ΤΩΡΑ |
Aυτό δεν είναι ξεκίνημα φεστιβάλ, είναι τσουνάμι στη Βενετσιάνικη λιμνοθάλασσα, με το «αρχαιότερο» φεστιβάλ κινηματογράφου να παίρνει στην 73η εκδοχή του, κυριολεκτικά το αίμα του πίσω και τον ΤΑΖ να λυσσάει.
Είναι δύο χρόνια τώρα μέσα στην κρίση που δεν έχω καταφέρει να πάω στο Λίντο, στο αγαπημένο μου φεστιβάλ, αν και με αυτά που διάβαζα κινηματογραφικά τουλάχιστον δεν φαίνεται να έχασα κάτι σημαντικό. Αν και πάντα χάνεις κάτι όταν χάνεις μια επίσκεψη στη Βενετία που είναι σινεμά από μόνη της. Και το νησάκι του Λίντο στο οποίο γίνεται το φεστιβάλ (φέτος από 31 Αυγούστου ως 10 Σεπτεμβρίου), με τον Βισκοντικό του απόηχο, και τις παραλίες με τις καμπάνες από τα ’70ς, τα κάγκελα στις πόρτες των παραθαλάσσιων μαγαζιών «φαγωμένα» από τη σκουριά, μια σικάτη, αριστοκρατική ρετρό παρακμή. Κι εσύ να κάνεις ποδηλατάδα, να ερωτεύεσαι φωνακλάδες μαυρισμένους από τον ήλιο Ιταλούς που ο τελευταίος μπάρμαν από αυτούς είναι πιο κομψός από υπάλληλο σε ελληνική κλασσάτη μπουτίκ. Αχ και βαχ και επί δύο φέτος με την εκκίνηση της Mostra να περιλαμβάνει (ως και το Σαββατόβραδο που γράφω το κείμενο ταινιάρες.
Στην πρώτη κιόλας μέρα, την Τετάρτη, η εκκίνηση ταρακούνησε καθίσματα με μια από τις πιο αναμενόμενες ταινίες της χρονιάς, το τζαζ, ρομαντικό, παραμυθένιο, πολύχρωμο μεταμιούζικαλ «La La Land» με τον ΡάιανΓκόσλινγκ και την Έμα Στόουν που έχει αφήσει τους κριτικούς άφωνους, να μιλάνε για αριστούργημα δίνοντάς του μια συνολική βαθμολογία 91% στο metacritic. Όχι τυχαία, από τον σκηνοθέτη Νταμιέν Σαζέλ που άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις με το «Whiplash»
Με τον πήχη ανεβασμένο στα ουράνια, εκ των πραγμάτων η δεύτερη ταινία της ημέρας στο διαγωνιστικό, το «Τhe Light Between Oceans» του Ντέρεκ Τσιανφράντσε («Βlue Valentine») πέρασε σε δεύτερη μοίρα, όχι όμως και οι σταρ της, ο Μάικλ Φασμπέντερ, η Ρέιτσελ Βάις και η Αλίσια Βικάντερ.
Τη σκυτάλη πήρε την Πέμπτη ακόμα ένα από τα «καυτά εισιτήρια» της σεζόν που μόλις ξεκίνησε. Η πρώτη δοκιμασία του μαέστρο Γαλλοκαναδού Ντενί Βιλνέβ («Sicario», «Prisoners») στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας με το «Arrival». Δοκιμασία πραγματική εφ’ όσον θα μας δώσει μια πρώτη ιδέα για το αν είναι ο σωστός άνθρωπος για σκηνοθέτης του σίκουελ μιας από τις πιο θρυλικές ταινίες του είδους, το «Blade Runner» στο οποίο έχει ήδη ξεκινήσει γυρίσματα. Καθόλου άσχημα και αυτός στη σούμα του metacritic με το 78% των κριτικών να τον επαινούν για την ταινία στην οποία πρωταγωνιστούν η Έιμι Άνταμς και ο Τζέρεμι Ρενέρ.
Την ίδια μέρα, προγραμματίστηκε και η προβολή του νέου πειράματος του Βιμ Βέντερς στο καλλιτεχνικό 3D με το δραματικό «The Beautiful Days of Aranjuez» που… τες πα Βιμ Βέντερς είναι αυτός, τα τελευταία χρόνια οι μυθοπλαστικές του ταινίες είναι η μία χειρότερη από την άλλη, ας μείνουμε εκεί.
