ΤΩΡΑ |
Με ιδιαίτερη καλλιέπεια και αέρα υψηλής αισθητικής, η Έλενα Ματθαιοπούλου ενσαρκώνει την κοσμοπολίτικη φινέτσα και το πάθος για τη δημιουργία. Μια προσωπικότητα πολυσχιδής με ανεξάντλητη δημιουργική ενέργεια, κινείται με φυσικότητα ανάμεσα στους μύθους της μόδας, της όπερας και της διεθνούς δημοσιογραφίας- καθώς και της ελληνικής- έχοντας συνυπάρξει με κορυφαίες μορφές του πολιτισμού και των τεχνών. Με στιλ που εκπέμπει γνώση και αυθεντικότητα γνωρίζει την μόδα και την όπερα ”ασκαρδαμυκτί”, ενώ η γραφή της έχει αφήσει το αποτύπωμά της σε εμβληματικούς εκδοτικούς οίκους, εφημερίδες και περιοδικά του Λονδίνου. Συγγραφέας σημαντικών έργων και αυτοβιογραφιών προσωπικοτήτων, όπως του θρυλικού Πλάσιντο Ντομίνγκο , του βασιλιά Χουάν Κάρλος της Ισπανίας και διακεκριμένων σχεδιαστών μόδας στην όπερα, η Έλενα Ματθαιοπούλου αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς στον πολιτισμικό χάρτη της Ευρώπης. Ως διεθνής ομιλήτρια σε θέματα μουσικής και λυρικής τέχνης, συνεχίζει να εμπνέει και να μοιράζεται τις πολύτιμες γνώσεις της με το κοινό ανά τον κόσμο. Και όμως, πίσω από όλη αυτή τη διεθνή λάμψη, η καρδιά της παραμένει δεμένη με τη Θεσσαλονίκη- την πόλη που αγαπά βαθιά και επισκέπτεται όποτε της το επιτρέπουν οι πυκνές επαγγελματικές της δραστηριότητες. Με προθυμία απάντησε στις γνωστές 10+1 ερωτήσεις μου, χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος!
-Τι ήταν εκείνο που σας έκανε να θέλετε να ασχοληθείτε με τη μόδα, τη μουσική και την όπερα, τη συγγραφή βιβλίων και τη δημοσιογραφία; Τι σας έδωσε τη μεγαλύτερη ικανοποίηση από όλα αυτά που έχετε κάνει στην πορεία σας μέχρι σήμερα;
Με τη μόδα είχα μανία σχεδόν από τότε που στάθηκα στα πόδια μου. Δεν υπάρχει φωτογραφία μου από 3 ετών και πάνω που να μην φορώ καρφιτσούλες, βραχιολάκια, κόκκινη λουστρινένια τσάντα κρεμασμένη στον ώμο και μύρια όσα τέτοια μέχρι.. και σήμερα! Όταν ήμουν μικρή διάλεγα εγώ τα υφάσματα και τα χρώματα για τα φορέματα μου και μόλις τυλιγόμουν με ένα ύφασμα μπροστά σε καθρέφτη ένιωθα πανευτυχής! Αμέσως, κατασκεύαζα απίθανα σενάρια με τον εαυτό μου σε ρόλους ηρωίδας όπως, π.χ. Πριγκίπισσα του Νείλου, Ατρόμητη Πολεμίστρια, Φάντασμα του Κάστρου, ό,τι μου ερχόταν στο νου ή είχα πρόσφατα διαβάσει. Ενστικτωδώς ,ήδη , συνδύαζα τα ρούχα ως κοστούμι, δηλαδή εργαλείο έκφρασης του πια είμαι ή θα ήθελα να είμαι. Αμφίεση και μεταμφίεση.
Πολύ αργότερα, στο Κολλέγιο, συμμετείχα σχεδόν σε όλα τα θεατρικά δρώμενα και την ίδια εποχή ανακάλυψα και ερωτεύτηκα την όπερα και την κλασσική μουσική. Σκεπτόμουν να γίνω ή σκηνοθέτις ή δημοσιογράφος γιατί είχα έφεση και στα δυο. Και αμετάκλητη απόφαση από πολύ νωρίτερα ήταν να ζήσω ή στη Νέα Υόρκη ή στο Λονδίνο, το οποίο γνώριζα και αγαπούσα λόγω της γιαγιάς μου που, αν και Ελληνίδα, είχε γεννηθεί και μεγαλώσει εκεί. Το σπίτι της στην Αθήνα, στο οποίο αισθανόμουν 100% “at home” «αγγλόφερνε» και στη νοοτροπία και στις καθημερινές συνήθειες όπως το τελετουργικό απογευματινό τσάι με απολαυστικές αγγλικές λιχουδιές!
