«Εκ του Πατρός γεννηθέντα» και εκ του γέλιου αποθεωθέντα @Παραμυθιά

Η παράσταση «Εκ του Πατρός γεννηθέντα», που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του 3ου Φεστιβάλ Παραμυθιάς, αποτέλεσε μία από τις πιο διασκεδαστικές θεατρικές στιγμές της φετινής διοργάνωσης. Το έργο, γραμμένο από τον Τόνυ Δημητρίου, αξιοποιεί τη φόρμα της μαύρης κωμωδίας για να φωτίσει με χιούμορ, ζητήματα που απασχολούν διαχρονικά την ελληνική οικογένεια: τις σχέσεις αίματος, τις συγκρούσεις ανάμεσα στα αδέλφια, τη δύναμη του χρήματος και το βάρος της κληρονομιάς. Η επιλογή του έργου για το Φεστιβάλ Παραμυθιάς επιβεβαίωσε τη διάθεση του θεσμού να φιλοξενεί σύγχρονα ελληνικά έργα που συνδυάζουν ψυχαγωγία και ποιότητα.

Ποια είναι η υπόθεση: Λένε ότι τα ζευγάρια φαίνονται στον χωρισμό, οι φίλοι στα δύσκολα και τα αδέλφια στην κληρονομιά! Δυο αδέλφια λοιπόν, από διαφορετικές μητέρες, συναντιούνται για να βάλουν σε τάξη τα περιουσιακά τους. Βασανίζονται και οι δυο από τους δαίμονες τους. Ο ένας από την γυναίκα του και τις οικογενειακές και τραπεζικές υποχρεώσεις και ο άλλος από το σύνδρομο Τουρέτ και από τον άρρωστο και δύστροπο ετοιμοθάνατο πατέρα τους. Ετοιμοθάνατος, τρόπος του λέγειν, διότι περιμένουν να τον κληρονομήσουν 15 που είναι στο άρρωστος στο κρεβάτι, κάτι που δεν συμβαίνει. Έτσι, τα δύο αδέλφια πρέπει να βρουν τρόπους κι ο πατέρας τους να μην ζήσει άλλο και να μοιράσουν την κληρονομιά του. Τα πράγματα, μέσα από άφθονες στιγμές γέλιου, συνεχώς ανατρέπονται μέχρι το απροσδόκητο φινάλε.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της παράστασης είναι αναμφίβολα οι ερμηνείες των ηθοποιών. Οι δύο ηθοποιοί, απέδωσαν τους ρόλους τους με αμεσότητα, η χημεία μεταξύ τους υπήρξε ιδιαίτερα πειστική, στοιχείο που ενίσχυσε την αξιοπιστία των διαλόγων και έκανε τις σκηνές αντιπαράθεσης αλλά και συμφιλίωσης ακόμη πιο αληθινές. Οι ερμηνείες τους δεν περιορίστηκαν στην απλή αναπαράσταση των χαρακτήρων αλλά ανέδειξαν τις βαθύτερες ψυχολογικές διαστάσεις του έργου, κάτι που φαίνεται σε δεύτερο επίπεδο, μετά το γέλιο που προσφέρει αβίαστα η παράσταση. Μπορεί να σου θυμίσει στιγμές στιγμές άλλα γνωστά έργα με παρόμοια υπόθεση, αυτό όμως δεν υποβιβάζει καθόλου την αξία της συγκεκριμένης κωμωδίας που παρουσιάζεται με επιτυχία σε καλοκαιρινή περιοδεία. Η παράσταση «Εκ του Πατρός γεννηθέντα» ξεχωρίζει για το ρυθμό και τη ζωντάνια της και κυρίως για τις εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών, που απέδειξαν ότι η δύναμη του θεάτρου βρίσκεται πρωτίστως στον άνθρωπο και στην ικανότητά του να αφηγείται ιστορίες που αγγίζουν τον θεατή σε προσωπικό επίπεδο.

Ο Τόνυ Δημητρίου άμεσος, με μέτρο και εκφραστικότητα, αποδίδει με φυσικότητα τις εσωτερικές αντιφάσεις του χαρακτήρα του. Με μικρές κινήσεις, εύστοχες παύσεις και απόλυτο έλεγχο του κωμικού χρόνου, δημιούργησε έναν ήρωα οικείο, που προκαλούσε άλλοτε γέλιο και άλλοτε συμπάθεια. Η ερμηνεία του απέκτησε ουσιαστικό βάθος πλησιάζοντας προς το φινάλε, όπου όλα ανατρέπονται.

Ο Γιάννης Φραγκίσκος ανταποκρίθηκε με επιτυχία στις απαιτήσεις ενός σύνθετου ρόλου. Κατάφερε να αποδώσει με σεβασμό τις ιδιαιτερότητες του χαρακτήρα του, αναδεικνύοντας τόσο την ευαισθησία όσο και την αξιοπρέπειά του.

Η σκηνοθεσία του Τόνυ Δημητρίου και της Στεφανίας Γκουρνέλου υπηρέτησε με συνέπεια το ύφος του έργου. Με λιτά σκηνικά μέσα και προσεκτική οργάνωση του σκηνικού χώρου, το ενδιαφέρον του θεατή παρέμεινε στραμμένο στους χαρακτήρες και στις μεταξύ τους συγκρούσεις. Ο ρυθμός της παράστασης ήταν καταιγιστικός ενώ μέσα από το κείμενο, σχολιάζονται πρόσωπα και καταστάσεις που απασχολούν τη σύγχρονη πραγματικότητα.

Η παρουσία της παράστασης στο 3ο Φεστιβάλ Παραμυθιάς είχε ιδιαίτερη πολιτιστική σημασία. Έφερε στο κοινό της περιοχής μια σύγχρονη θεατρική δημιουργία που αποδεικνύει ότι η ελληνική δραματουργία εξακολουθεί να παράγει έργα με κοινωνικό προβληματισμό, χιούμορ και καλλιτεχνική ποιότητα. Παράλληλα, ανέδειξε το ρόλο του φεστιβάλ ως σημείου συνάντησης δημιουργών και θεατών, ενισχύοντας την αποκέντρωση του πολιτισμού και προσφέροντας πρόσβαση σε ποιοτικές θεατρικές παραγωγές και σε πραγματική ψυχαγωγία, όπως συνέβη με την παράσταση “Εκ του Πατρός γεννηθέντα” που χάρισε γέλιο και αποθεώθηκε από το κοινό της Παραμυθιάς.