Την Παρασκευή τυφλώθηκε ο ίδιος ο Χριστός τουλάχιστον σύμφωνα με την ταινία του Κρίστοφερ Μάρει, «The Blind Christ», μια μυστικιστική «εσωτερική» κι αινιγματική ταινία τέχνης από τη Χιλή, με έναν χωρικό, να είναι ο Χριστός όπως λέει και η σύνοψη. Ανάμικτες οι αντιδράσεις των κριτικών όπως είναι αναμενόμενο στις «πειραγμένες», ατμοσφαιρικές προβοκατόρικες ταινίες. Αόματος από τη μία ο Χριστός, μέσα στα αίματα από την άλλη οι Ναόμι Γουότς, Λιβ Σρίμπερ και Ρον Πέρλμαν στο «The Bleeder» του Φιλίπ Φαλαρντό. Τη ζωή του μποξέρ Τσακ Γουέπνερ με πιο ενδιαφέρον στοιχείο από ότι φαίνεται στην ταινία, το γεγονός ότι ο Γουέπνερ αποτέλεσε την έμπνευση του Σταλόνε για τη συγγραφή και την ερμηνεία του «Ρόκι».
Από τον ματωμένο κόσμο του μποξ η βραδιά της Παρασκευής τελείωσε με την απαράμιλλη κομψότητα του σχεδιαστή και πλέον σκηνοθέτη Τομ Φορντ που τη διατηρεί και στη μεγάλη οθόνη όπως είχε αποδείξει με την πρώτη του ταινία, «A Single Man». Το ίδιο φαίνεται ότι κατάφερε και με τη δεύτερη ταινία του, το «Nocturnal Animals» με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά το υπνωτικό του στιλιζάρισμα σε παρασύρει με τη σαγήνη του σε ιδιαίτερα σκοτεινά μονοπάτια εφόσον πρόκειται για φιλόδοξο ψυχολογικό θρίλερ εμμονών και όχι μόνο, που φαίνεται να κέρδισε τους κριτικούς, κατορθώνοντας για άλλη μια φορά να παντρέψει το στιλ με το περιεχόμενο και τους Τζέικ Γκίλενχαλ, Έιμι Άνταμς.
Ένα Ολλανδικό γουέστερν θρίλερ μυστηρίου (σε πολυεθνική συμπαραγωγή), το «Brimstone» ήταν η μεγάλη έκπληξη του Σαββάτου, με νότες από Πολ Βερχόφεν κι αυτό όχι μόνο επειδή ο σκηνοθέτης Μάρτιν Κουλχόφεν είναι συμπατριώτης του Πολ ούτε επειδή πρωταγωνιστεί η συγκλονιστική πρωταγωνίστρια του «Βlack Book» του Βερχόφεν, Κάρις Βαν Χούτεν μαζί με την Ντακότα Φάνινγκ και τον Γκάι Πιρς αλλά επειδή ταιριάζει στον Βερχό σαν στόρι με έναν διαβολικό αιδεσιμότατο από την κόλαση σε μια επαρχιακή πόλη. Το έγκριτο Variety γράφει για μια Ολλανδική εφιαλτικά σεξουαλική εκδοχή μιας Καθολικής ταινίας τρόμου, παρομοιάζει τον αιδεσιμότατο με τον Φρέντι Κρούγκερ, αποκαλεί την ταινία επικό σαδομαζοχιστικό γουέστερν και προεξοφλεί την καριέρα του σκηνοθέτη Κουλχόφεν στο Χόλιγουντ. Αν αυτό δε θυμίζει Βερχόφεν τότε τι θυμίζει;
Γενικότερα η τιμητική του παπά του γονδολιέρη το Σάββατο στο Λίντο που προσπάθησε να ισορροπήσει πιο καλλιτεχνικά τα πράγματα με τον πάντα φινετσάτο και γεμάτο εκπλήξεις Πάολο Σορεντίνο και τα δύο εκτός διαγωνισμού, τα δύο δέκατα της νέας του ταινίας. Ναι, ακόμα μια απόδειξη ότι η τηλεόραση είναι το νέο σινεμά αυτή τη φορά από την Ιταλία εφόσον αυτό που προβλήθηκε ήταν το 2 πρώτα από τα 10 επεισόδια της φιλόδοξης τηλεοπτικής σειράς «Τhe Young Pope» με ήρωα τον φανταστικό πρώτο πάπα αμερικάνικης καταγωγής, Πίο τον 8ο και την γεμάτη ίντριγκες, προβλήματα και ευθύνες καθημερινότητα της ζωής στο Βατικανό. Κάτι σαν εκκλησιαστική σαπουνόπερα δηλαδή που θα μπορούσε να μας κάνει όλους καθολικούς αφού τον Πάπα υποδύεται ο Τζουντ Λο δίπλα στους Ντάιαν Κίτον, Σεσίλ Ντε Φρανς και Λουντιβίν Σενιέ με το κοινό να χειροκροτάει ενθουσιασμένο.
Η παρέλαση των ονομάτων όμως δε σταματάει εδώ, Σάββατο είναι αυτό.
