ΤΩΡΑ |
“Nα σου πω, εσύ γυρίζεις που γυρίζεις σαν του παπά το σκύλο, δεν έρχεσαι να με βοηθάς που θέλω έναν άνθρωπο” ήταν τα λόγια που άκουσε ο Λάκης Κορρές από την Ρίτα Σακελλαρίου όταν του έκανε την πρόταση να δουλέψει μαζί της. Κι από εκείνη την ημέρα, έμεινε δίπλα της για 20 χρόνια και αποτέλεσε σημαντικό κεφάλαιο για την πορεία της σπουδαίας τραγουδίστριας που υπήρξε μία από τις πιο αυθεντικές και αγαπητές φωνές του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Με τη χαρακτηριστική χροιά της και την ερμηνευτική της δύναμη, κατάφερε να εκφράσει τον πόνο, τη χαρά και τις αγωνίες του απλού ανθρώπου, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στην ιστορία της ελληνικής μουσικής. Τα τραγούδια της συνεχίζουν μέχρι σήμερα να συγκινούν, να τραγουδιούνται από όλες τις γενιές και να αποκτούν διαχρονικότητα.
Πίσω από τη λαμπερή πορεία της για τις τελευταίες δύο δεκαετίες της ζωής της, βρισκόταν ένας άνθρωπος που φρόντιζε για όλα, ο Λάκης Κορρές, γνωστός ως Λιολιό, όνομα που τον συνοδεύει μέχρι και σήμερα. Τον γνωρίζουν όλοι, είναι ένας άνθρωπος γενναιόδωρος όπως ήταν και η Ρίτα, έχει χιούμορ, είναι καλοσυνάτος και νιώθει ευγνωμοσύνη που πέρασε είκοσι χρόνια δίπλα στην Ρίτα Σακελλαρίου. Η συνεργασία τους δεν περιοριζόταν μόνο στην επαγγελματική οργάνωση της καριέρας της αλλά εξελίχθηκε σε μια σχέση εμπιστοσύνης, αλληλοεκτίμησης και βαθιάς φιλίας, που συνέβαλε στην ομαλή πορεία της μεγάλης τραγουδίστριας. Ο Λάκης Κορρές βρισκόταν πάντα δίπλα στη Ρίτα Σακελλαρίου, φροντίζοντας κάθε λεπτομέρεια πριν από τις εμφανίσεις της, από την εικόνα και την προετοιμασία της μέχρι το συντονισμό των επαγγελματικών της υποχρεώσεων. Ήταν ο πολύτιμος συνεργάτης της, ο έμπιστος συνοδοιπόρος της, το κολλητό της φιλαράκι.
Ο Λάκης Κορρές υπήρξε μάρτυρας σημαντικών στιγμών της καριέρας και της ζωής της Ρίτας Σακελλαρίου και η σχέση τους αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο σημαντικοί είναι οι άνθρωποι που εργάζονται πίσω από τα φώτα της σκηνής, στηρίζοντας τους μεγάλους καλλιτέχνες, σε επαγγελματικό και σε προσωπικό επίπεδο.
Ο Λάκης Κορρές με την Ρίτα Σακελλαρίου ήταν αχώριστοι. Κάθε μέρα μαζί, μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής της και το πέρασμά της στο αιώνιο φως. Μου έκανε την τιμή να μοιραστεί μαζί μας αναμνήσεις και ιστορίες με την Ρίτα Σακελλαρίου, την δική του Ρίτα, όπως την έζησε για είκοσι χρόνια.
