Διονύσης Σαββόπουλος: Αποχαιρετισμός

Οικογένεια, συγγενείς, φίλοι και εκατοντάδες θαυμαστές που αγάπησαν τον ίδιο και την τέχνη του, αποχαιρέτησαν τον Διονύση Σαββόπουλο, τον Νιόνιο τους, στο τελευταίο αντίο στη Μητρόπολη Αθηνών. Ο σπουδαίος δημιουργός, αφήνει πίσω του ένα πολιτιστικό θησαυρό με τη μουσική και τα τραγούδια του.

ΣχετικάΆρθρα

Η σορός του Διονύση Σαββόπουλου μεταφέρθηκε το πρωί στο παρεκκλήσι όπου και παρέμεινε εκεί για το κοινό. Κατόπιν μεταφέρθηκε στη Μητρόπολη. Πλήθη τον συνόδευσαν με παρατεταμένο χειροκρότημα. Οι καμπάνες ηχούσαν πένθιμα, ενώ η μπάντα του Πολεμικού Ναυτικού παιάνιζε πένθιμα εμβατήρια αποτίοντας τιμές. Η πομπή έφθασε με τραγούδια από τη Φιλαρμονική του Δήμου Αθηναίων και τη Χορωδία της ΕΡΤ. Το τραγούδι που υποδέχθηκε τη σορό ήταν το «Ας κρατήσουν οι χοροί». Νωρίτερα η πομπή αναχώρησε υπό τους ήχους της «Συννεφούλας» και θερμών χειροκροτημάτων από τη Μητρόπολη Αθηνών, όπου τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία και εκφωνήθηκαν οι επικήδειοι.

Κορνήλιος Σαββόπουλος: «Ο πατέρα μου είχε δύο ζωές. Η μία ήταν πιο άυλη – πνευματική, η άλλη αέρινη και πιο γήινη και πιο σταθερή και υλική. Ήταν από τη μα πλευρά η ρουτίνα, η καθημερινότητα, να πληρώσουμε τους λογαριασμούς. Εμένα προσωπικά “ξηλώθηκε” να πληρώσει την εκπαίδευσή μου όταν σπούδαζα στην Αμερική, τότε που του ρίχνανε ντομάτες και από την άλλη ήταν η πνευματικότητα που είχε, πήγαινε στο Πήλιο να γράψει για 9 μήνες, τον χάναμε. Το μήνυμα που προσπαθούσε να μας περάσει με τη ζωή του και τα τραγούδια του ήταν πως είμαστε αυτό που είμαστε με το σώμα μας, το αυτοκίνητό μας, με τις κουβέρτες μας, τα ρούχα μας και ταυτόχρονα είμαστε κάτι έξω από αυτό το υλικό»

Ο εγγονός του, Διονύσης: «Παππού, από πάντα θυμάμαι να μου μεταδίδεις την αγάπη σου, με ειλικρινή, είναι σαν μέσα σου να έχεις βρει την αληθινή αγάπη στην πιο απλή μορφή της, να έχεις νιώσει και να έχεις καταλάβει τον πυρήνα της και τον πραγματικό λόγο που οι άνθρωπο αγαπάμε. Ίσως αυτό που ήθελες να καταφέρεις μέσω της αγάπης, ήταν η ένωση. Αυτό φαίνεται πως ήταν ο γνώμονας για οτιδήποτε έκανες στη ζωή σου. Από τη μουσική του, έως και τα ανέκδοτα που μας έλεγες κάθε Κυριακή. Θυμάμαι από μικρός, ως τώρα, πολλές φορές που βρισκόμουν μαζί σου ένιωθα έναν κόμπο στο λαιμό μου από συγκίνηση. Ποτέ δεν κατάλαβα όμως το γιατί… Δεν γινόταν σε καταστάσεις αντικειμενικού έντονου χαρακτήρα, αλλά σε απλές στιγμές. Όλες αυτές οι πράξεις είχαν μια φωτεινή ανάγκη για ένωση, μέσω της αγάπης»

Κυριάκος Μητσοτάκης: «Δεν είμαι εδώ μόνο ως φίλος και θαυμαστής του, αλλά έχω χρέος προς ένα σπουδαίο Έλληνα. Ο Νιόνιος συμβάδισε με τη ζωή της χώρας σε όλη του τη ζωή, δίνοντάς μας ώθηση χαράς στις δύσκολες ανηφόρες και προειδοποιώντας μας. Έχοντας την δική του άποψη για τα πράγματα, ανοιχτή. Γι’ αυτό και στη μουσική μπόρεσε να φέρει τη ροκ κοντά στο έντεχνο, έτσι και στην πολιτική. Ο Διονύσης Σαββόπουλος δεν δέχτηκε ποτέ αξιώματα. Νιόνιο μας, θα σε αποχαιρετήσω με ένα μεγάλο ευχαριστώ. Από αύριο δεν θα υπάρχεις μόνο μέσα από τα τραγούδια σου. Θα σε σκεφτόμαστε κάθε φορά που ένας νέος πιάνει μια κιθάρα αλλά και κάθε φορά που κοιτιόμαστε σε έναν καθρέφτη. Με τα καλά μας και τα στραβά μας».

