Ένκε Φεζολλάρι από το Α ως το Ω: “Το ταλέντο ή το έχεις ή δεν το έχεις, Αμλετικό ζήτημα”

Δίνει την ψυχή του κάθε φορά που σκηνοθετεί μία παράσταση, ψάχνει -και ψάχνεται- επιζητεί, αναζητεί, προσπαθεί να ανακαλύψει ρηξικέλευθα πράγματα, να ανεβάσει έργα που δεν είναι γραμμένα από συγγραφείς, αλλά να εμπνευστεί ο ίδιος από χειρόγραφα, σημειώσεις, μαρτυρίες από εφημερίδες και να κάνει τη δραματική επεξεργασία του κειμένου και να φτιάξει, φυσικά, ένα ολοκαίνουργιο και φρέσκο έργο! Δεν μπορώ, λοιπόν, παρά να τον επαινέσω και να τον υπερθεματίσω, τον αέναα δημιουργικό και άξιο Ένκε Φεζολλάρι! Φέτος, συνεργάζεται για δεύτερη σεζόν με το ΔηΠεΘε Σερρών και την υποδειγματική καλλιτεχνική του διευθύντρια και εξαίρετη ηθοποιό, Καλλιόπη Ευαγγελίδου, κάνοντας και πάλι την έκπληξη. Δημιούργησε από αναρτήσεις σε εφημερίδες, χειρόγραφα και γράμματα της παλιάς εποχής, το έργο ” Αμαλία” για την πρώτη βασίλισσα της χώρας, την βασίλισσα Αμαλία και έκανε μία αριστοτεχνική δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία, επάνω στο κείμενο της Μαρίας Κυριάκη! Πρωταγωνίστριες του, οι οποίες, μάλιστα, ερμηνεύουν το ρόλο εναλλάξ, οι έμπειρες και ιδανικές για το ρόλο αυτό, Καλλιόπη Ευαγγελίδου και Αλεξάνδρα Παλαιολόγου. Επάξια του αξίζει μία θέση στους αυριανούς σκηνοθέτες του καλού θεάτρου. Το θέατρο έχει ανάγκη από ανθρώπους που το αγαπούν και δουλεύουν ψυχή τε και σώματι για αυτό και όχι για να επιδεικνύουν τον εαυτό τους και να γίνεται λόγος για το όνομά τους και μόνο, με σκοπό να βρίσκονται στην επικαιρότητα… Αυτοί που το αγαπούν, πραγματικά, είναι εργάτες της Τέχνης τους και όχι αφέντες. Δείτε την ” Αμαλία” για να διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι του λόγου το αληθές. Ο άξιος και ταλαντούχος σκηνοθέτης και ηθοποιός, Ένκε Φεζολλάρι, από το Α ως το Ω!

ΣχετικάΆρθρα

Αποδοχή: Δύσκολο να αποδεχτεί κανείς τον μαύρο κύκνο μέσα του, να τον αγκαλιάζει, να θεραπεύσει τις πληγές, το τραύμα. Όταν αποδέχεται κανείς το ”είναι” του αφήνει τα βαρίδια του παρελθόντος και μόνο, έτσι, προχωρά. Για χρόνια δεν αποδεχόμουν τον Ένκε, τον Ένκελεντ για την ακρίβεια, αλλά η ζωή σε στριμώχνει και έρχεσαι αντιμέτωπος το βράδυ με εσένα και εκεί συντελείται το θαύμα. Η αποδοχή είναι κατανόηση και αγάπη, τίποτα άλλο. Αποδοχή του άλλου , του εαυτού σου που καθρεφτίζεται σε εκείνον.

Βασίλισσα Αμαλία: Τραγική, όμορφη, πόνος, με ιντρίγκαρε πολύ αυτό το πρόσωπο, ομολογώ ότι στην αρχή δεν ήξερα τίποτα, ακόμα και τώρα ερευνώ , ακόμα και τώρα την ανακαλύπτω, μεγάλη περίπτωση. Είναι κομμάτι της ιστορίας μας, είτε μας αρέσει είτε όχι. Την έχω αγαπήσει πολύ. Μια ξένη σε έναν μακρινό τόπο συνέβαλλε στη διαμόρφωση του Κράτους με όποια λάθη, μας κληροδότησε τον Εθνικό κήπο και άλλα, την αγάπησε την Ελλάδα.. αυτό με συγκινεί. Η ιστορική της διάσταση και οι πτυχές της αναφορικά με την Ελλάδα. Η Μαρία Κυριάκη έγραψε ένα εξαιρετικό ιστορικό κείμενο και έπειτα σκύψαμε στη δραματουργία , ερευνήσαμε, παραδώσαμε ένα άρτιο κειμενικό αποτέλεσμα -και αυτό είναι το σημαντικό, δίνουμε στην Αμαλία μια θέση στη Ιστορία των 200 χρόνων της Ελλάδας ως κράτος. Είναι μια ανθρώπινη ιστορία, με ραδιουργίες, με αγώνες, με πολύ πόνο και φυσικά οι δυο ηθοποιοί μου υπηρετούν όχι μόνο την ιστορία αλλά δίνουν την ψυχή τους στο πρόσωπο της Αμαλίας.

