Δεν είναι η αγάπη αμαρτία! Ξαναπές το Φωτεινή Δάρρα…

ΣχετικάΆρθρα

Δεν είναι η αγάπη αμαρτία, φώναξε με τη στεντόρεια φωνή της η Φωτεινή Δάρρα και το κατάμεστο Θέατρο Ακροπόλ ξέσπασε σε δυνατά χειροκροτήματα. Αυτή η στιγμή, μαζί με όλα όσα έγιναν εκείνο το βράδυ στη σκηνή, στην παράσταση για την Τζένη Βάνου, δεν μπορούν να σβηστούν από τη μνήμη μας.

Η μουσική στο πιάνο αρχίζει, η μελωδία από το τραγούδι “Σου΄στησα καρτέρι” ακούγεται και η Φωτεινή Δάρρα ως Τζένη Βάνου με μαύρη τουαλέτα του Βασίλη Ζούλια και με σινιόν μαλλιά κότσος ΄60ς, προβάλλει από τα παρασκήνια, κάνει το σταυρό της και βγαίνει στη σκηνή. “Ένα αηδόνι δεν γίνεται να το λένε Ευγενία Βραχνού. Από σήμερα σε ονομάζω Τζένη Βάνου” της είπε ο Γεράσιμος Λαβράνος ένα βράδυ στο σπίτι του. Και ο μύθος με το όνομα Τζένη Βάνου, που τραγούδησε τον έρωτα και την εγκατάλειψη ξεκίνησε.

Η Τζένη Βάνου ξεχώριζε από άλλες τραγουδίστριες της εποχής, διότι είχε πάθος, βίωμα αλλά κυρίως είχε μια αληθινά τεράστια φωνή. Ήταν φαινόμενο. Ταξίδεψε στην Αμερική για να κάνει διεθνή καριέρα και είχε ακροατές στο μαγαζί που δούλευε, τον Φρανκ Σινάτρα, την Τζούλι Άντριους και την Μπάρμπρα Στρέιζαντ. Η ίδια όμως τα πέταξε όλα για προσωπικούς λόγους. Ήταν μια γυναίκα που πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια, είχε μια πολυτάραχη ζωή κι αυτό έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στις ερμηνείες της. Ήταν σαν παραμύθι η ζωή της με κακές μάγισσες και λαμπερούς πρίγκιπες. Ένα ταξίδι ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Μέσα στην παράσταση η Φωτεινή ως Βάνου, μιλάει για κάποια από αυτά που την σημάδεψαν. Την μητέρα της άρχισε να την βλέπει συχνά μετά τα δεκαέξι. Ήταν παιδί χωρισμένων γονιών. Οι άντρες της ζωής της στην πλειοψηφία τους δεν της φέρθηκαν καλά. Βρήκε τον αληθινό αμοιβαίο έρωτα σε μεγάλη ηλικία. Έκανε τεράστιες επιτυχίες και ξανάφτιαξε την καριέρα της από την αρχή, όταν ο Τόλης Βοσκόπουλος της έδωσε τα πρώτα λαϊκά τραγούδια, μεταξύ των οποίων και το «Αγόρι μου». Έζησε την ευτυχία μέσα από την αγάπη του κόσμου και πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής της στην αφάνεια.

«Πολύ καλά έκανες και το τόλμησες! Οι καλοί τραγουδιστές πρέπει να λένε τραγούδια παλιότερων καλών τραγουδιστών». Αυτό είχε πει η Τζένη Βάνου για την Φωτεινή Δάρρα όταν συναντήθηκαν σε τηλεοπτική εκπομπή και τραγούδησε το «Εδώ τελειώνει ο ουρανός» μπροστά της. Τότε ήταν που η Φωτεινή σκέφτηκε τη γενναιοδωρία που διαθέτουν οι αληθινά σπουδαίοι καλλιτέχνες, κάτι που το επιβεβαίωσε πολλές φορές στη ζωή της.

