Διονύσης Τσακνής: “Ποτέ δεν με διακατείχε μουσικός ρατσισμός”

Προσηνής, φιλικός, ανεπιτήδευτος, ευγενικός, σεμνός και σπουδαίος τραγουδοποιός. Προσέφερε πολλά στη μουσική και μέχρι σήμερα η πλούσια παρακαταθήκη του, φέρει χρυσό το αποτύπωμά του σε όλες τις δουλειές του. Συνθέτης, στιχουργός, ερμηνευτής, με μόρφωση πανεπιστημιακή , ήθος, παιδεία και ταπεινότητα. Ο πολυβραβευμένος Διονύσης Τσακνής συνδυάζει την απόλυτη καταξιωμένη επαγγελματική του ιδιότητα με το μεγαλείο της ψυχής του! Έχει συνεργαστεί – και εξακολουθεί να συνεργάζεται- με κορυφαία ονόματα από τον χώρο του: συνθέτες, τραγουδιστές, στιχουργούς, ανάμεσα στα οποία πρωτοστατεί αυτό του Μίκη Θεοδωράκη. Συνολικά έχει εκδώσει 30 δίσκους και 2 cd single, έγραψε μουσική για πολλές παραστάσεις, σειρές και ταινίες. Το 1995 έκανε την πρώτη του απόπειρα στο χώρο του βιβλίου, εκδίδοντας ένα διήγημα με τίτλο ”Υπό προθεσμία”. Και συνεχίζει ακάθεκτος την ποιοτικά δημιουργική του πορεία. Τη φετινή σεζόν έντυσε μουσικά το έργο ”Η συνάντηση” του Stephen Belber που ανέβασε ο Γιώργος Κιμούλης προσδίδοντας στην επιτυχία της παράστασης τα μάλα! Ο gentleman της μουσικής ∆ιονύσης Τσακνής αποκλειστικά στο Cosmopoliti!

ΣχετικάΆρθρα

– Πότε ήρθε η μουσική στη ζωή σου;

Επισήμως, στα 15 μου, όταν αποφασίσαμε με κάποιους φίλους στη γενέτειρά μου, την Καρδίτσα, να φτιάξουμε ένα συγκρότημα. Κάποιοι από αυτούς, δεν είχαν ιδέα από κάποιο μουσικό όργανο. Εγώ τουλάχιστον, ψευτο-έπαιζα κιθάρα.

– Ξεχωρίζεις κάποιες δουλειές σου και κάποιους τραγουδιστές με τους οποίους συνεργάστηκες;

Θεωρώ τον εαυτό μου ιδιαιτέρως τυχερό, όσον αφορά στις συνεργασίες μου, με τραγουδιστές και τραγουδίστριες. Είτε ήταν ήδη γνωστοί και καταξιωμένοι, είτε τελείως άγνωστοι, όπως ο φίλος μου Γιώργος Κατσάρης που τραγούδησε σε πρώτη εκτέλεση το «Μπαλαμό» μου. Ύστερα πάλι στο επίπεδο των συνεργασιών μου επί σκηνής, ίσχυσε το ίδιο. Μόνο ευχάριστες αναμνήσεις. Βέβαια, όσο και αν είναι περιττό, δεν μπορώ παρά να σταθώ στη «σχέση ζωής» που είχα με τον αξέχαστο Λαυρεντάκο μου.

-Με ποιον/ποια θα ήθελες να συνεργαστείς πολύ που βρίσκεται εν ζωή ή όχι;

Ευτυχώς, δεν έχω τέτοιου είδους απωθημένα. Ύστερα πάλι, είμαι ανοικτός σε ό,τι προκύψει στο μέλλον. Οι συνεργασίες μου αγκάλιασαν όλη τη γκάμα του τραγουδιού. Ποτέ δεν με διακατείχε μουσικός ρατσισμός.

– Σε ιντριγκάρει να γράφεις μουσική περισσότερο για το θέατρο από ό,τι στη δισκογραφία;

Θα έλεγα πως το κάθε είδος έχει τις δικές του προκλήσεις. Η προσωπική μου δισκογραφία, με την έννοια της προσωπικής έκφρασης, κάποια στιγμή οδεύει στο τέλος της. Πόσες ακόμα ιστορίες να διηγηθείς και πόσο ακόμα να εκθέσεις προσωπικά βιώματα. Η ιστορία της τραγουδοποιίας για μένα (έτσι όπως την όρισα πριν) πιστεύω πως έχει τελειώσει. Το να μελοποιήσω στίχους ή ποιήματα άλλων και να βρω τους κατάλληλους να τα ερμηνεύσουν, προφανώς και με ενδιαφέρει. Προσφάτως, τελείωσα τη μελοποίηση κάποιων στίχων του αξέχαστου Μάνου Ελευθερίου που μου είχε εμπιστευτεί και βρίσκομαι στη διαδικασία αναζήτησης ερμηνευτών.

Η μουσική για το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση η λεγόμενη και «καθαρή μουσική» είναι άλλου είδους πρόκληση. Αφ’ ενός γιατί σε ενεργοποιεί και σε αναγκάζει να απαντήσεις στο μόνιμο ερώτημα που βασανίζει κάθε δημιουργό «μπορώ ακόμα να γράψω;», αφετέρου γιατί σου ανοίγει άλλους δρόμους έκφρασης, υπηρετώντας όχι δικές σου ανάγκες, αλλά αυτές του κάθε έργου. Είναι μια διαρκής άσκηση.

