Εντυπωσιακός & διαχρονικός «Ίων» στο 3ο Φεστιβάλ Παραμυθιάς

Η παράσταση «Ίων» του Ευριπίδη, που παρουσιάστηκε στο 3ο Φεστιβάλ Παραμυθιάς σε σκηνοθεσία της ευρηματικής Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη και προσαρμογή του άξιου Μηνά Βιντιάδη αποτέλεσε μια σύγχρονη και ουσιαστική ανάγνωση ενός από τα πιο σύνθετα έργα του αρχαίου ελληνικού δράματος. Με πρωταγωνιστές την Ευγενία Δημητροπούλου, τον Μάξιμο Μουμούρη και τον Γιάννη Εγγλέζο, η παράσταση ανέδειξε τη διαχρονικότητα των θεμάτων του Ευριπίδη, όπως η αναζήτηση της ταυτότητας, η μητρότητα, η δικαιοσύνη και η σχέση ανθρώπου και θεϊκής βούλησης.

ΣχετικάΆρθρα

Η παράσταση, παραγωγή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρούμελης σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Δελφών «Το Λάλον Ύδωρ», επιχειρεί να επανασυστήσει ένα από τα πιο αμφίσημα έργα του αρχαίου δράματος μέσα από μια σύγχρονη, λιτή και ανθρωποκεντρική ματιά. Διατηρεί τον πυρήνα της ευριπίδειας δραματουργίας, αναδεικνύοντας ζητήματα ταυτότητας, καταγωγής, εξουσίας και αλήθειας, τα οποία εξακολουθούν να συνομιλούν με τον σημερινό θεατή.

Η υπόθεση: Η Κρέουσα, που έχει μείνει έγκυος από το Απόλλωνα, γεννάει ένα αγόρι, το οποίο εγκαταλείπει από φόβο για την κοινωνική κατακραυγή. Ο Ερμής μεταφέρει στους Δελφούς το βρέφος ώστε μεγαλώνοντας να υπηρετήσει την Πυθία στο ναό του Απόλλωνα. Η Κρέουσα, στη συνέχεια, παντρεύεται τον Ξούθο, δεν μπορούν όμως να κάνουν παιδιά και καταφεύγουν στους Δελφούς για να πάρουν χρησμό. Εκεί ο Ξούθος, σ’ ένα ακόμα παιχνίδι του Φοίβου, ενημερώνεται ότι έχει έναν γιο, τον Ίωνα και θέλει να τον πάρει μαζί του στην Αθήνα. Η Κρέουσα, θυμωμένη, αποπειράται να δολοφονήσει το γιο της, τον Ίωνα, αγνοώντας πως πρόκειται για το χαμένο της παιδί. Η απόπειρα τελικά αποτυγχάνει και η τραγωδία έχει αίσιο τέλος.

Η σκηνοθετική προσέγγιση της Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη βασίστηκε στη λιτότητα και στην ουσία του λόγου. Δημιούργησε μια παράσταση που έδινε έμφαση στις εσωτερικές συγκρούσεις των ηρώων και στη δραματική ένταση των σχέσεών τους. Ο σκηνικός χώρος αξιοποιήθηκε με λειτουργικότητα, οι φωτισμοί και η μουσική υποστήριζαν διακριτικά τη δράση, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα ιερότητας που παρέπεμπε στο μαντείο των Δελφών, όπου εκτυλίσσεται το μεγαλύτερο μέρος του έργου που πραγματεύεται ζητήματα ταυτότητας, εγκατάλειψης, μητρότητας, θεϊκής παρέμβασης και ανθρώπινης μοίρας. Η δυναμική σκηνοθεσία επιτρέπει στο κοινό να εστιάσει στις ανθρώπινες συγκρούσεις και στις ηθικές αντιφάσεις των προσώπων, αναδεικνύοντας τη διαχρονικότητα του έργου. Η συνολική αισθητική της παράστασης απέπνεε αρμονία και σεβασμό προς το αρχαίο κείμενο, ενώ παράλληλα διατηρούσε ένα σύγχρονο θεατρικό χαρακτήρα. Στα συν τα σκηνικά και τα κοστούμια της Ματίνας Μέγκλα.

Η θαυμάσια Ευγενία Δημητροπούλου, υποδύθηκε την Κρέουσα μέσα από μία από τις πιο δυνατές ερμηνείες της αξιόλογης θεατρικής της πορείας. Με εσωτερικότητα, εκφραστική δύναμη και απόλυτο έλεγχο των συναισθηματικών μεταπτώσεων, απέδωσε με πειστικότητα τον πόνο μιας γυναίκας που κουβαλά το τραύμα της βίας, της εγκατάλειψης και της απώλειας. Η κορύφωση της αποκάλυψης της αλήθειας για τον γιο της ήταν ιδιαίτερα συγκινητική, χωρίς να διολισθαίνει σε μελοδραματισμούς.