Προβολή εκτός του διαγωνιστικού προγράμματος και για τη νέα ταινία του Τζέιμς Φράνκο σε ρόλο σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή. Το όνομα Τζέιμς Φράνκο σε φεστιβάλ συνήθως συνοδεύεται από υπογεγραμμένη υπεύθυνη δήλωση του θεατή ότι εισέρχεται στην αίθουσα με δική του ευθύνη γιατί δεν ξέρεις από πού θα σου έρθει η πετριά με τον εντελώς απρόβλεπτο ημίτρελο τεκνό αντιστάρ που αυτή τη φορά τον έχουν πιάσει τα σοσιαλιστικά του και θεωρεί τον εαυτό του ικανό να μεταφέρει κινηματογραφικά το βιβλίο του Τζον Στάινμπεκ «In Dubious Battle» (μετά το φλερτ του με τον Φόκνερ οπότε άντε με το καλό να διαβάσει και Λένα Μαντά) γύρω από την εξέγερση αγροτών στην Καλιφόρνια του 1936, εναντίον των γαιοκτημόνων. Με αποτέλεσμα στην οθόνη που ναι μεν πέρασε τις εξετάσεις ως αξιοπρεπές αλλά φαίνεται να έπεσε θύμα της υπερφιλοδοξίας και του ναρκισσισμού του σταρ.
Κι άλλο τρομερό παιδί του γαλλικού αυτή τη φορά σινεμά, ο επίσης ικανός για το καλύτερο αλλά και για το χειρότερο, απρόβλεπτος Φρανσουά Οζόν («8 Femmes») που με το ασπρόμαυρο μεταπολεμικό αλληγορικό ρομάντζο «Frantz» χρησιμοποιεί την σχέση των δύο πρωταγωνιστών κι ένα μυστικό που τους στοιχειώνει για να μιλήσει για τις επιπτώσεις του πολέμου και του εθνικισμού πάνω στους ανθρώπους αλλά μάλλον χάνεται κάπου στη μετάφραση.
Η ώρα έχει περάσει, είναι πια μετά τα μεσάνυχτα και στην ιστορία του κινηματογράφου και όχι μόνο, η δαιδαλώδης Βενετία μέσα στο σκοτάδι ήταν πάντα το κατάλληλο σκηνικό για εκλεκτικούς φόβους και τρόμους.
Την Παρασκευή τη σκληρή δουλειά ανέλαβαν τα πιο κλασικά ζόμπι της ιστορίας του σινεμά (χωρίς τα οποία ούτε κατά διάνοια δεν θα υπήρχαν το «The Walking Dead» και τα ανάλογα), με την πανηγυρική προβολή της αποκατεστημένης ψηφιακά θρυλικής ταινίας του Τζορτζ Ρομέρο «Dawn of the Dead» από το 1978 (στην μονταρισμένη εκδοχή του Ντάριο Αρτζέντο). Παρουσιαστής, το αρχηγόπουλο της βίας και του ταλέντου και της αιματοβαμμένης μοντερνιάς, Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν. Το Σάββατο τα μεσάνυχτα, το ρόλο του μπαμπούλα της πόλης ανέλαβε μια άλλη cult ταλεντάρα, ο βορειοκορεάτης Κιμ Τζι Γουν που κάνει την κάμερα τραμπολίνο και μεταξύ άλλων έχει γυρίσει το πιο ντελιριακό σπαγκέτι νουντλ γουέστερν που δεν το πιστεύεις αν δεν το έχεις δει, «Ο καλός, ο κακός κι ο παράξενος». Το Χόλιγουντ τον τσίμπησε αμέσως μόλις τον πήρε χαμπάρι αναθέτοντάς του όμως την πιο άχαρη δουλειά που παρά λίγο να τον εξαφανίσει: τη νεκρανάσταση σε ρόλο action hero του παππού Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ με το απολαυστικό b movie «The Last Stand» που όμως δεν είδαν ούτε τα εγγόνια του. Ευτυχώς ο Κιμ μάζεψε γρήγορα τα μπογαλάκια του, επέστρεψε στα πάτρια και φαίνεται ότι φέτος ξαναβρήκε επιτέλους τη φόρμα του με το εκτός συναγωνισμού θρίλερ, «The Age of Shadows». Παιχνίδια κατασκόπων στην κατεχόμενη από τους Ιάπωνες Κορέα του 1920, για τα οποία ακόμα και τα συνήθως αυστηρό σε ταινίες του είδους, Variety, υπερθεμάτισε πάνω στο απαράμιλλο οπτικό του στιλ, την τεχνική του αρτιότητα, τις επί μέρους σκηνές ανθολογίας και το συνολικό συναρπαστικό αποτέλεσμα στο οποίο ο σκηνοθέτης ξεπερνάει τον εαυτό του.
Όπως και η πολύπαθη Mostra φέτος φαίνεται να ξεπερνάει τον εαυτό της και να δικαιολογεί τη φήμη της προκαλώντας εκνευρισμό στις πρεστιζάτες μεν, αλλά σνομπίστικες και το Μάιο που μας πέρασε, πιο αμήχανες από ποτέ, Κάνες.
Συνεχίζεται…
*Κάνε κονέ με τον ΤΑΖ στο www.facebook.com/tazthebuzz ή στείλε του απειλητικές επιστολές κι εξώδικα στο terra_gelida@hotmail.com
Σχόλια για αυτό το άρθρο