ΤΩΡΑ |
Αλλαξαν πολλά με τον κορωνοϊό. Συνήθειες, συμπεριφορές, σχέσεις, σκέψεις, επικοινωνίες… Μαζί τους άλλαξαν νόημα και πολλές λέξεις, άλλο νόημα είχαν προ ιού και άλλο απέκτησαν μετά. Η Dr Truth Pavri, με υπομονή, έκατσε, τις μάζεψε και τις παρουσιάζει, για να ξέρετε τι θα λέτε και τι θα εννοείτε…
Αψού!: Παλιά, όταν ακούγαμε κάποιον να φτερνίζεται, γελάγαμε, του λέγαμε “Γείτσες!” και αυτός έπρεπε να απαντήσει “Στω!”, σαν τον Κώστα Βουτσά στο ¨”Κορίτσια για φίλημα”. Τώρα πια, με το “Αψού!” που ακούμε,δεν λέμε τίποτα, κάνουμε τον σταυρό μας και φεύγουμε μακριά!
Βαριέμαι: Πριν τον κορωνοϊό, σήμαινε ότι έχω χωθεί σε ένα καναπέ και δεν θέλω να κάνω τίποτα. Μετά τον κορωνοϊό σημαίνει ότι μαστιγώνομαι, χτυπάω το κεφάλι μου΄στον τοίχο! Π.χ. “Πάρε μωρέ τηλέφωνο την φίλη, όλη τη νύχτα βαριόταν μόνη της!”
Γάντι: Παλιά είχε την έννοια της ευγένειας Π.χ. ” Της τα είπε με το γάντι”, ή της επιθετικότητας Π.χ. “Του πέταξα το γάντι!”. Τώρα πιά σημαίνει προφύλαξη Π.χ. “Βάλε κανά γάντι κουκλίτσα μου, μην τα πιάνεις με τα βρωμοχερά σου!”
Διακοπές: Aχ! που είναι οι παλιές καλές διακοπές! Τώρα πια, που δεν έχουμε τίποτα να διακόψουμε, όταν ακούμε διακοπές, το μυαλό μας πάει σε χιλιάδες πράγματα εκτός από τις κανονικές, Π.χ. “Κάνει διακοπές!” “Ποιός; Το φως, το νερό, το τηλέφωνο;” “Οχι καλέ, η Βασίλισσα Ελισάβετ!” “Α, είπα κι εγώ…”
Ευαγγελισμός: Στις 25 Μαρτίου λέγαμε “Θα πάω στον Ευαγγελισμό!” και αυτό που εννοούσαμε ήταν ότι θα πάμε στην εκκλησία να κάνουμε το σταυρό μας. Τώρα αν μας πει κάποιος, “Πάω στον Ευαγγελισμό” ξέρουμε ότι κάτι καλιαρντό συμβαίνει και τον σταυρώνουμε και με τα δυό μας χέρια.
Ζωζώ!: Ετσι φωνάζαμε την αγαπημένη μας Ζωζώ Σαπουντζάκη. Σήμερα όταν ακούμε κάποιον να φωνάζει “Ζω!Ζω!” καταλαβαίνουμε ότι δεν φωνάζει την θεά καλλιτέχνιδα, αλλά ότι την έχει σκαπουλάρει από τον κορωνοϊό!
Ηρωες: Παλιά λέγαμε ήρωες όσους έδωσαν τη ζωή τους για ένα υψηλό σκοπό. Τώρα, με όλα αυτά τα “ηρωικά” διαφημιστικά που παίζουν στην τηλεόραση, ήρωες είμαστε όλοι, εγώ, εσύ, η τρελλή σου αδελφή, οι γιατροί, οι ασθενείς, οι οδηγοί, οι αστυνομικοί, οι σκουπιδιάρηδες, οι σκύλοι, οι γάτες, όλοι είμαστε ήρωες, για να επαληθευτεί ο David Bowie που έλεγε: “We can be heroes, just for one day!”
