ΤΩΡΑ |
Πρόβα παίρνω, πρόβα αφήνω ένα πράμα τις τελευταίες μέρες, αφού η καλλιτεχνική φλέβα στη Φθιώτιδα χτυπά δυνατά τέτοια εποχή. Άνθρωποι που όλη τη χρονιά προετοιμάζονται για να παρουσιάσουν παραστάσεις, τώρα βγαίνουν μπροστά, στη σκηνή του θεάτρου.
Έτσι λοιπόν, όπως κάθε χρόνο, το θεατρικό εργαστήρι του ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης παίρνει φόρα κι όταν τα φώτα ανάβουν μοιράζεται μαζί μας το αποτέλεσμα. Το πρόγραμμα των παραστάσεων- δράσεων ξεκινά με το έργο ‘’Η Μικρή μας Πόλη’’ του Θόρντον Ουάιλντερ σε σκηνοθεσία Κώστα Μέρρα. Αδυναμία μου, σας το ξαναείπα, είναι οι πρόβες. Αυτή τη φορά μεταφέρθηκα σε ένα διαφορετικό κλίμα προβών και θα σας μεταφέρω τι ένιωσα.
Το έργο το είχα δει πριν χρόνια στο θέατρο «Χόρν». Εκείνο που θυμάμαι ακόμη έντονα, ήταν η συγκίνηση και η καθηλωτική σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή που με είχε συνεπάρει. Το γεγονός ότι σχεδόν δεν υπάρχουν σκηνικά κι όλα «φτιάχνονται» αυτοσχεδιαστικά με είχε μαγέψει μαζί με την ερμηνεία των ηθοποιών. Λεπτομέρειες δεν θυμάμαι, πάνε και χρόνια από τότε αλλά η αίσθηση που μου’ χει αφήσει είναι ανεξίτηλη.
Έφτασα στο Δημοτικό Θέατρο αφήνοντας εντελώς απ’ έξω τη σύγκριση με την προηγούμενη εμπειρία μου. Έτσι κι αλλιώς δε θα΄ ταν δίκαιη. Πήγα σαν άγραφη σελίδα, χωρίς να ξέρει πως θα «γεμίσει»και πήρα τη θέση του θεατή.
Τι μου συνέβη ήδη από την πρόβα; Ένα θα σας πω, κατάφερε να με συγκινήσει τόσο που φοβήθηκα μη διακόψω απ’ τους λυγμούς και τα δάκρυα που έτρεχαν κορόμηλο. Ευτυχώς είχα χαρτομάντιλα γιατί μου χρειάστηκαν. Ήρθε και μου θύμισε πως «υπάρχει κάτι αιώνιο εδώ, στα κατάβαθα του ανθρώπου» όπως λέει ο αφηγητής του έργου. Δε φοβάμαι τη συγκίνηση, είμαι από κείνους που ναι μεν δεν προτιμώ το δράμα αλλά εδώ μιλάμε για κάτι άλλο. Για κάτι που σε συνδέει με το νήμα της αιώνιας ζωής, που σε ανυψώνει πέρα από τα γήινα ενώ ταυτόχρονα εξυμνεί τη καθημερινότητα του ανθρώπου και μιας πόλης. Οι ειδικοί έχουν σίγουρα περισσότερα να πουν, προσωπικά θα σταθώ στην βιωματική μου εμπειρία από την πρόβα στη «Μικρή μας πόλη» και λειτούργησε ως υπενθύμιση μιας οπτικής που σχεδόν ξεχνάω μέσα στον μηχανικό τρόπο της ζωής μου.
Δύσκολο εγχείρημα για τα μέλη του θεατρικού εργαστηρίου που συμμετέχουν αλλά αισθάνομαι ότι θα μας ταξιδέψουν σε μια άλλη διάσταση, σ’ εκείνη του συγγραφέα και σε όσα ανομολόγητα ομολογεί στα νοήματα των λέξεων του.
Τη δράση του Κώστα Μέρρα την έχω παρακολουθήσει αρκετά, είτε στη Λαμία, είτε στη Σπερχειάδα όπου κατοικεί και παρουσιάζει παραστάσεις με το θεατρικό εργαστήρι Σπερχειάδας-Μακρακώμης παίζοντας κι ο ίδιος. Ελάχιστα έχουμε βρεθεί υπό άλλες συνθήκες αλλά νομίζω πως είναι ένα «ζιζάνιο» που ακροβατεί ανάμεσα στη κωμική και την ποιητική ματιά της ζωής και του θεάτρου. Έχω γελάσει πολύ κι έχω κλάψει πολύ στα θεατρικά πεδία που κινείται. Έχει Αιγοκερική πειθαρχία και Υδροχοϊστικη «τρέλα» που είναι ο ωροσκόπος του. Όποιος κατάλαβε κατάλαβε.
