Γιώργος Μπαρδάκας: «Eυτυχία είναι ένα εργαστήριο μέσα στη φύση»

O Γιώργος Μπαρδάκας είναι γλύπτης και εικαστικός πρωτοποριακών συνθέσεων. Γεννήθηκε στη Μελίτη το 1985 και μεγάλωσε στη Φλώρινα. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας. Από το 2017 κατοικεί και δημιουργεί στη Θεσσαλονίκη όπου έχει ιδρύσει το δικό του εργαστήριο και Πολυχώρο Τέχνης και Πολιτισμού ΑΕΝΑΟΝ. Εκφράζεται ανακυκλώνοντας και δίνοντας νέα ζωή στο μέταλλο. Τα έργα του, κατά βάση, είναι μεταλλικά γλυπτά και εικαστικές συνθέσεις, στις οποίες ενθέτει διαλεκτικά και άλλα γήινα υλικά, κυρίως ξύλο, μάρμαρο και πολύτιμους ή όχι λίθους.

ΣχετικάΆρθρα

Έχει λάβει μέρος σεομαδικέςεικαστικές εκθέσειςτο 2019 στην «ΕΓΩ» (Μουσείο Προσφύγων Θεσσαλονίκης), το 2020 στην «Επίμονη Τέχνη»(Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης), το2022 στην “WASTE NOT”, που τελούσε υπό την αιγίδα του Ελληνικού Τμήματος του Διεθνούς Συμβουλίου Μουσείων (Πολυχώρος Πολιτισμού Ισλαχανέ, Θεσσαλονίκη) και το 2025 στην «Επανάσταση 1821: Ο Αγώνας για την Παλιγγενεσία», που διοργάνωσε το Υπουργείο Εσωτερικών -Τομέας Μακεδονίας Θράκης (Διοικητήριο Θεσσαλονίκης).Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις το 2020 την «Βολβοί και Σπόροι» (ChalkosGallery, Θεσσαλονίκη) και την «Ελπίδα» (Βιτρίνες Τέχνης του ΟΤΕ, Θεσσαλονίκη) και το 2025 την «ΑΕΝΑΟΝ 2025» (Πολυχώρος Τέχνης & Πολιτισμού ΑΕΝΑΟΝ, Θεσσαλονίκη).

Συμμετείχε με δημιουργίες του σε εικαστικούς διαλόγους που πραγματοποιήθηκαν σε Δημόσια Μουσεία, το 2021 στον«Σημείο Τομής, ΤΟΠΟΣ ΙΙ. Σύμβολα του Αγώνα» και στον «ΜΕΤΑΛΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ», που τελούσε υπό την αιγίδα της Αυτού Εξοχότητας της Προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου (Εθνικό Νομισματικό Μουσείο / Ιλίου Μέλαθρον, Αθήνα) και το 2023 στον«Φοίνιξ – Αγών», που τελούσε υπό την αιγίδα του Ελληνικού Τμήματος του Διεθνούς Συμβουλίου Μουσείων(Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, Θεσσαλονίκη).

Έργα του ανήκουν σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές. Το έργο του “Αρκούδα Contralto” φιλοτεχνήθηκε τα έτη 2012-2015 και έκτοτε κοσμεί την πλατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην είσοδο της Φλώρινας. Πρόκειται για ένα κολοσσιαίο γλυπτό σύμπλεγμα από βιομηχανικά scrap μέταλλα, με ύψος 5,5 μέτρα και βάρος 2,5 τόνους. Ο πολυβραβευμένος και καταξιωμένος γλύπτης – εικαστικός Γεώργιος Μπαρδάκας έβαλε ψυχή και απάντησε χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος στις 10+1 ερωτήσεις μου!

-Πώς (και γιατί) αποφάσισες να ασχοληθείς με τη γλυπτική και μάλιστα χρησιμοποιείς ανακυκλώσιμα υλικά στα οποία δίνεις δεύτερη ζωή;

Ήρθα σ’ επαφή με τα μέταλλα πρώτη φορά στη Σχολή Καλών Τεχνών, μέσα από το εργαστήριο κοσμημάτων. Από την πρώτη στιγμή ένιωσα μια ακατανίκητη έλξη για αυτό το υλικό. Το μέταλλο είναι από τα σκληρότερα υλικά στον κόσμο μας, κι,όμως, εμείς το λυγίζουμε και το πλάθουμε. Όσο απίστευτο κι αν μας φαίνεται, είμαστε – ως άνθρωποι- δυνατότεροι από το μέταλλο. Το μέταλλο επιβιώνει στις κακουχίες. Ακόμα και σκουριασμένο και παραμορφωμένο παραμένει ανθεκτικό και μπορεί να μεταμορφωθεί σε κάτι καινούργιο. Μια σκουριασμένη πένσα μπορεί να γίνει τα πόδια μιας μπαλαρίνας, κι ένα άχρηστο ρουλεμάν ένας εκθαμβωτικός ηλίανθος. Το μέταλλο έχει την ικανότητα της «αναγέννησης», όπως την έχουμε κι εμείς!..

