ΤΩΡΑ |
Μόνο το γεγονός ότι ο Θώμας Μοσχόπουλος πήρε το κλασσικό έργο του Αύγουστου Στρίντμπεργκ “Δεσποινίς Τζούλια” και το μετέγραψε σε μια τολμηρή queer δραματουργική εκδοχή, με όρους ομοερωτικής επιθυμίας με τίλο «Ο Κος Ζυλ», είναι βασικό κίνητρο για να δεις την παράσταση στο Θέατρο Πόρτα. Η διασκευή του προσθέτει μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση του δημιουργήματος του Σουηδού συγγραφέα, που το όνομά του είναι άρρηκτα συνδεδεμένου με θέματα φύλου. Στην κατά Μοσχόπουλου εκδοχή, τα τρία πρόσωπα διατηρούν τα βασικά χαρακτηριστικά τους, μόνο που η δεσποινίς Τζούλια έγινε κύριος Ζυλ που τον φωνάζουν κοροϊδευτικά δεσποινίς Ζυλί. Τα πρόσωπα στο “Ο Κος Ζυλ” είναι σχεδιασμένα με μοναδική στερεότητα, από στιβαρό χέρι. Το καθένα τους έχει κάτι το προσωπικό και το αναντικατάστατο.
Η δραματουργική του ματιά μετατοπίζει το κέντρο βάρους στη σχέση ανάμεσα σε δύο άνδρες: τον Ζυλ (Νίκος Κοσώνας) και τον Ζαν (Γιάννης Καράμπαμπας), εξετάζοντας το βάρος της πατριαρχίας που ανέκαθεν συνθλίβει και το ανδρικό φύλο. Η ένταση ανάμεσα στους δύο άνδρες είναι σωματική, ψυχική αλλά και βαθιά πολιτική. Δεν αφορά μόνο το ποιος επιθυμεί ποιον, αλλά το ποιος έχει το δικαίωμα να επιθυμεί, ποιος μπορεί να εκτεθεί και ποιος τελικά θα επιβιώσει. Η εξουσία δεν ασκείται μονομερώς: μετακινείται διαρκώς, αλλάζει χέρια, γίνεται πότε παιχνίδι και πότε απειλή. Η επιθυμία, η έλξη και ο ανταγωνισμός δεν αντιμετωπίζονται ως ιδιωτικά συναισθήματα, αλλά ως μηχανισμοί κυριαρχίας, δοκιμασίας και επιβολής. Δίπλα τους, η Κριστίν (Θεόβη Στύλλου) λειτουργεί ως η φωνή μιας επιβιωτικής κοινωνίας που παρατηρεί, κρίνει, σχετικοποιεί και τελικά, παρεμβαίνει μόνο για να διασφαλίσει τη δική της συνέχεια. Είναι ο μηχανισμός που απορροφά το σοκ, περιορίζει την εκτροπή και επιλέγει – με κάθε κόστος – την συντήρησή της.
Η θαυμάσια ψυχολογική σπουδή είναι το πραγματικό θέμα του έργου. Ο Θωμάς Μοσχόπουλος με τη διασκευή του, ανέδειξε χαρακτήρες που αποκαλύπτουν ένα μεγαλοφυή παρατηρητή των ανθρωπίνων συναισθημάτων και παθών. Σαρκασμός, παιχνίδι, επανεφεύρεση εννοιών, αβίαστη κι όχι καραμελωμένη τρυφεράδα. Αντιμετώπισε με φανερή επιμονή και φροντίδα τις δυσκολίες που παρουσιάζει η ολοκλήρωση της παράστασης αυτού του έργου. Με την υποστήριξη της Prime Entertainment που κάθε χρόνο, μας εκπλήσσει ευχάριστα με τις παραγωγές που ανεβάζει στις αθηναϊκές σκηνές, ο “Κος Ζυλ” είναι μία must see παράσταση!
Ένα διαφορετικό κείμενο , γεμάτο εικόνες, συναισθήματα και τρέλα, επιβλητικός λευκός φωτισμός, ενώ η σκηνική λιτότητα με κεκλιμένη την οροφή, φανερώνει γνώση, σκέψη, ευαισθησία και τη σκηνοθετική επένδυση στη δυναμικότητα του θεατρικού λόγου και στις ερμηνευτικές δυνατότητες των ηθοποιών.
Οι ηθοποιοί εκτελούν πιστά τις οδηγίες του σκηνοθέτη -ίσως κάποιες στιγμές να μην λειτουργούν ως αυτοδύναμοι ερμηνευτές αλλά ως εκτελεστικά όργανα- και ξεπερνούν με επιτυχία τις δυσκολίες που έχουν οι ρόλοι. Και δεν αναφέρομαι στο σωματικό ξεγύμνωμα αλλά κυρίως στο ξεγύμνωμα ψυχής που έχουν να αντιμετωπίσουν. Διότι η παράσταση έχει εντυπωσιακό αντρικό γυμνό, όμως οι ηθοποιοί πλάθουν αξιόλογους ρόλους και αυτό είναι περισσότερο εντυπωσιακό. Η γοητεία και τα προσόντα λειτουργούν ως συν για την παράσταση, οι ηθοποιοί όμως δικαιώνονται από την ερμηνεία τους στη σκηνή. Η ολοκλήρωση των ρόλων ξεκινά από την παραμικρή κίνηση των δαχτύλων, τη σύσπαση των χειλιών, φτάνοντας στους μεσαίους τόνους και τα φραστικά ξεχειλίσματα που συντελούν στη συνολική επιτυχία.
Ο Γιάννης Καράμπαμπας είναι ιδεώδης στο ρόλο του Ζαν. Οι αποχρώσεις της εκφραστικότητας που εκτείνονται από την ελαφρότητα και την ειρωνεία ως την ψυχρότητα, τη σκληρότητα και την ύβρη, αποδόθηκαν με ακρίβεια και απλότητα, ώστε να μας αποκαλυφθεί βαθμιαία η πληγή της ψυχής. Μεγάλη έκπληξη ο Νίκος Κοσώνας, αποδεικνύεται ένας νέος ηθοποιός με περγαμηνές δυναμικής υποκριτικής στη θεατρική σκηνή με ευέλικτη κινητικότητα. Την παράσταση ερμηνευτικά κλέβει η Θεόβη Στύλλου που καταλαβαίνεις ότι έχει ρίξει δουλειά και μελέτη ώστε να αφήσει το δικό της αποτύπωμα στο ρόλο της Κριστίν και να σου λείπει κάθε φορά που φεύγει από τη σκηνή. Στα συν οι φωτισμοί από τον Νίκο Βλασσόπουλο και το πρόγραμμα που έχει όλο το κείμενο της παράστασης και αξίζει να έχει μια θέση στη βιβλιοθήκη σας.
Το θεατρόφιλο και μη κοινό της Αθήνας, ας αφεθεί στο γοητευτικό “Ο Κος Ζυλ” και θα ανακαλύψει ένα περίφημο θεατρικό “διαμαντάκι” κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στο Θέατρο Πόρτα.
Σχόλια για αυτό το άρθρο