Η Φωτεινή Δάρρα έχει το πλεονέκτημα που έχουν όλες οι θεατράλε ερμηνεύτριες: να γιγαντώνεται όταν ανεβαίνει στη σκηνή. Μεγάλο προσόν, που την κάνει να ξεχωρίζει, μαζί με τον αυθεντικό χαρακτήρα της και το σεβασμό που έχει στη μουσική και την ιστορία της. Όλα τα τραγούδια τα κάνει δικά της με την ερμηνεία της και τίποτα δεν θυμίζει την πρώτη εκτέλεση. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τα τραγούδια της Τζένης Βάνου που τα έχει στιγματίσει η ασύγκριτη φωνή της. Η Φωτεινή Δάρρα με την απαράμιλλη ομορφιάς φωνή της, έντυσε και μεταμόρφωσε αθάνατα κομμάτια που ερμήνευσε η Τζένη Βάνου και μας έχουν κάνει να τραγουδήσουμε, να χαρούμε, να ερωτευθούμε, τραγούδια που έχουν αφήσει εποχή. Έχοντας σπουδάσει και ηθοποιός -εκτός από μουσική- ξέρει να βάζει στην ερμηνεία της, θεατρικότητα και συναίσθημα που απογειώνουν τη μαγική φωνή της. Με την αξιοπρεπή παρουσία της σε κάθε της εμφάνιση, έχει κατακτήσει την αγάπη του κόσμου, που ξέρει ότι η Φωτεινή Δάρρα ισορροπεί την ποιότητα με τη διασκέδαση και την ψυχαγωγία. Η ερμηνεία της στην παράσταση για την Τζένη Βάνου, έκανε τον κόσμο άλλοτε να δακρύσει και άλλοτε να χαμογελάσει.

Συμπαραστάτης της και στη σκηνή και στη ζωή, ο Γιώργος Παπαχριστούδης με το ταλέντο του και με τις εξαίσιες ενορχηστρώσεις του δίνει νέα πνοή στα διαχρονικά τραγούδια και μας κάνει να τα αγαπήσουμε ξανά από την αρχή, σαν να τα ακούμε για πρώτη φορά. Στα συν επίσης οι ατμοσφαιρικοί φωτισμοί που έκανε ο Βασίλης Κλωτσοτήρας και ο ήχος από τον Αντώνη Ζαχόπουλο. Ο Γιώργος Παπαχριστούδης στο πιάνο, Ο Πέτρος Βαρθακούρης στο κοντραμπάσο και ο Άρης Ζέρβας στο βιολοντσέλο.

Στο Θέατρο Ακροπόλ δεν έπεφτε καρφίτσα. Ο κόσμος παρακολουθούσε με ενθουσιασμό σε όλη τη διάρκεια την παράσταση, συμμετέχοντας σχεδόν σε όλα τα τραγούδια. Στη “Σκλάβα” -που η Φωτεινή Δάρρα έδωσε καινούργιο νόημα στους στίχους του, τραγουδώντας το για το παιδί που περίμενε να φέρει στον κόσμο τότε η Βάνου- το θέατρο σείστηκε. Τα μουσικά μέρη έδεσε με κείμενα η Φωτεινή Δάρρα, σε ένα ταξίδι νοσταλγίας στο χώρο και το χρόνο. Τα συναισθήματα πολλά, όλα τους αληθινά. Ερμήνευσε τα τραγούδια της Βάνου με σεβασμό και ταυτόχρονα με το δικό της μοναδικό χαρακτήρα. Συγκινηθήκαμε, διασκεδάσαμε, χαμογελάσαμε και πάνω από όλα… νιώσαμε! Και φωνάξαμε μαζί της “Δεν είναι η αγάπη αμαρτία” . Αμαρτία είναι που αυτή η παράσταση δόθηκε μόνο για δύο βραδιές, κρίμα να μην υπάρξει συνέχεια. ‘Η μήπως θα υπάρξει;