– Πες μου τον αγαπημένο σου στίχο από τραγούδι σου…

Φταίνε τα τραγούδια…

– Έχεις μετανιώσει για δίσκους που έχεις κάνει;

Συνολικά για δίσκους όχι. Για κάποια τραγούδια μου, θα έλεγα πως ίσως θα έπρεπε να τα αντιμετωπίσω αλλιώς.

– Το ελληνικό τραγούδι πώς το βλέπεις να στέκεται εν έτει 2023;

Μια χαρά θα στέκεται και θα προχωράει, ψάχνοντας νέους τρόπους και ίσως καινούργιες φόρμες. Το τραγούδι ξέρεις, όπως όλες οι τέχνες άλλωστε, παρακολουθούν την εξέλιξη των κοινωνικών φαινομένων. Καθρεφτίζονται μέσα από αυτά. Οι περίοδοι κρίσεων, δεν μπορούν να αφήσουν απ‘ έξω την τέχνη ή τέλος πάντων αυτό που συνηθίσαμε να ονομάζουμε τέχνη. Όπως επίσης και οι περίοδοι ανάπτυξης των κοινωνικών κινημάτων, συμβαδίζουν με την Άνοιξη των τεχνών.

– Τι σε ενοχλεί σε αυτό σήμερα;

Όπως είπα πριν και με δεδομένο ότι βιώνουμε μία έντονη κρίση σε όλα τα επίπεδα, με ενοχλεί το αποτύπωμα αυτής της κρίσης και στο τραγούδι.

– Εκφράζεις τα συναισθήματά σου ή είσαι κλειστός;

Γενικώς, θα έλεγα πως τα εκφράζω. Δεν νομίζεις πως μέσα από τα πιο εμβληματικά μου τραγούδια, έχω ιδιαιτέρως εκτεθεί; Και τα τραγούδια εμπεριέχουν την έκφραση συναισθημάτων. Στον ιδιωτικό μου χώρο -που θέλω πάντα να προστατεύω- εκφράζω και μάλιστα με πολύ έντονο τρόπο τα όποια συναισθήματά μου. Δεν βαριούνται οι άνθρωποι δίπλα μου. Μάλλον διασκεδάζουν με τις… ήπιες μεταπτώσεις μου.

– Υπήρξε φορά που έχασες την πίστη σου;

Πίστη σε τι; Στην ιδεολογία μου; Στην αισθητική μου άποψη; Όχι! Ούτε στις δυνατότητες της επιστήμης. Αν φυσικά εννοείς κάποια θρησκευτική πίστη, δεν την έχασα ποτέ, διότι απλούστατα, ποτέ μου δεν την είχα.

– Πώς θα σκιαγραφούσες τον Διονύση Τσακνή;

Το αφήνω σε άλλους αυτό. Ξέρεις, δεν έχει καμία απολύτως σημασία η γνώμη μου για μένα, αφού το κοινωνικό μου στίγμα, αφορά αυτούς με τους οποίους ήρθα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο σε επαφή. Σε τελευταία ανάλυση, έτσι κι αλλιώς, υπάρχουμε μέσα από τα μάτια των άλλων. Δεν είναι;

– Πώς καταφέρνεις και μένεις μακριά από τις κάμερες και τον κίτρινο τύπο;

Πίστεψέ με, είναι το ευκολότερο πράγμα. Δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια. Απλώς, μένεις μακριά από προτεταμένα μικρόφωνα και κάμερες.

– Μίλησε μου για τη μουσική που έγραψες στο έργο του Stephen Belber ”Η συνάντηση” όπου πρωταγωνιστεί ο Γιώργος Κιμούλης.

Είναι άλλη μία επιτυχής συνεργασία με τον στενό μου φίλο. Είναι ιδιαίτερα δημιουργικό να δουλεύω μαζί του. Ξέρει τι ακριβώς ζητάει και έχει έναν πολύ απλό τρόπο να το περιγράφει επακριβώς. Βρίσκει τον τρόπο να παίρνει το καλύτερο από όλους τους συνεργάτες του, διότι δεν τους βυθίζει σε γενικότητες και αοριστίες αλλά τους υποδεικνύει πολύ συγκεκριμένους δρόμους. Απαιτητικός; Ναι, αλλά σαφής και συγκεκριμένος. Το ευτύχημα επίσης είναι, ότι επειδή έχουμε δουλέψει πολύ μαζί, έχουμε αναπτύξει τους εντελώς δικούς μας κώδικες επικοινωνίας. Στην ταινία του ( Ο Γλάρος του Α. Τσέχοφ) που αυτές τις μέρες ολοκληρώνεται, δουλεύαμε ακατάπαυστα δύο περίπου χρόνια. Σβήναμε και γράφαμε θα έλεγα, μέχρι να φτάσουμε στο final score. Στην παράσταση αυτή, τα πράγματα ήταν πιο εύκολα με την έννοια πως είχαμε εξ’ αρχής κοινή ματιά. Η μοναχικότητα του κεντρικού ήρωα καθώς και η ιδιότητά του, (πρώην χορευτής) καθόρισαν το ύφος της μουσικής μου

– Το καινούργιο ετοιμάζεις καλλιτεχνικά;

Ολοκληρώνω τη σύνθεση της μουσικής για την παράσταση «Κάθε πέρσι και του χρόνου» σε σκηνοθεσία του φίλου Γιάννη Διαμαντόπουλου, που θα ανέβει στο θέατρο Αλάμπρα, προχωράω στο τελικό στάδιο με τα τραγούδια του Μάνου και ετοιμάζομαι για την καλοκαιρινή παράσταση που θα σκηνοθετήσει ο Γιώργος Κιμούλης. Σε λίγες μέρες, θα υπάρξει και η σχετική ανακοίνωση.