ΤΩΡΑ |
Με ιδιαίτερη καλλιτεχνική βαρύτητα και αθόρυβη δύναμη, ο Γιάννης Στάνκογλου έχει διαμορφώσει μια διαδρομή που συνδυάζει το ήθος με τη διαρκή εσωτερική αναζήτηση. Σπουδαίος ρολίστας, βαθύς ερμηνευτής, ένας από τους sir του ελληνικού θεάτρου, μια από τις πλέον στιβαρές και πολυσχιδείς παρουσίες της σύγχρονης ελληνικής σκηνής, έχει κατορθώσει να οικοδομήσει μια πορεία όπου η συνέπεια συναντά την καλλιτεχνική τόλμη. Η υποκριτική του δεν στηρίζεται σε εξωτερικά τεχνάσματα ούτε σε αναγνωρίσιμες ”ευκολίες”- χαρακτηρίζεται από αξιοθαύμαστη απουσία μανιέρας και από μια εσωτερική καθαρότητα που λειτουργεί ως πυξίδα. Κάθε ρόλος γεννιέται εκ νέου μέσα του με ακρίβεια, πειθαρχία και υπαρξιακή αλήθεια. Η προσωπικότητά του ως ηθοποιού διακρίνεται από στοχαστικότητα και βαθιά επίγνωση της ευθύνης του απέναντι στο κείμενο και στον θεατή. Διαθέτει εκείνη τη σπάνια ισορροπία ανάμεσα στη δύναμη και την ευαισθησία: μπορεί να είναι σκληρός χωρίς να χάνει τη ρωγμή, τρυφερός χωρίς να γίνεται εύθραυστος. Το βλέμμα του φέρει σκέψη, το σώμα του μνήμη, η φωνή του εσωτερικό ρυθμό. Δεν επιδιώκει να επιβληθεί στη σκηνή- την κατακτά οργανικά, με μια σχεδόν υπόγεια ενέργεια που διαχέεται και καταλαμβάνει το χώρο. Αυτή η ποιότητα τον καθιστά ηθοποιό ουσίας, όχι εντυπώσεων! Η ικανότητά του να κινείται με άνεση σε όλα τα είδη του θεάτρου- από το κλασικό δράμα έως τη σύγχρονη δραματουργία και από την ποιητική φόρμα έως τον ώμο ρεαλισμό- τον καθιστά δημιουργό σπάνιας ευελιξίας. Δεν εγκλωβίζεται σε τύπους- μεταμορφώνεται και η μεταμόρφωση αυτή δεν είναι επιφανειακή αλλά οργανική, αποτέλεσμα εσωτερικής εργασίας και πνευματικής πειθαρχίας. Δρέπει δάφνες όχι επειδή επιδιώκει την επιτυχία, αλλά επειδή υπηρετεί τον ρόλο με αφοσίωση που αγγίζει τα όρια της καλλιτεχνικής αυταπάρνησης.
Την τρέχουσα θεατρική περίοδο στο θέατρο Παλλάς ενσαρκώνει τον Νίκο Κούρκουλο στη θεατρική μεταφορά του εμβληματικού film noir της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου, της ”Λόλα”, σε σκηνοθεσία του άξιου Χρήστου Σουγάρη. Στον ρόλο του Άρη, δεν αναπαράγει ένα κινηματογραφικό ίχνος- το ανασυνθέτει με προσωπικό αποτύπωμα. Με βλέμμα σκοτεινό και σώμα που φέρει τη μνήμη μιας άλλης εποχής, ενσωματώνει την ατμόσφαιρα noir που διατρέχει το έργο και την καθιστά σύγχρονη, σχεδόν επείγουσα. Η Τρούμπα, όπως ο ίδιος εύστοχα παρατηρεί, καθρεφτίζει τη σημερινή κοινωνική συνθήκη- μια εποχή μεταίχμιο ηθικών ρωγμών και υπόγειας έντασης. Έτσι, η ερμηνεία του αποκτά κοινωνιολογική και υπαρξιακή διάσταση, υπερβαίνοντας τα στενά όρια της αναπαράστασης. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στη σκηνική του χημεία με την Έλλη Τρίγγου που ενσαρκώνει την Λόλα. Η μεταξύ τους συνύπαρξη δεν είναι απλώς λειτουργική- είναι δυναμική, ηλεκτρισμένη, γεμάτη παλμό και αμοιβαία εμπιστοσύνη. Δημιουργούν ένα θεατρικό κόσμο όπου η ένταση, ο πόθος και η μοιραία έλξη αποκτούν σάρκα και οστά. Το σκηνοθετικό εγχείρημα του Σουγάρη στέφθηκε με επιτυχία ακριβώς γιατί βρήκε στους ηθοποιούς του, και πρωτίστως στον Στάνκογλου, τους ιδανικούς φορείς της αισθητικής του πρότασης. Παράλληλα, στην τηλεοπτική του παρουσία στο Grand Hotel, αποδεικνύει ότι η καλλιτεχνική του ακτινοβολία δεν περιορίζεται στη θεατρική σκηνή. Προαναγγέλλει ανατροπές και δραματικές εξελίξεις τόσο για το ρόλο του όσο και για την πλοκή της σειράς, επιβεβαιώνοντας πως διαθέτει την ικανότητα να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού και να μεταφέρει την ποιότητα της θεατρικής του παιδείας στο μέσο της τηλεόρασης. Σε προσωπικό επίπεδο, μιλά με νηφαλιότητα και ωριμότητα για τη ζωή του, δηλώνοντας πως παραμένει ”όμορφα φτιαγμένη” παρά το χωρισμό του- στάση που αποκαλύπτει εσωτερική ισορροπία, αυτογνωσία και μια βαθιά συμφιλίωση με το ανθρώπινο μέτρο. Όσο για τα καλοκαιρινά του σχέδια, παραμένουν ακόμη ανοιχτά, γεμάτα σκέψεις και προτάσεις, όπως αρμόζει σε έναν καλλιτέχνη που δεν επαναπαύεται αλλά διαρκώς οραματίζεται το επόμενο βήμα. Η παρουσία του δεν εξαντλείται σε έναν ρολό ή σε μια επιτυχία. Συνιστά διαρκή μαρτυρία πίστης στο θέατρο ως πράξη αλήθειας. Και σε μια εποχή όπου η εικόνα συχνά προηγείται της ουσίας, εκείνος επιλέγει την ουσία- και την υπηρετεί με σπάνια γενναιοδωρία!
– Πώς μπήκε η ”Λόλα” στη ζωή σου;
Μου τηλεφώνησε κάποια στιγμή ο Χρήστος Σουγάρης ο σκηνοθέτης και μου είπε την ιδέα της μεταφοράς της ταινίας στο θέατρο. Στην αρχή με ήθελε για να κάνω το ρόλο του Καλογήρου. Και του είπα: ”Ποιος θα κάνει τον Κούρκουλο;” Όταν συμφώνησε να υποδυθώ εγώ τον Νίκο Κούρκουλο, επειδή μου άρεσε και το cast και η ιδέα μαζί είπα κατευθείαν το ”ναι”. Η ταινία αυτή με είχε επηρεάσει από μικρό παιδί που την είδα και είναι από τις πιο αγαπημένες μου του ελληνικού κινηματογράφου!
– Πώς είναι να δουλεύεις με τον Χρήστο Σουγάρη;
Τον γνώριζα ως σκηνοθέτη, αλλά δεν έτυχε να δουλέψουμε μαζί. Ξέρει θέατρο και είναι πολύ οργανωμένος, ξέρει τι θέλει και αυτό έκανε τη ζωή μας πιο εύκολη. Δουλέψαμε αρμονικά και με σύμπνοια όλη η ομάδα και το αποτέλεσμα μας δικαίωσε!
