεατρικό είδος, δεν την ξεχωρίζω από το δράμα, γιατί έχει τη δική της φόρμα, τους δικούς της ρυθμούς, τη δική της δομή και είναι φοβερά απαιτητική… Στο δράμα μπορεί ο ηθοποιός να έχει την ψευδαίσθηση ότι οι θεατές ταξιδεύουν μαζί του και περιμένουν απλώς να τελειώσει η παράσταση, χωρίς να γνωρίζει αν έχουν συγκινηθεί ή όχι. Αντίθετα, στην κωμωδία είναι ηχηρή η αντίδραση του κοινού. Αυτό το γνωρίζουν όλοι οι ηθοποιοί και πρέπει να είναι αληθινοί στη σκηνή.
– Τι σε εντυπωσίασε στο έργο του Άκη Δήμου «Το κενό αυτοπροσώπως» και αποφάσισες να το ανεβάσεις;
Κατ’ αρχάς είναι καθαρά μία ανατρεπτική κωμωδία. Ο λόγος του, ο σαρκασμός, ο αυτοσαρκασμός των ηρώων, η κριτική του σε όλα αυτά που βιώνουμε σήμερα, γιατί οι ήρωές του είναι αληθινοί και έχουν παρελθόν, δεν είναι «χάρτινοι», συντελούν σε ένα έργο πολύ δομημένο. Οι ήρωές του έχουν παρελθόν, παρόν το οποίο αισθάνονται και ένα μέλλον αβέβαιο. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το παρελθόν… Όπως λέει και ο λαός μας: «Όπως έστρωσες, θα κοιμηθείς». Όποιες ανεμελιές έκανες στη ζωή σου στο παρελθόν, θα έρθει κάποια στιγμή που θα τις πληρώσεις…
– Στη δύσκολη εποχή που ζούμε ο κόσμος έχει περισσότερο ανάγκη να γελάσει παρά να κλάψει;
Ο κόσμος έχει ανάγκη να εκτονωθεί, να γελάσει ή να συγκινηθεί, να νιώσει ότι δεν είναι μόνος του. Ότι αυτά που βιώνει στην εποχή μας, τα περνούν και αυτοί που βρίσκονται στην πλατεία και εκείνοι που βρίσκονται στη σκηνή. Στην παράσταση το κοινό ταυτίζεται με τους ηθοποιούς, γιατί οι ήρωες είναι σημερινοί Έλληνες που ζουν την πραγματικότητα στη σημερινή Ελλάδα.
– Τα έργα του Άκη Δήμου δεν είναι «εύκολα». Απαιτούν πεπαιδευμένο κοινό;
Όχι, δεν το πιστεύω αυτό. Ένα καλό έργο με ξεκάθαρη άποψη δεν χρειάζεται πεπαιδευμένο κοινό. Αγγίζει το ίδιο την λαϊκή απογευματινή με τη βραδινή του Σαββάτου. Είναι τόσο ελεύθερος ο ψυχισμός και η συναισθηματική φόρτιση των ηρώων με την κατάσταση που βιώνουν, και αυτό ενέχει μια ιδιαίτερη δυσκολία, γιατί επιβάλλει στον ηθοποιό να είναι δύο φορές αληθινός. Όπως, είναι άλλωστε και η ίδια η ζωή. Αυτό είναι που μου αρέσει στα έργα του Άκη Δήμου.
– Πώς ήταν η συνεργασία σου με τον Κωνσταντίνο Ρήγο;
Εξαιρετική! Ήταν μία υπέροχη έκπληξη για εμένα. Είναι τόσο απενοχοποιημένος, αγαπά τόσο πολύ τους ηθοποιούς, «ταξιδεύει» μαζί τους και ανακαλύπτει μαζί τους τα πράγματα. Δεν τους τα επιβάλλει. Έχει ένα μοντέρνο τρόπο σκέψης, μία «ανάγνωση» πολύ προσωπική, η οποία τον χαρακτηρίζει κιόλας, και κοιτάζει να «παντρέψει» τα στοιχεία του έργου με τους ηθοποιούς και τη σκηνοθετική του ματιά μέσα από ένα ταξίδι, όπου όλοι μαζί θα έχουν ένα κοινό στόχο και προορισμό. Είμαι, επίσης, κατενθουσιασμένος και με τον Άκη Δήμου. Χαίρομαι πολύ, γιατί ανακάλυψα δύο συνεργάτες – φίλους.
– Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σου σχέδια;
Προς το παρόν δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο, εκτός από κάποιες σκέψεις. Είναι, άλλωστε, τα πράγματα τόσο ρευστά στη χώρα μας… θέλω να χαρώ ακόμη το έργο αυτό, γιατί βρίσκεται στα μισά της διαδρομής του. Δεν ανεβάζω ποτέ ένα έργο απλώς και μόνο για να το ανεβάσω, αλλά θέλω να αισθάνομαι ότι συναντώ κάθε φορά καινούργιους ανθρώπους που εκτιμώ και έχω να πάρω κάτι από εκείνους και αυτοί από εμένα…
Σχόλια για αυτό το άρθρο