Εν τέλει, αποφάσισα ότι η δημοσιογραφία θα ήταν πιο ενδιαφέρουσα και σίγουρα πιο διασκεδαστική αφού στόχος μου ήταν να γνωρίσω από κοντά τους πιο συγκλονιστικούς και γοητευτικούς ανθρώπους του πλανήτη. Επειδή, στην Αγγλία οι σπουδές δε συνδυάζονται απαραίτητα με την επαγγελματική ενασχόληση, σπούδασα Μεσαιωνική Ιστορία και συνέχεια έκανα Μάστερ με θέμα το Βυζάντιο και την Πρώτη Σταυροφορία.
Η ζωή στο Λονδίνο (όπου έζησα από 18 ετών ως την αρχή του Covid), περιελάμβανε τουλάχιστον τρεις-τέσσερις συναυλίες και όπερες την εβδομάδα. Εν τω μεταξύ, είχα ανακαλύψει και παθιαστεί με τη Vogue (αμερικανική, γαλλική, ιταλική), τις οποίες καταβρόχθιζα κυριολεκτικά τα Σαββατοκύριακα στις αγγλικές εξοχές (ή στην μπανιέρα!). Έτσι, ο άμεσος στόχος για την πρώτη δουλειά που θα έψαχνα ήταν η αγγλική της έκδοση, με βάση το “Vogue House,” ένα επιβλητικό κτίριο στο Hanover Square της chic συνοικίας Mayfair.
Λόγω μιας σημαντικήςγνωριμίας, κλείστηκε ραντεβού με τη διευθύντρια, την αγαπημένη Beatrix Miller, μια βαθιά καλλιεργημένη γυναίκα που, βλέποντας το βιογραφικό που της είχα προσκομίσει, αναφώνησε έκπληκτη: «Δεσποινίς Ματθαιοπούλου με συγχωρείτε πολύ για την ερώτηση, αλλά μήπως είστε τρελή;» «Αυτό εξυπακούεται, αλλά γιατί ρωτάτε;» «Μα με τέτοιες ακαδημαϊκές σπουδές και τέσσερις γλώσσες, θέλετε να εργαστείτε στη Vogue ;» « Ναι και αν δεν το πετύχω, προτιμώ να βάλω το κεφάλι μου στο φούρνο!» συνέχισα. «Με τέτοιο πάθος σίγουρα θα μας φανείτε χρήσιμη! Πηγαίνετε στο τμήμα προσλήψεων να δούμε τι υπάρχει.» Αυτό ήταν. Την επομένη Δευτέρα κατέφθασα στο πολυπόθητο κτίριο πλέοντας σε ντελίριο ευτυχίας που κορυφώθηκε ένα μήνα αργότερα, όταν παρέλαβα τα πρώτα χρήματα που κέρδισα στη ζωή μου – επιταγή 60 στερλινών – την οποία κορνίζωσα για να την καμαρώνω δεόντως. Εξυπακούεται, ότι μέσα στο μήνα έσπασα την κορνίζα και ξόδεψα την επιταγή! Αλλά, ακόμη και τώρα, θυμάμαι και απολαμβάνω αυτή την πρώτη και τεράστια ικανοποίηση της καριέρας μου! Όπως λέει το ελληνικό λαϊκό τραγούδι, ποτέ ποτέ να μην ξεχνάς τα πρώτα σκαλοπάτια, γιατί σ’ αυτά πρωτοπαπάς και μπαίνεις σε παλάτια… Όπερ και εγένετο αργότερα!