Θετικός: “A, αυτός είναι πολύ θετικός άνθρωπος!” μας έλεγαν παλιά και εμείς προσπαθούσαμε να πάρουμε λίγη από τη θετικότητά του. Σήμερα αν μας πουν για κάποιον ότι είναι θετικός, το μυαλό μας πάει αμέσως στον ιό και το λιγώτερο που κάνουμε είναι να βάλουμε τη μάσκα μας.
Ιός: Στην αρχαιότητα σήμαινε το βέλος, στην εποχή μας σημαίνει το τέλος. Αυτά.
Κορώνα: Aλλο να έχεις κάποιον κορώνα στο κεφάλι σου, άλλο να έχεις μια μπύρα Κορώνα στο στομάχι σου και άλλο, (κούφια η ώρα που το ακούει!) , να έχεις τον ιό κορώνα στα πνευμόνια σου.
Λήξη: Ξέραμε τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου, ξέραμε τη λήξη λογαρισμών και δανείων, ξέραμε τη λήξη των τροφίμων. Τώρα αν ρωτάς “Πότε λήγει;” εννοείς ένα μόνο πράγμα: Την καραντίνα!
Μάσκα: Φαγωθήκαμε στο παρελθόν να λέμε “Ρίξτε τη μάσκα!”, “Ας βγάλουμε τη μάσκα!”, “Μην κρύβεσαι πίσω από αυτή τη μάσκα!” εννοώντας ότι είναι κάτι κακό. Τι λες κουκλίτσα μου! Τη σήμερον ημέραν η μάσκα είναι must, όποιος θέλει να ρίξει τη μάσκα του, ας πάει παραπέρα!
Νίπτω: “Εγώ νίπτω τας χείρας μου.” H περίφημη φράση του Πιλάτου, που ήταν χέστης και δεν ήθελε να πάρει πάνω του την ευθύνη. Μέχρι τον κορωνοϊό σήμαινε τον ανεύθυνο άνθρωπο. Μετά τον κορωνοϊό, το “νίπτω τας χείρας μου”, έχει πάρει το αντίθετο νόημα, σημαίνει προσέχω τον εαυτό μου και τους άλλους.
Ξελευθερία: Παλιό αγαπημένο παιδικό παιχνίδι το κρυφτό. Θυμάστε που όταν βγαίναμε από την κρυψώνα μας, τρέχαμε σε ένα τοίχο-κολώνα-δέντρο, φτύναμε και λέγαμε: “Φτού ξελευθερία!”; Πάνε αυτά περάσανε. Τώρα όταν λέμε “Φτου ξελευθερία!” εννοούμε ότι πάμε στο περίπτερο για τσιγάρα! Τόσο καλά!
Ομόνοια: Mπορεί παλιά να λέγαμε “Ομόνοια” και να εννοούσαμε τη γνωστή πλατεία, την “Ομόνοια πλας”, όπως την τραγούδησε η Ρένα Βλαχοπούλου. Τώρα την ομόνοια πρέπει να την έχουμε αναμεταξύ μας, γιατί αν δεν ενωθούμε, δεν θα ιαθούμε!
Ποτάκι: Δεν χρειάζεται να σας το θυμίσω, παλιά, κάθε βράδυ, ήταν η φράση που ακουγόταν παντού: “Πάμε για κανά ποτάκι;” Πηγαίναμε, πίναμε το ποτάκι, αγκαλιαζόμαστε, φιλιόμαστε. Αχ! που να το ξέραμε πως θα ξημέρωνε μια μέρα που το “Πάμε για κανά ποτάκι;” θα ακουγόταν ειρωνικό! Η μόνη απάντηση σε αυτή την ερώτηση είναι: “Ναι αγάπη μου, θα πάμε στο κυλικείο του νοσοκομείου να πιούμε κανά σφηνάκι με χλωρίνη, να στανιάρουμε!”
