ΤΩΡΑ |
photo Στέλιος Μισίνας
Ο Γιώργος Κουτλής είναι η νέα αποκάλυψη στο χώρο του θεάτρου. Νέος σκηνοθέτης έχει ανεβάσει τις πιο ενδιαφέρουσες, τις πιο ανατρεπτικές παραστάσεις σε εντελώς διαφορετικές σκηνές τα δύο τελευταία χρόνια.
Σκηνοθέτησε τους “Παίχτες”, το απόλυτο και αληθινό sold out και παράσταση outsider που γέμισε την αίθουσα χωρίς τα κλασικά διαφημιστικά τερτίπια.
Sold out είναι και η καινούργια του παράσταση «Ο άνθρωπος απ’ το Παντόλσκ» στο Εθνικό Θέατρο, όπου δίνει το στίγμα του με απολαυστικές κορυφώσεις στο σουρεαλιστικό αυτό έργο. Αν ανήκετε στους θεατρόφιλους που παρακολουθούν τα πάντα στο εξωτερικό και έχουν κουραστεί να βλέπουν ερασιτεχνικές τοπικές ανοησίες και τα αναμασημένα πράγματα, αν δεν μπορείτε να παρακολουθήσετε ούτε πέντε λεπτά από τις ανόητες αργόσυρτες τηλεοπτικές σειρές.. αν θέλετε να βιώσετε το spark που είχε κάποτε η Ελεύθερη Σκηνή και οι πραγματικά ταλαντούχοι ηθοποιοί, που δεν καταλήγουν να προμοτάρους σαγιονάρες, καθιστικά σαλονιού και αποσμητικά, οι παραστάσεις του Κουτλή είναι για εσάς.
Αν ανήκετε στους ελάχιστους που δεν τις έχετε , μπείτε και κλείστε όποτε βρείτε διαθέσιμα εισιτήρια.
Προσωπικά πάω σε λίγες ημέρες 4η φορά στους Παίχτες και έπεται και δεύτερη φορά για τα υπόλοιπα.
Η συνταγή της επιτυχίας του: “πολλή αγάπη, πολλή δουλειά και πολλή όρεξη”
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1989. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και από το Τμήμα Νομικής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπούδασε σκηνοθεσία θεάτρου στο προπτυχιακό πρόγραμμα του Ρωσικού Ινστιτούτου Θεατρικής Τέχνης της Μόσχας – GITIS (τμήμα Εβγκένι Καμινκόβιτς – Ντιμίτρι Κρίμοφ) κι είναι αριστούχος απόφοιτος του μεταπτυχιακού προγράμματος του ίδιου πανεπιστημίου στον τομέα της σκηνοθεσίας. Μιλάει Αγγλικά, Γαλλικά και Ρωσικά. Έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις “Ο επιθεωρητής από την Πετρούπολη” (διπλωματική παράσταση βασισμένη στο έργο του Ν.Β.Γκόγκολ “Ο επιθεωρητής” – GITIS/Μόσχα), «Παίζοντας το θύμα» των αδελφών Πρεσνιακόφ που ανέβηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε δική του μετάφραση (Εθνικό Θέατρο – Σκηνή «Κατίνα Παξινού»), τη ραδιοφωνική παράσταση “Ανθρώπινη συμπύκνωση” της Αμάντας Μιχαλοπούλου ( Radio Plays – Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου), «Το ημερολόγιο ενός απατεώνα» του Α. Ν. Οστρόφσκι (κεντρική σκηνή VENE TEATER, Τάλλιν – Εσθονία), “Οι παίχτες” του Ν. Β. Γκόγκολ σε δική του μετάφραση και διασκευή (θέατρο Κιβωτός), “Talk Show” του Suyako (θέατρο Αθηναΐς και θέατρο Αποθήκη), “Το όνειρο ενός γελοίου” του Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι σε δική του μετάφραση και διασκευή (συνεργασία με ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ – περιοδεία στην Κρήτη – Θέατρο Πορεία), “Ο σκύλος, η νύχτα και το μαχαίρι” του Μάριους φον Μάγιενμπουργκ (Πειραιώς 260 σκηνή Η- Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου), “Ο άνθρωπος απ’το Παντόλσκ” του Ντμίτρι Ντανίλοφ που ανέβηκε πρώτη φορά στην Ελλάδα σε δική του μετάφραση (Εθνικό Θέατρο – Νέα Σκηνή). Από το 2019 διδάσκει υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Το 2022 ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση της Πειραματικής Σκηνής Νέων Δημιουργών “Κατίνα Παξινού”, του Εθνικού Θεάτρου.