1) Πόσες ώρες την ημέρα δουλεύεις;

Εξαρτάται από την περίοδο. Όταν έχω την έμπνευση να δημιουργήσω ένα έργο και θέλω να το ολοκληρώσω, αισθάνομαι την ανάγκη να βγει από μέσα μου και εργάζομαι ασταμάτητα άπειρες ώρες, μέχρι σημείου να μην αντέχει άλλο το σώμα μου. Έτσι, μου πήρε αρκετούς μήνες σκληρής και επίπονης εργασίας μέχρι να δημιουργήσω την Αρκούδα Κοντράλτο ή τον Φοίνικα. Υπάρχουν βέβαια και οι περίοδοι που αναζητώ τα κατάλληλα υλικά και αντικείμενα που θα μου πυροδοτήσουν την έμπνευση του επόμενου έργου και αυτές είναι πιο χαλαρές.

2) Πες μου τρία πράγματα που σε κάνουν ευτυχισμένο.

Η ευτυχία είναι μεγάλη λέξη… θα σου εκμυστηρευτώ τρία πράγματα που μου δίνουν χαρά. Πρώτα από όλα η αναζήτηση υλικών και αντικειμένων. Τη στιγμή που ανακαλύπτω ένα κομμάτι που έλκει το ενδιαφέρον μου νιώθω τη χαρά και τον ενθουσιασμό μιας καινούριας περιπέτειας. Την ίδια χαρά νιώθω και τη στιγμή που τελειώνω ένα έργο μου. Χαρά μου δίνουν ακόμα η αγάπη των κοντινών μου ανθρώπων και η φύση, κυρίως τα βουνά και τα ποτάμια, στιβαρά τα μεν ταξιδιάρικα τα δε. Όταν βρίσκομαι εκεί αισθάνομαι ήρεμος . Να έχω ένα εργαστήριο μέσα στη φύση και να είμαι περιτριγυρισμένος από ανθρώπους που αγαπώ είναι ό,τι πιο κοντινό στην ευτυχία μπορώ να φανταστώ.

3) Τι εκτιμάς τους άλλους;

Την ειλικρίνεια! Χωρίς αυτήν δεν μπορούν να υπάρχουν και να επιβιώσουν ανθρώπινες σχέσεις…

4) Διάλεξε πέντε λέξεις που περιγράφουν τον εαυτό σου;

Δημιουργικός, συνεπής, ειλικρινής, πιστός, δοτικός.

5) Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σου;

Να χάσω τους ανθρώπους που αγαπώ ή να χάσω την ευλογία να δημιουργώ.

6) Ποιο ιστορικό πρόσωπο έχεις σε μεγαλύτερη εκτίμηση;

Τον Ιησού Χριστό μας. Οι διδαχές και οι εντολές του οποίου μας προσφέρουν την ελπίδα και μας δείχνουν το δρόμο της σωτηρίας που οδηγεί στην ανάσταση-ανάταση της ψυχής μας…

7) Ποια διάσημη θα ήθελες να καλέσεις σε δείπνο και γιατί;

Καμία διάσημη δε μου έρχεται στο μυαλό. Μου έρχονται όμως δεκάδες γυναίκες που γνωρίζω: μανάδες, αδελφές, φίλες , νεότερες και μεγαλύτερες, νοικοκυρές και εργαζόμενες. Αγαπώ και εκτιμώ τις γυναίκες. Είναι η αρχή, το λίκνο της ζωής. Θα ήθελα να δειπνήσω με καθεμία από αυτές τις γυναίκες που μπορεί να μην θεωρούνται διάσημες, αλλά για μένα είναι μοναδικές.

8) Ποια ελαττώματα των ανθρώπων απεχθάνεσαι;

Την ανειλικρίνεια και την τεμπελιά.

9) Τι θα άλλαζες στη Θεσσαλονίκη;

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που έχει την προοπτική να γίνει πανέμορφη, αλλά δυστυχώς αυτή τη στιγμή δεν είναι. Πέρα από το προφανές που χρειάζεται, περισσότερα πάρκα και πράσινο, θα πρόσθετα και τέχνη. Με στεναχωρεί που σε μια πόλη με τόσο πλούσια ιστορία και πολιτισμό, τα μόνα αγάλματα που είναι στη συνείδηση των κατοίκων της είναι αυτά του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Ελευθερίου Βενιζέλου. Υπάρχουν άφθονοι χώροι ανεκμετάλλευτοι που θα μπορούσαν να προσφέρουν στέγη σε καλλιτέχνες της πόλης για να εκθέσουν και τα έργα τους. Δείτε το εγκαταλειμμένο εργοστάσιο της Ιφανέτ για παράδειγμα και φανταστείτε το ως ένα πολυκέντρο τέχνης και πολιτισμού που θα στεγάζει δεκάδες νέους καλλιτέχνες που θα δημιουργούν και θα εκθέτουν εκεί. Ξέρετε ότι ο χώρος γύρω του,που τον προσπερνάμε καθημερινά ως ένα σκουπιδότοπο είναι ένα παλιό πάρκο, μια όαση πρασίνου; Φανταστείτε το καθαρό και γεμάτο με έργα γλυπτικής . Όχι μόνο θα ήταν ένας πνεύμονας σε μια περιοχή, όπως η Τούμπα, που τόσο το χρειάζεται αλλά και ένα σημείο έλξης για τους τουρίστες. Φανταστείτε μια πόλη με πολλούς τέτοιους θύλακες φύσης-τέχνης. Αυτή για μένα θα ήταν μια σύγχρονη πόλη που δεν επαναπαύεται στις δάφνες του παρελθόντος της, αλλά συνεχίζει να δημιουργεί και να μεγαλουργεί…