«Συνάντησα την Ρίτα για πρώτη φορά το 1979, στο κέντρο Μον Σενιέρ στην Πλατεία Αμερικής. Δούλευε με τον Κώστα Καφάση, τον Δημήτρη Σερεμέτη, την Χαρούλα Ντάνου και την Γωγώ Διάκου που ήταν φίλη μου. “Μωρέ έλα από εδώ, να καθίσουμε λίγο στο μαγαζί, να ακούσεις και το πρόγραμμα” μου έλεγε η Γωγώ κι επειδή ήμουν καλλιτεχνική φύση από παιδί, με τράβαγε το μαγαζί και πήγαινα τα βράδια. Μια, δυο, τρεις, γνωρίζω την Ρίτα και γίναμε φιλαράκια. Ένα βράδυ μου λέει: “Έλα να σου πω, εσύ γυρίζεις που γυρίζεις σαν του παπά το σκύλο, δεν έρχεσαι εδώ μαζί μου να δουλέψεις, να με βοηθάς που θέλω έναν άνθρωπο”. Η Ρίτα δεν είχε ποτέ άνθρωπο να την βοηθάει. Τότε με διεκδικούσε και ο Κώστας Καφάσης, γιατί έχουμε γίνει επίσης φίλοι και ήθελε κι εκείνος να τον αναλάβω. Παιζότανε λοιπόν πού θα πάω. Στον Κώστα όμως δεν είχα να κάνω τίποτα, ενώ στην Ρίτα είχα να κάνω πολλά. Και έπεσα στα βαθιά, γιατί μέχρι τότε δεν είχα κάνει κάτι τέτοιο. Γιατί τότε δεν υπήρχε αυτό που ξέρουμε πλέον ως μάνατζερ. Ήμουν ο πρώτος εξ ολοκλήρου μάνατζερ: έκλεινα τις δουλειές, έπαιρνα τα λεφτά, χτένιζα την Ρίτα, έβρισκα τα ρούχα, έκανα τα πάντα. Ήμουν μάνατζερ, αμπιγιέρ, κομμωτής, στιλίστας, μακιγιέρ, όλα, έκανα τη δουλειά πέντε ανθρώπων. H Ρίτα το αναγνώριζε και ήταν πολύ γενναιόδωρη με τα χρήματα για μένα, μου τα έδινε μόνη της και με το παραπάνω. Η σχέση μας και το δέσιμο ήταν ουσιαστικό. Δεν στηριζόταν στα λεφτά, ούτε για αστείο.
Πριν την συναντήσω, δεν την άκουγα. Το αστείο είναι ότι ούτε και κατά τη διάρκεια δεν την άκουγα, παρόλο που της έκλεινα και τα τραγούδια. Οι αγάπες μου ήταν η Μαρινέλλα, η Αλεξίου, η Γαλάνη αλλά με κέρδισε η Ρίτα. Τα μπουζούκια δεν μου άρεσαν ακριβώς. Μου άρεσε όλο αυτό που γινότανε πίσω από ένα τεράστιο όνομα όπως η Ρίτα Σακελλαρίου. Την έλεγα ανώνυμη εταιρία. Έπρεπε να την κουμαντάρω αλλά ήταν τα θέματα μεγάλα και σοβαρά. Τα δύο πρώτα χρόνια έκανα ελαφρά πράγματα. Μετά όμως άρχισα να κλείνω τις δουλειές, να μιλάω στα τηλέφωνα για τα σχήματα, να κλείνω τα μεροκάματα, να κανονίζω συνεντεύξεις, να βρίσκω τα τραγούδια, τα πάντα. Έτσι, η Ρίτα στον τρίτο χρόνο τα παράτησε όλα και ανέβαινε μόνο στην πίστα να τραγουδήσει. Δεν την ένοιαζε να ασχοληθεί, μου είχε εν λευκώ εμπιστοσύνη και κανόνιζα από τα ρούχα, το μακιγιάζ και τα μαλλιά μέχρι πού θα δουλέψει, με ποιους θα συνεργαστεί, τι λεφτά θα πάρει, ποιες περιοδείες θα κάνει, τι θα κάνουμε στις περιοδείες, πότε θα κάνουμε καινούργιο δίσκο, να ψάξουμε να βρούμε τραγούδια, μέσα σε τρία χρόνια είχα κερδίσει την εμπιστοσύνη της σε τέτοιο βαθμό που μου άφησε και τις επενδύσεις που έκανε με τα χρήματα που έβγαζε. Της έλεγα θα κάνουμε αυτό, ναι θα το κάνουμε απαντούσε. Την έπαιρναν τηλέφωνο και έλεγε πάρε τον Λάκη να συνεννοηθείς. Τα κανόνιζα όλα εγώ.