-Οι “Παίχτες” ποιανού ιδέα ήταν; Πού οφείλεται νομίζεις η τεράστια επιτυχία, αφού δεν έχετε πάρει σβάρνα τις κλασσικές πρόμο μεθόδους;
Τους Παίχτες τους είχα διαβάσει όταν ήμουν στο δεύτερο έτος στη σχολή σκηνοθεσίας στη Μόσχα κι από τότε μου είχαν κάνει κλικ. Στο τελευταίο έτος άρχισα να τους μεταφράζω με σκοπό να είναι η πρώτη μου σκηνοθεσία όταν γυρίσω Ελλάδα. Ε, αφού γύρισα και μετά την πρώτη μου παράσταση- που τελικά ήταν το “Παίζοντας το θύμα” – νομίζω ο Βασίλης μου είπε ότι μιλούσε με το Νιάρρο για να κάνουμε κάτι παρέα. Ξέροντας ότι ο Γιάννης είναι κολλητός με τον Αλέξανδρο και τον Ηλία, με τους οποίους έκανα παρέα όταν σπουδάζαμε στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών, είπα να τους χώσουμε κι αυτούς στο project κι ότι έχω το κατάλληλο έργο. Όταν το διαβάσανε η αλήθεια είναι δεν τρελάθηκαν, αλλά με εμπιστευτήκανε και το βάλαμε μπροστά. Η επιτυχία τώρα, όπως κάθε επιτυχία οφείλετε σε πολλούς παράγοντες. Σίγουρα, συναντήθηκε η ανάγκη μας για γέλιο και ζωντάνια με την ανάγκη του κοινού μετά από 2 χρόνια καραντίνας. Σίγουρα, φτιάχτηκε με πολλή πολλή αγάπη και μεράκι, από ανθρώπους που γουστάρουν να δουλεύουν μαζί. Αυτό δίνει μια δυναμική στη σκηνή που δεν γίνεται να μην σε συνεπάρει. Πολλή αγάπη, πολλή δουλειά και πολλή όρεξη. Ξέρω γω…
“Oι παίχτες” συνεχίζουν την ξέφρενη πορεία τους στο Θέατρο Κιβωτός
-Μίλησε μου για την αγάπη που έχεις στους Ρώσους συγγραφείς
Η αλήθεια είναι ότι δεν νιώθω ότι έχω κάποια ιδιαίτερη αγάπη για τους Ρώσους συγγραφείς. Απλά σπούδασα στη Ρωσία και γνώρισα πολλά έργα. Επίσης, μπορώ να διαβάσω έργα που εδώ δεν ξέρουμε ότι υπάρχουν και να τα μεταφράσω από το πρωτότυπο. Προφανώς με έχουν επηρεάσει και καθορίσει, αφού τους έχω αφιερώσει πολύ χρόνο και σίγουρα υπάρχει κάτι στην κουλτούρα τους μαγικό. Αλλά δεν είναι αυτό που φαίνεται (γέλια)!
-Πώς επέλεξες το έργο «Ο άνθρωπος απ’ το Παντόλσκ» για το Εθνικό Θέατρο;
Όταν έχω κάποιο κενό από πρόβες προσπαθώ να διαβάζω έργα και να βλέπω τι κινείται στο παγκόσμιο θέατρο. Το έργο αυτό όταν βγήκε, σάρωσε τα πάντα στη Ρωσία. Ανέβηκε σε πολλά θέατρα, σε άλλες χώρες, πήρε Χρυσή Μάσκα και έγινε ταινία. Δηλαδή δεν ανακάλυψα κάποιο κρυφό διαμάντι, είναι από τα σημαντικότερα σύγχρονα ρωσικά θεατρικά έργα. Όταν έκανε αυτό το χαμό ήμουν φοιτητής ακόμη στη Ρωσία. Τότε και το διάβασα, τρελάθηκα και κατευθείαν άρχισα να το μεταφράζω. Οπότε κι αυτό το είχα στα σκαριά αρκετά χρόνια.
-Ποιους θαύμαζες όταν ήσουν παιδί;
Περίεργη ερώτηση. Ξέρω γω… Τους γονείς μου. Τον Kurt Cobain και τον Πάβελ Νέντβεντ (γέλια). Δεν ξέρω, αυτούς είχα αφίσα στο δωμάτιο μου, μάλλον θα τους θαύμαζα. Αλλά δεν είχα ας πούμε ακριβώς είδωλα. Έχω θαυμάσει πολλούς ανθρώπους που με έκαναν να θέλω να γίνω κι εγώ ένας άνθρωπος που θα θαύμαζα.
-Ο χώρος του θεάτρου κάποτε ήταν λαμπρός, εμένα τώρα μου φαντάζει θαμπός, ένας χώρος ξέφραγο αμπέλι. Πώς τελικά μπορεί να ξεχωρίσει ένας ταλαντούχος νέος χωρίς να αναμασηθεί και ανακυκλωθεί από μπανάλ τηλεοπτικές σειρές; Δηλαδή υπάρχει οδηγός επιβίωσης;
Οδηγός επιβίωσης δεν υπάρχει. Εγώ δεν έχω βιώσει κι άλλες εποχές. Οπότε ούτε ξέρω πως ήταν το θέατρο πριν. Ο καθένας όπως και στη ζωή ακολουθεί το δρόμο του. Το σίγουρο για τώρα είναι ότι υπάρχει παντελής έλλειψη πολιτιστικής πολιτικής. Απουσιάζει ένα πλάνο και ένα όραμα από το κράτος για την ανάπτυξη και εξέλιξη του θεάτρου. Ώστε να υπάρχουν οι μηχανισμοί στους οποίους να μπορέσει να στηριχτεί ένας νέος καλλιτέχνης. Τώρα ναι, είναι ξέφραγο αμπέλι, κι όποιος αντέξει και επιβιώσει.