– Είσαι αρσενικό παλαιάς κοπής και εξωτερικά μοιάζεις με τον Άρη τον πρωταγωνιστή που υποδύεσαι. Ποιος ήταν ο Άρης;
Ο Άρης ήταν ο μεγαλύτερος φόβος της Τρούμπας. Ήταν ο φόβος και ο τρόμος της περιοχής. Μπαινοβγαίνοντας για τρία χρόνια στη φυλακή και αφού τον είχαν προδώσει οι φίλοι του και η Λόλα- έτσι είχε την εντύπωση- γνωρίζει τον φύλακα. Εκείνος του αλλάζει τη ζωή και επιστρέφει ένας διαφορετικός Άρης που δεν θέλει να έχει καμία σχέση με τον κόσμο το σκοτεινό της Τρούμπας, αλλά το μόνο που θέλει είναι να πάρει πίσω την Λόλα…
-Πώς είναι η συνύπαρξη σου επί σκηνής με την Έλλη Τρίγγου;
Με την Έλλη είχαμε γνωριστεί στις ”Άγριες μέλισσες”. Στο θέατρο δεν είχαμε συνεργαστεί μέχρι τώρα, έχουμε κάνει απλώς παρέα. Είναι ένα άτομο που το εκτιμώ και το συμπαθώ και πιστεύω ότι επάνω στη σκηνή έχουμε βρει τους κώδικες μας και λειτουργούμε όπως πρέπει.
– Γιατί τα τελευταία χρόνια αναβιώνουν και διασκευάζονται για το θέατρο οι ταινίες της χρυσής εποχής του κινηματογράφου. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Πιστεύω ότι είναι κάποιες ιστορίες που έχουν επηρεάσει τον καθένα μας και που θέλουμε να δούμε πώς μπορούν να λειτουργήσουν και στο θέατρο. Ας μην ξεχνάμε ότι κάποιες από αυτές έχουν δομημένο σενάριο, όπως η ”Λόλα” και ο ηθοποιός στο θέατρο θέλει να έχει πάντα ένα δομημένο κείμενο.
– Η μοίρα καθορίζει τη ζωή μας ή εμείς οι ίδιοι;
Νομίζω ότι είναι συνδυασμός και των δύο μαζί. Υπάρχει κάτι που είναι γραφτό αλλά από την άλλη, όμως, χρειάζεται και η δουλειά και να είσαι ανοιχτός στις προκλήσεις…
– Η θεατρική σκηνοθεσία έχει στοιχεία νουάρ, όπως και η ταινία;
Η παράσταση είναι μόνο νουάρ και έχει στοιχεία κινηματογραφικά. Ο Χρήστος χρησιμοποιεί κάμερα επάνω στη σκηνή και νομίζω ότι με αυτό που κάνουμε έρχεται κοντά με την αισθητική της ταινίας. Δεν μπορείς να ξεφύγεις εύκολα από το νουάρ στοιχείο που είχε η ταινία, τη νύχτα και την ατμόσφαιρα της Τούμπας.
– Η εποχή μας σήμερα είναι μια ”Τρούμπα”;
Η εποχή μας σήμερα έχει πολλά στοιχεία από την Τρούμπα. Πολλά πράγματα δεν έχουν αλλάξει: το πώς λειτουργεί δηλαδή ακόμη το αρσενικό φύλο, το πόσο ρόλο παίζει η προδοσία και ο έρωτας στις σχέσεις και άλλα πολλά που βλέπουμε καθημερινά.
– Τώρα που είσαι ελεύθερος από τα δεσμά του γάμου, πώς θα είναι η ζωή σου από εδώ και πέρα;
Πολύ ωραία! Περνάω όμορφα, προσέχω τον εαυτό μου, έχω χρόνο προσωπικό, αλλά και με τα παιδιά μου και προσπαθώ να χαίρομαι την κάθε στιγμή!
– Σκοπεύεις να ξαναφτιάξεις τη ζωή σου;
Δεν ξέρω θα δείξει πως θα πάει. Πάντως μια χαρά είναι φτιαγμένη η ζωή μου!
-Πώς εξελίσσεται το ”Grand Hotel” και ο ρόλος σου; Θα συνεχίσει και την επόμενη χρονιά;
Δεν πιστεύω ότι θα πάει και τρίτη χρονιά, αλλά υπάρχουν πολλές ανατροπές αυτή τη χρονιά και για τον χαρακτήρα το δικό μου αλλά και για τους υπόλοιπους και να τις περιμένει ο κόσμος με μεγάλη αγωνία…
–Ποια είναι τα καλοκαιρινά σου σχέδια;
Θα σου απαντήσω με υποθετικά ρήματα γιατί δεν είναι τίποτα σίγουρο ακόμη. Υπάρχει περίπτωση να κάνω μια ταινία, ίσως κάποιο σίριαλ και συζητώ πολύ σοβαρά για να παίξω στο ”Κλουβί με τις τρελές”.
Σχόλια για αυτό το άρθρο