Ρεαλισμός: “Ας είμαστε ρεαλιστές” έλεγε το τραγούδι και όλοι προσπαθούσαμε να δούμε τα πράγματα ρεαλιστικά, όπως έχουν. Τότε ο ρεαλισμός ήταν κάτι καλό, έπρεπε όλοι να ζούμε έτσι. Τώρα που ο ρεαλισμός είναι η απαρίθμηση θυμάτων, έχει γίνει κάτι κακό και σαν την Μπλάνς Ντυμπουά φωνάζουμε: “Δεν θέλουμε ρεαλισμό, θέλουμε μαγεία!”
Σωτηρία: Μέχρι τώρα ξέραμε τη σωτηρία της ψυχής που είναι πολύ μεγάλο πράγμα, άντε και τη Σωτηρία Μπέλλου. Από εδώ και πέρα όμως αν κάποιος μας
πει: “Eυτυχώς που υπάρχει και η Σωτηρία”, ξέρουμε ότι δεν εννοεί τη σωτηρία
της ψυχής, ούτε την Σωτηρία Μπέλλου, αλλά το νοσοκομείο!
Τραπέζι: Πάει το παλιό, καλό, πρώτο τραπέζι πίστα! Πάει το τραπέζι στο σπίτι με συγγενείς και φίλους! Πάει και το τραπέζι που θα κάναμε την ημέρα του γάμου μας! Τώρα πια το τραπέζι δεν είναι χρήσιμο για να μαζευόμαστε και να τρώμε αλλά για να ακουμπάμε τα προβλήματα. Π.χ. “Πολλές προτάσεις έπεσαν πάνω στο τραπέζι, αλλά καμμιά δεν μπόρεσε να δώσει λύση!”
Υποκείμενο: Μέχρι τώρα λέγαμε: “Είναι γελοίο υποκείμενο!” , “Με τέτοια υποκείμενα δεν κάνω παρέα”, “Φάνηκε από την αρχή τι άθλιο υποκείμενο ήταν”, τέτοια. Μετά τον κορωνοϊό όμως, η φράση “υποκείμενο νόσημα” έδωσε ένα νέο νόημα στην λέξη, παρ΄όλο που κι εδώ διατήρησε την καλιαρντή της σημασία.
Φτου!: “Φτου να μη σε ματιάσω!” έλεγαν οι γιαγιάδες και το θεωρούσαν καλό, ότι δηλαδή το φτύσιμο έδιωχνε το κακό μάτι. Εντάξει μέχρι σήμερα, παρ΄όλο που λιγάκι σιχαινόμασταν, το δεχόμασταν για να μην προσβάλουμε τη γιαγιά. Τώρα πλέον όμως, ένα “Φτού!” είναι κακό πράγμα, μπορεί αντί να μας διώξει το μάτι,
να μας το βγάλει και να πάμε αδιάβαστοι!
Χάδια: Θα το πω σύντομα και ξεκάθαρα. Παλιά, τα χάδια και τα φιλιά ήταν πολύ καλό πράγμα. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει, τα χάδια και τα φιλιά δεν είναι καλό πράγμα. Εντάξει;
Ψοφάω: “Ψοφάω να βγω έξω, ψοφάω να πάω μια βόλτα, σε ένα θέατρο, σε ένα
μπαράκι, ψοφάω να φλερτάρω, να μιλήσω, να αγαπήσω, να φιλήσω!” Το ρήμα “ψοφάω” πήγαινε κάποτε μαζί με όλα αυτά που θέλαμε κι επιθυμούσαμε. Ας το αφήσουμε στην παλιά του έννοια, γιατί με τη σημερινή, δεν λέει!
Ωρα: Στο παρελθόν, όταν μας έλεγαν “Ηρθε η ώρα σου!” χαιρόμαστε πολύ γιατί σήμαινε ότι έφτασε η στιγμή να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα, να βγούμε εκεί έξω και να πιάσουμε τη ζωή από τα κέρατα. Στο παρόν το “Ηρθε η ώρα σου!”, σημαίνει κάτι πολύ άσχημο,δεν θέλουμε να το ακούσουμε ποτέ και για κανέναν. Και στο μέλλον, ελπίζουμε να έρθει κάποια στιγμή που να πούμε, “Κορωνοϊέ, ήρθε η ώρα σου!”.
Σχόλια για αυτό το άρθρο