-Πώς επιλέγεις τις ομάδες σου; Με τον Βασίλη Μαγουλιώτη είστε φίλοι από παλιά;
Επιλέγω τις ομάδες μου μαζεύοντας ανθρώπους που θέλω να περάσω χρόνο μαζί τους. Ανθρώπους που θαυμάζω τη δουλειά τους και αισθάνομαι ότι έχουν καλή ψυχή. Θέλω να μάθω απ ’αυτούς και να περάσω καλά χωρίς παθογένειες. Και για την ώρα είμαι πολύ πολύ τυχερός. Όσο για τον Βασίλη είμαστε φίλοι γύρω στα 12 χρόνια. Έχουμε περάσει πολλά στάδια της καλλιτεχνικής μας ενηλικίωσης παρέα και είμαστε φίλοι άσχετα από τη δουλειά. Είναι σπάνιο να βρίσκεις ανθρώπους να εμπιστεύεσαι τόσο, να αγαπάς και να θαυμάζεις. Όταν τους βρίσκεις τους κρατάς κοντά. Βασικά, γίνεται αυτόματα όταν είναι αμοιβαίο.
-Αν ανέβαζες μία παράσταση στο West End ποια θα ήταν;
Δεν έχω ιδέα! Μάλλον κάποιο τρελό διαδραστικό σατυρικό μιούζικαλ! Άμα βρεις κάποιο, στείλτο μου!
-Τι βλέπεις , τι διαβάζεις τώρα;
Δυστυχώς διαβάζω κυρίως πράγματα γύρω από τη δουλειά μου. Περιμένω κάποιο κενό για να διαβάσω και κάτι άσχετο. Βλέπω όμως πολλές ταινίες και σειρές. Τελευταία τρελάθηκα με το “Τρίγωνο της θλίψης”. Μπορεί να είναι και από τις αγαπημένες μου ταινίες. Από σειρές βλέπω την τελευταία σεζόν “Atlanta” αλλά και πολλά παράλληλα, από το “Crown” μέχρι το “It s always sunny in Philadeplphia”. Έχω μανία με σειρές και ταινίες.
-Ποια τα επόμενα σχέδιά σου;
Τώρα ετοιμάζω μια μουσικοθεατρική παράσταση με το Γιάννη Κότσιρα στο Ακροπόλ. Λέγεται “Κατάστρωμα Α” , το κείμενο το έχει γράψει ο Οδυσσέας Ιωάννου, και παίζει ο Γιώργος Γάλλος – σε κάποιες παραστάσεις στη θέση του ο Άρης Τρουπάκης- και η Νάνσυ Μπούκλη. Μετά ξεκινάω κατευθείαν πρόβες για τη “Στρέλλα” στην εναλλακτική της λυρικής σε μουσική Μιχάλη Παρασκάκη και λιμπρέτο Αλεξάνδρας Κ*, τρέχω ως καλλιτεχνικός υπεύθυνος την Πειραματική Σκηνή Νέων Δημιουργών του Εθνικού θεάτρου όπου έχουμε νομίζω πολύ ενδιαφέρουσες παραστάσεις, αλλά θα κάνουμε και διάφορες δράσεις, οργανώνω δύο δουλειές για του χρόνου που με ιντριγκάρουν πολύ, διδάσκω στο Ωδείο Αθηνών και ελπίζω από το Γενάρη που θα ανέβει και η Στρέλλα να ηρεμήσω λίγο. Σχέδια πολλά δηλαδή!
-Αν σου έδιναν ένα μαγικό ραβδί τι θα άλλαζες σε αυτή τη χώρα;
Δεν απαντιέται έτσι απλά αυτή ερώτηση. Είναι τόσα πολλά… Νομίζω τη νοοτροπία του τσάτρα πάτρα και της τελευταίας στιγμής. Νομίζω στα περισσότερα πράγματα λείπουν στέρεες δομές πάνω στις οποίες θα οργανωθεί μια αυτόνομη χώρα και ένα κράτος δικαίου. Έχουμε στήσει μια χώρα όπως τύχει, και μόνο κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις με προσωπικές πρωτοβουλίες παλεύουν με τα τέρατα, για να προσφέρουν λίγο ουσιαστικό έργο. Δεν είναι κάτι συγκεκριμένο αλλά είναι δομικό για το πώς λειτουργούν όλα.
Σχόλια για αυτό το άρθρο