Μετά από περίπου δώδεκα απολαυστικά χρόνια δημοσιογραφίας – από τη Vogue στο Τατλερ και την Daily Express ως συντάκτρια μόδας, μετακόμισα στη σελίδα Τεχνών της εφημερίδας Evening News, και άρχισα συνεργασίες με τους Times και τo Opera Now. Αφήνοντας πίσω τις επιδείξεις μόδας στο Μιλάνο και το Παρίσι και τα ταξίδια σε εξωτικούς προορισμούς, τώρα ήταν η ώρα και η ευκαιρία για συναντήσεις με όλους τους καλλιτέχνες που με ενδιέφεραν. Μια συνέντευξη με τον μαέστρο Ζούμπιν Μέτα άλλαξε εντελώς την πορεία της ζωής μου. Mετά από τη συναρπαστική του εξήγηση της παρερμηνευμένης τέχνης του μαέστρου, μου ήρθε σαν αστραπή, η ιδέα να γράψω ένα βιβλίο γι’ αυτή τη μυστηριώδη τέχνη, μέσα από συνεντεύξεις με 23 από τους μεγάλους μαέστρους της εποχής.
Ένας κορυφαίος και διορατικός ατζέντης πίστεψε στην ιδέα και κατάφερε να βγει το βιβλίο από έναν από τους τοπ εκδοτικούς οίκους της Αγγλίας, τους Hutchinsons. Μετά τη προκαταβολή που εκεί συνηθίζεται να λαμβάνουν οι συγγραφείς με την υπογραφή του συμβολαίου τους, ξεκίνησαν δυόμιση από τα πιο συναρπαστικά και ευτυχισμένα χρόνια της ζωής μου. Η δημοσίευση του Μaestro Encounters With Conductors Of Today στην Αγγλία όπου είχε εντυπωσιακό αντίκτυπο και στην Αμερική, όπου βραβεύτηκε ως «Μουσικό Βιβλίο της Χρονιάς» από το Stereo Review, αποτέλεσε τη δεύτερη και ίσως τη μεγαλύτερη ως τώρα ικανοποίηση της επαγγελματικής μου ζωής. Οι συναντήσεις με γίγαντες του χώρου – όπως, ο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, ο Λέοναρντ Μπερνστάιν, ο Κάρλο Μαρία Τζιουλίνι – μερικές από τις οποίες εξελιχτήκαν σε στενές φιλίες, με δίδαξαν πολλά όχι μόνο για τη μουσική αλλά και τη ζωή – πράγματα που εξακολουθούν να με επηρεάζουν ως σήμερα…
Ακολούθησαν άλλα επτά βιβλία, με συνεντεύξεις λυρικών τραγουδιστών και τραγουδιστριών, η σκηνική βιογραφία του Πλάσιντο Ντομίνγκο, η βιογραφία του Βασιλέως Χουάν Κάρλος της Ισπανίας, και το ‘’Σχεδιαστές Μόδας στην Όπερα’’ με υπέροχα σκίτσα και φωτογραφίες, (δημοσιεύτηκε και στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Καπόν), που λάτρεψα γιατί συνδυάζει τα δύο πάθη μου, τη μόδα με την όπερα. Το απολάμβανα τόσο πολύ που στεναχωρήθηκα όταν το τελείωσα, όπως είχε συμβεί και με το Μαέστρο….
Ταυτόχρονα με τις συγγραφικές μου ασχολίες, συναρπαστικές υπήρξαν οι συνεργασίες μου με το Μέγαρο Μουσικής, στα υπέροχα πρώτα του χρόνια με τον Χρήστο Λαμπράκη, (όπου ως Ειδική Σύμβουλος, συνέβαλα στις μετακλήσεις τοπ ερμηνευτών, τους οποίους, λόγω των βιβλίων μου, γνώριζα προσωπικά) και την ορχήστρα Philharmonia του Λονδίνου όπου, ως υπεύθυνη για το φωνητικό τμήμα της, οργάνωσα μεταξύ άλλων το εορταστικό Γκαλά για τα 50 Χρόνια του Royal Festival Hall, παρουσία του τότε Πρίγκιπα της Ουαλίας και νυν Βασιλέως Καρόλου, (ο οποίος, ως πάτρωνας της Ορχήστρας, μας καλούσε τακτικά στο ανάκτορο του, το Highgrove, με το μαγευτικό του κήπο). Άλλη κορυφαία στιγμή ήταν η πρόσκληση της Ορχήστρας στο Ανάκτορο του Μπάκινγκχαμ για το Ιωβηλαίο της Βασίλισσας Ελισάβετ. Γι’ αυτό νωρίτερα ανέφερα το προφητικό λαϊκό τραγούδι για παλάτια….