Ο υπέροχος Μάξιμος Μουμούρης, αναλαμβάνοντας διπλό υποκριτικό βάρος, αποδεικνύει την εμπειρία και την τεχνική του. Με σαφείς υποκριτικές διαφοροποιήσεις αποδίδει τους δύο ρόλους, διατηρώντας την απαραίτητη ειρωνεία αλλά και τη δραματική τους λειτουργία. ‘Εξυπνη η ιδέα να περιφέρεται ανάμεσα στο κοινό, εξιστορώντας τα δρώμενα.

Ο τάχιστα ανερχόμενος Γιάννης Εγγλέζος, ως Ίων, αποπνέει αθωότητα, ευγένεια και εσωτερική δύναμη. Η σταδιακή μετάβαση του ήρωα από την άγνοια στη γνώση της πραγματικής του ταυτότητας αποδίδεται με φυσικότητα και μέτρο, καθιστώντας τον άξονα της παράστασης. Η ερμηνεία του δείχνει ότι ήρθε για να μείνει στο θεατρικό σανίδι.

Η προσαρμογή του Μηνά Βιντιάδη είναι μεγάλο πλεονέκτημα για την παράσταση. Διατηρεί το σεβασμό προς το πρωτότυπο κείμενο, ενώ παράλληλα προσφέρει μεγαλύτερη αμεσότητα στο σύγχρονο θεατή, αποφεύγοντας περιττές λεκτικές δυσκολίες χωρίς να αλλοιώνει την ουσία του στοχασμού από το πρωτότυπο κείμενο. Το αποτέλεσμα είναι μια παράσταση που δεν εκσυγχρονίζει επιφανειακά το αρχαίο δράμα αλλά αναδεικνύει τη διαχρονική του επικαιρότητα.

Παρακολουθώντας την παράσταση, αναλογίζεσαι πόσο επίκαιρα παραμένουν τα ερωτήματα που θέτει ο Ευριπίδης. Η ανάγκη του ανθρώπου να γνωρίζει την καταγωγή του, να αναζητά την αλήθεια και να συμφιλιώνεται με το παρελθόν του αποτελεί διαχρονικό ζήτημα. Παρότι η δράση εκτυλίσσεται στον κόσμο της αρχαίας Ελλάδας, τα συναισθήματα των ηρώων είναι απολύτως αναγνωρίσιμα και σύγχρονα. Το έργο μιλά περισσότερο για την ανθρώπινη ευθύνη παρά για τη θεϊκή μοίρα, αφήνοντας στον θεατή περιθώριο προσωπικού προβληματισμού. Επίσης, αποδεικνύει ότι το αρχαίο δράμα εξακολουθεί να βρίσκει ζωντανό και ουσιαστικό διάλογο με το σύγχρονο κοινό

Ο “Ίων” στο 3ο Φεστιβάλ Παραμυθιάς υπήρξε μια αξιόλογη και καλλιτεχνικά ολοκληρωμένη πρόταση με ξεχωριστή σημασία για το Φεστιβάλ, ένα θεσμό που τα τρία τελευταία χρόνια συμβάλλει ουσιαστικά στην πολιτιστική αποκέντρωση, φιλοξενώντας σημαντικές θεατρικές παραγωγές σε μια περιοχή με βαθιά ιστορική και πολιτισμική ταυτότητα. Η ένταξη της συγκεκριμένης παράστασης στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Παραμυθιάς, επιβεβαιώνει τη φιλοδοξία του να προσφέρει στο κοινό της Θεσπρωτίας υψηλού επιπέδου καλλιτεχνικές εμπειρίες. Η θερμή ανταπόκριση του κοινού που παρακολούθησε καθηλωμένο την παράσταση, ανέδειξε τη δυναμική αυτής της συνάντησης ανάμεσα σε ένα διαχρονικό έργο και ένα θεσμό που συνεχώς αναβαθμίζει τον πολιτιστικό του χαρακτήρα.

Αποκλειστικές φωτογραφίες από τα καμαρίνια, λίγο πριν ο “Ίων” παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ Παραμυθιάς:

Γιάννης Εγγλέζος, Ευγενία Δημητροπούλου, Μάξιμος Μουμούρης

Γιάννης Εγγλέζος, Ευγενία Δημητροπούλου, Βασίλης Νάτσιος, Μάξιμος Μουμούρης

«Ο Ίων» του Ευριπίδη

από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρούμελης και το Φεστιβάλ Δελφών «Το Λάλον Ύδωρ»

Προσαρμογή: Μηνάς Βιντιάδης
Σκηνοθεσία: Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη
Πρωτότυπη Μουσική: Κώστας Νικολόπουλος
Σκηνικά-Κοστούμια: Ματίνα Μέγκλα
Κίνηση: Φαίδρα Νταιόγλου
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Βίκυ Κωστοπούλου
Μακιγιάζ-Στάιλινγκ: Βίκυ Κωστοπούλου
Φωτογραφίες: Πέτρος Μακρής