Η Μαρία Παλιούρα έκανε την κινησιολογία και την μουσική επιμέλεια, επ’ αυτού κρατάω μούγκα, δε θα σας τα πω όλα, όλα κι όλα. Η Μαρία λειτουργεί αθόρυβα και διακριτικά, για να τη φωτογραφήσω την «έπιασα στον ύπνο» στο τέλος της πρόβας, κουρασμένη κι αγωνιώδης. Είναι πολύ πιο όμορφη και λαμπερή από κοντά για να εξηγιόμαστε. Όπου βάζει κι η Μαρία το χεράκι της και το ποδαράκι της γενικώς, δεν τη γλυτώνω απ’ τον συναισθηματικό μου κόσμο. Βουρκώνω λες και το’ χω τάμα.
Τα υπόλοιπα θα τα διαπιστώσετε από κοντά μέσα από τη δική σας και μόνο εμπειρία όσοι βρεθείτε στη πρεμιέρα απόψε Παρασκευή 2 Μαϊου και την Κυριακή 4 Μαϊου στο Δημοτικό Θέατρο της πόλης, στις 9 το βράδυ. Όσο για τους μακρινούς φίλους του Cosmopoliti απολαύστε τις φωτό από τις τελικές πρόβες πριν την παράσταση. Εύχομαι και στις άλλες «μικρές πόλεις» να ανθίζει η καλλιτεχνία και να την απολαμβάνετε. Πετυχημένη είναι η τέχνη όταν μας κάνει να βλέπουμε φως στο τούνελ μέσα μας, με την όποια εκδοχή της. Αναζητήστε την.
Θόρντον Ουάιλντερ «Η ΜΙΚΡΗ ΜΑΣ ΠΟΛΗ» . Μετάφραση: Μ. Βολανάκης
Παρασκευή 2 και Κυριακή 4 Μαΐου 2014 στις 21:00
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΛΑΜΙΑΣ
Το έργο ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Κώστα Μέρρα, σκηνικά-κοστούμια Ελένης Αρχοντή, Κινησιολογία-Μουσική Εμπιμέλεια Μαρίας Παλιούρα, φωτισμούς Αλέξη Τριανταφύλλου.
Τους ρόλους ερμηνεύουν τα μέλη του Θεατρικού Εργαστηρίου:
Πάνος Αθανασίου, Τάσος Αραβανής, Eυθύμιος Αργυρόπουλος, Αθανασία Ασπρούδη, Αργύρης Δημητρόπουλος, Αριστείδης Ζερβόπουλος, Στελίνα Κολοκυθά, Μαρία Κωστούλα, Ζωή Ντάλλα, Χρύσα Ντούρου, Λίλια Ξενίτη, Σταυρούλα Πουταχίδου, Λίλια Ρένιου, Βούλα Ρήγα, Ευγενία Σινάνη, Πάνος Σπανός, Γιάννης Χριστόπουλος.
Mέσα από τη σχέση δύο παιδιών, της ΄Εμιλυ και του Τζωρτζ, ο Ουάιλντερ καταγράφει την καθημερινή ζωή σε μια μικρή αμερικανική πόλη. Ξημερώματα και νύχτες, έρωτες και γάμοι, γειτονιές και παρέες και βόλτες στο φεγγαρόφωτο αποτελούν κάποιες από τις μικρές ή μεγάλες στιγμές των ηρώων αυτής της πόλης που θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε πόλη σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου.
Ο άγρυπνος φρουρός Πέτρος Κουτσής, υπεύθυνος θεάτρου που προφυλάσσει το χώρο με όποιο τρόπο μπορείτε να φανταστείτε. Εδώ με την ταινία πίσω, που έπεσα αρκετές φορές πάνω της χωρίς να καταλάβω το ρόλο της. Υπέθεσα ότι θα χρησιμοποιηθεί ο διάδρομος στη σκηνοθεσία του έργου. Έκπληξη! ο Πέτρος προκειμένω να διατηρηθεί η μοκέτα σε καλή κατάσταση ,εξαιτίας των προβών, έβαλε απαγορευτικό στο διάδρομο. Πέτρος είναι αυτός, ένας και μοναδικός!
Η Έμιλυ της δικής μας μικρής μας πόλης
Κυρία Γουέμπ, η Βούλα Ρήγα που τη λέω Διδυμάκι χαμαιλέοντα. Την γνώρισα στο «Δεν Πληρώνω, Δεν Πληρώνω» κι έχουμε κάνει καμαρίνι μαζί αλλά έκτοτε απ’ τον κωμικό σούπερ ρόλο που είχε, μου αποκαλύπτεται μια άλλη πλευρά της που με εντυπωσιάζει και με συγκινεί επίσης.
Εραστές της τέχνης παντού που διψούν να στεγάσουν κάπου την κλωστή του ευαίσθητου κόσμου τους που στριμώχνεται ίσως, στο σκληρό περίβλημα «μιας συνηθισμένης ζωής». Ίσως αυτή η κλωστή να συνδέει κι όσους βρίσκονται απ’ τη θέση των θεατών, σ’ έναν τόπο ‘’αλλού’’ όπου συναντιόμαστε ‘’κάπως ασυνήθιστα’’
Σχόλια για αυτό το άρθρο