Τα τελευταία χρόνια μεγάλη ικανοποίηση είναι οι οπτικό-ακουστικές ομιλίες μου επάνω σε θέματα μουσικής και όπερας στην Ελλάδα (Εθνική ΛυρικήΣκηνή, Μουσείο Θεοχαράκη, Μουσείο ΜαρίαΚάλλας, Αχίλλειο), και διεθνώς (Λονδίνο, Μετροπόλιταν Όπερα ΝΥ, Οξφόρδη, Παρίσι, Γκστάαντ και τουρνέ στις Δυτικές Πολιτείες των ΗΠΑ και Βανκούβερ). Με ηλεκτρίζει η αδρεναλίνη της ζωντανής επικοινωνίας με το κοινό και η γεύση της μαγείας της σκηνής! Πάλι, πίσω στα καθοριστικά ερεθίσματα της παιδικής ηλικίας…
1) Δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς…
Το πρωινό μου τσάι! Μια ολόκληρη τσαγιέρα μαύρο τσάι Earl Grey από το Queens στην Οδό Πλουτάρχου στην Αθήνα ή Fortmason από το αγαπημένο μου Λονδρέζικο Fortnum & Mason.
2) Πού ξοδεύεις τα χρήματά σου;
Φευ, σε ρούχα και αξεσουάρ, (πρόσφατα πολλά από την αγαπημένη μου μπουτίκ Mamoi, που ανακάλυψα πριν ένα χρόνο σε ταξίδι στη Θεσσαλονίκη!)
3) Ποια είναι η χειρότερη συνήθειά σου;
Η σπατάλη γενικά, αλλά κυρίως στα παραπάνω!
4) Ποια είναι η συνήθεια που απεχθάνεσαι στους άλλους;
Η τσιγκουνιά – χρηματική και ψυχική – και η μικροψυχία…
5) Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που σου έχουν δώσει ;
Να προσέχω το φθόνο και τις «συνωμοσίες των μετρίων» στην Ελλάδα!
6) Ποια θεωρείς την πιο υπερεκτιμημένη αρετή;
Την υπερβολική ανεκτικότητα. Όπως διάβασα κάπου «Το κακό υπερτερεί όταν το καλό ανέχεται και αδρανεί.»
7) Τι κάνεις για να χαλαρώσεις;
Ακούω αδιάκοπα μουσική (κλασική και όπερα), διαβάζω ή βλέπω ντετέκτιβ στόρις με ένα Prosecco ή ένα ποτήρι καλό αρωματικό άσπρο κρασί, ανάβοντας συγχρόνως αρωματικά κεριά και κάνοντας συβαριτικά μπάνια με αιθέρια έλαια, κρέμες κλπ,
8) Τι θα άλλαζες στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα;
Στη Θεσσαλονίκη τίποτα! Τη λατρεύω και με χαροποιεί κάθε στιγμή που βρίσκομαι εκεί – όσο πιο συχνά μπορώ χωρίς να χρεοκοπήσω! Στην Αθήνα τα πεζοδρόμια και την απαίσια, αγενή και αντικοινωνική συμπεριφορά των κατοίκων της – να πάρουν μαθήματα ευγένειας και καλών τρόπων από τους Θεσσαλονικείς!
9) Ποιο είναι το motto σου στη ζωή;
Μια παρατήρηση του Cecil Beaton: Be daring, be different, be impractical, be anything that will assert integrity of purpose and imaginative vision – againstthe play-it-safers, the slaves of the ordinary! (Να είσαι τολμηρός, να είσαι διαφορετικός, άχρηστος σε πρακτικά θέματα, ακέραιος στις προθέσεις σου και να έχεις όραμα και φαντασία, – ενάντια σε όλους που ζουν άτολμα και συμβατικά, σκλάβοι της μετριότητας!)
10) Τρία πράγματα που σε κάνουν ευτυχισμένη!
Ο γάτος μου, η μεθυστική ομορφιά της φύσης και στιγμές έκστασης σε Θεία Λειτουργία ή προσευχητικό διαλογισμό, καθώς και οι σπάνιες ξεχωριστές και αξέχαστες «αστρικές στιγμές» σε συναυλίες ή παραστάσεις όπερας. Αλλά και οι άπειρες, πολλαπλές μικρές καθημερινές απολαύεις του Θείου δώρου που λέγεται ζωή!
Σχόλια για αυτό το άρθρο