Γενική πρόβα: Αγωνία και προσμονή. Παγώνει ο χρόνος, η γενική πρόβα έχει μια τελευταία αναμέτρηση, είναι εκεί που κόβει ο σκηνοθέτης τον ομφάλιο λώρο… έπειτα η παράσταση ανήκει στους ηθοποιούς.

Δη.Πε.Θε Σερρών: Η Καλλιόπη Ευαγγελίδου έχει επιτελέσει ένα τεράστιο καλλιτεχνικό έργο, δίνει μάχες και φροντίζει να παραδίδει άρτια θεάματα .Είναι γενναιόδωρη και αγαπάει το θέατρο, δυσεύρετος άνθρωπος πέραν του ταλέντου της. Είμαι ευγνώμων που συνεργάζομαι μαζί της. Είναι αστείρευτη και οραματίστρια. Λείπουν τέτοιοι άνθρωποι στις μέρες μας…

Έμπνευση: Δεν την παραγγέλνεις, απλώς συμβαίνει. Είναι χάρισμα, πάντα το περιβάλλον γύρω μας, μας επηρεάζει, οι κοινωνικές συνθήκες, οι πολιτικές, τα τραύματα μας, τα βιώματα όλα συντελούν, η ομορφιά και η ασχήμια της πόλης καθρεφτίζεται εκεί . Οι άνθρωποί μας αποτελούν έμπνευση. Η ζωή η ίδια…

Ζωή: Αγρίως απίθανη που λέει και η Μαργαρίτα Καραπάνου.

Ηθοποιοί: Πλάσματα ευαίσθητα και τραυματισμένα χελιδόνια. Χωρίς εκείνους δεν υπάρχει παράσταση, αγωγοί ιστοριών.

Θέατρο: Για μένα μια δεύτερη μήτρα , ένας τόπος μαγικός άγριος, με ζωή και δάκρυα, γέλια και μεταμφιέσεις. Άγια χώματα , ιερά και απάτητα.

Ιδεολογικό σκηνοθετικό πλαίσιο παράστασης: Αυτό καθορίζεται από την αισθητική που κουβαλάς, από την ζωή που κάνεις , από την παιδεία και τη φαντασία που διαθέτεις . Από την ηθική και την ψυχή σου, από το ποιος έχεις αποφασίσει να είσαι και ποιος εντέλει είσαι. Πορεία….

Καλλιόπη Ευαγγελίδου: Θεατρίνα παλιάς κοπής, να το πω λαϊκά. Μαγικό και ευαίσθητο πλάσμα. Συνοδοιπόρος.

Λογική: Προτιμώ μαθηματικά.

Μοναξιά: Μας βαραίνει . Η τέχνη είναι προσωπική ατραπός . Είναι εκείνα τα δευτερόλεπτα που σβήνουν τα φώτα πριν το χειροκρότημα, βενζίνη η μοναξιά στη δημιουργία.

Νέα γενιά ηθοποιών: Χαίρομαι που υπάρχει μια γενιά με τσαμπουκά , με ταλέντο και δημιουργικό οίστρο σε μια τόσο βάρβαρη εποχή.

Ξένο ή ελληνικό ρεπερτόριο: Όχι στην τυποποίηση . Ένα ελληνικό έργο μπορεί να είναι και παγκόσμιο.

Όρια: Πρέπει να τα επιβάλλουμε.

Παράσταση: Μαγεία.

Ρεαλισμός: Βαριέμαι…

Σκηνοθεσία: Η ζωή μου!

Ταλέντο: Ή το έχεις ή δεν το έχεις. Αμλετικό ζήτημα.

Υγεία: Μέγιστο δώρο!

Φως: Η μαμά μου.

Χειμερινά σχέδια :’ ‘ Η χώρα που ποτέ δεν πεθαίνεις” της Ορνέλα Βόρψη με την Αμαλία Αρσένη, Βέφη Ρέδη και Αθηνά Καραγιώτη στο Θέατρο Σταθμός.

Ψυχοφθόρος : Οι τοξικοί άνθρωποι και η αχαριστία…

Ωραίες δουλειές: Από τις σκηνοθεσίες μου θα αναφερθώ : ” ‘Αμλετ”, ”Πλατόνωφ”, ” Αγγέλα”, ”Πειρασμός”, ”Μπερνάρντα Άλμπα” , ”Παζολίνι ” (ερμηνεία ), ”Ρίτσος” , ” Βάσσα”, ” Θείος Βάνια”, ” Ορκισμένη Παρθένα”, ”Παρέλαση” , ”Τελευταίο Ψέμα” , ”Λιλή Ζωγραφου” (δύο έργα), Μπέργκμαν , Σερέφας ”Θα σε πάρει ο δρόμος” , ”Αμαλία” και η” Χώρα που ποτέ δεν πεθαίνεις” και φυσικά τα επόμενα που θα έρθουν!