Δήμητρα Γαλάνη: «Διονύση έχουν γράψει και έχουν πει για σένα τις τελευταίες ημέρες υπέροχα πράγματα, λόγια ψυχής. Κατάφερες τελικά να μας κάνεις όλους ποιητές και ενωμένους. Μας έχεις δώσει τόσα δώρα, θέλουμε κάποια πράγματα να στα ανταποδώσουμε. Διάβασα κάπου πως ο Σαββόπουλος είναι ο ρυθμός μέσα μας. Το έργο σου είναι και θα είναι πάντα ολοζώντανο, νέο. Εσύ όμως θα λείπεις, θα μου λείπεις. Γιατί είσαι τόσο βαθιά ριζωμένος μέσα μου. Ο λόγος σου ήταν το πιο φωτεινό μονοπάτι της ζωής μου. Είναι πραγματικά δύσκολο όταν έχεις να θυμάσαι στιγμές, ήμουν εκεί στα γλέντια μας. Κρεμόμουν από το στόμα σου κάθε φορά που θα μιλούσες. Ξεκουράσου τώρα Διονύση, ήξερες ακριβώς τι να παίξεις για τα παιδιά Ήξερες ακριβώς τι θα παίξεις για τα παιδιά που θα έρθουν και που θα κατανοούν όλο και καλύτερα την κάθε πολύτιμη λέξη σου. Για να μαθαίνουν που πατούν και που πηγαίνουν, ποια είναι η ταυτότητά τους και για ποιο λόγο πρέπει να συνεχίσουν να αγαπούν και να είναι περήφανοι για αυτή τη γλώσσα, για ό, τι ελληνικό υπάρχει ακόμα μέσα μας και γύρω μας. Για αυτόν τον πολιτισμό που τόσο αγάπησες και τραγούδησες για αυτή την ταλαίπωρη πατρίδα τελικά».

Αλκίνοος Ιωαννίδης: ««Η πρώτη μεγάλη συναυλία που παρακολούθησα ήταν δική σου όταν με πήγε ο πατέρας μου στο κεντρικό στάδιο της Λευκωσίας να σε δω την εποχή που η Κύπρος έκειτο μακράν και δεν πάταγε καλλιτέχνης στο νησί. Έτσι ήρθες κι έστησες γιορτή. Σου άρεσαν οι γιορτές, τα μπουλούκια, τα συμπόσια, τα πανηγύρια, οι φιέστες, οι επέτειοι… Προετοιμαζόμουν και τα περίμενες σαν παιδάκι που ανυπομονεί για τα Χριστούγεννα. Σε αποχαιρετούμε σήμερα σαν έναν άνθρωπο σημαντικό για το τραγούδι και τον πολιτισμό, σημαντικό για τη σκέψη, το αίσθημα και την αισθητική μας, δηλαδή για ολόκληρη τη ζωή μας. Είπες κάποτε ότι ο συνθέτης ενώνει τα κομμάτια της ψυχής μας σε ένα. Το έκανες πολύ καλά, ένωσες τα κομμάτια μας. Εκ μέρους των γνωστών και αγνώστων ποιητών μιας αντιποιητικής εποχής, των σημερινών καλλιτεχνών, μιας Ελλάδας που παραμένει οικόπεδο και αποικία, αλλά που την αγάπησες, την τίμησες και την πλούτισες, εκ μέρους του κάθε ακροατή που χώρεσε στα τραγούδια σου και του κάθε παιδιού που σε περιέχει χωρίς να το ξέρει. Σε ευχαριστώ»

Σταμάτης Φασουλής: «Δεν ξέρω αν χωρίς εσένα θα ήταν τόσο πλούσιο το ελληνικό τραγούδι. Αν και εδώ ήρθα μιλώντας σου για τελευταία φορά, τουλάχιστον παρόντος σου, ήρθα για να λυθεί μια παρεξήγηση των τελευταίων ημερών. Ακούω παντού, ακούμε όλοι δηλαδή ότι το τραγούδι φεύγοντας ο Διονύσης έγινε πιο φτωχό. Λάθος. Ο Διονύσης αφήνει, μάλλον εσύ αφήνεις ένα ελληνικό τραγούδι, όχι πλούσιο, πάμπλουτο. Δεν ξέρω αν χωρίς εσένα θα ήταν τόσο πλούσιο. Εκεί θα ήταν λίγο πιο φτωχό, για να μην πω περισσότερο»