Όταν την ανέλαβα πλήρως, της άλλαξα όλο το στιλ. Έφυγαν οι περούκες, άλλαξε το ντύσιμο και το μακιγιάζ, όλα σε δική μου επιμέλεια. Βγήκε μια νέα Ρίτα που το μόνο που είχε ίδιο ήταν η φωνή της. Ήθελα το τέλειο για να προχωρήσει και να πάει στα μεγάλα μαγαζιά της παραλίας. Βρήκα την μοδίστρα που είχε η Μαρινέλλα, γινόμαστε κολλητοί και την πάω στην Ρίτα που αρχίζει να την ράβει με τα θεϊκά κεντήματα. Πάω στο Μιλάνο και της ψωνίζω τουαλέτες, έτσι άρχισε να κάνει πολύ προχωρημένα πράγματα που δεν τα έκανε και άφηνε τον κόσμο με το στόμα ανοιχτό όταν την έβλεπαν. Το 1981 είμαστε στη Θεσσαλονίκη και εκεί με τη βοήθεια βελονιστή, χάνει 30 κιλά. Επίσης, φρεσκάρει το πρόσωπό της, αφήνει και τα μαλλιά της μακριά και το καλοκαίρι του 1981, κάνει πρεμιέρα στην παραλιακή Νεράιδα. Από κάτω όλες, Βουγιουκλάκη, Λάσκαρη, χαμός, γεμάτο το κέντρο. Την έχω ντύσει καλλονή, βγαίνει στην πίστα και δεν χειροκροτάει κανείς. Ωχ, σκέφτομαι, επειδή λείπαμε ένα χρόνο στη Θεσσαλονίκη, την ξέχασε ο κόσμος. Και μόλις ανοίγει το στόμα της κι ακούνε τη φωνάρα της, γκρεμίζεται το μαγαζί. Δεν την είχαν ξεχάσει, απλά δεν την γνώρισαν. Τόσο θεαματική ήταν η αλλαγή της.
Η Ρίτα ήταν ένα φτωχό κορίτσι που είχε περάσει πολλά αλλά ήταν γυναίκα, ήταν θηλυκό. Ήταν ντίβα όχι με την έννοια που το λέμε τώρα. Από μέσα της, ήταν καλλιτεχνάρα και ταλεντάρα Αυτό, την βοήθησα και το έβγαλε. Πήρα μια λαϊκή γυναίκα και την έκανα βασίλισσα. Έβγαλε και τη γυναικεία φύση, τη σέξι προσωπικότητα, την προκλητική που είχε, γιατί είχε και σπουδαίους έρωτες, την περίοδο που είμαστε μαζί. Πέρασε καταπληκτικά! Ο μεγάλος της έρωτας ήταν με έναν αστυνομικό, τον Δημήτρη. Χώρισαν δύο χρόνια πριν αρρωστήσει, μετά δεν ήθελε κανέναν. Με έμενα η Ρίτα βρήκε τον εαυτό της, ότι είναι γυναίκα, ότι αρέσει, άλλαξε το ντύσιμο της, άρχισε να βγαίνει μαζί μου στα μπαρ, βγήκαν από μέσα της όλα αυτά που τα είχε κρυμμένα και άρχισε να ζει για τον εαυτό της.
Καθημερινότητα μόνος μου δεν υπήρχε. Μόλις η Ρίτα ξύπναγε το πρωί, ήμουν στο σπίτι και κάναμε τα πάντα μαζί. Π.χ. πηγαίναμε στη λαϊκή κάθε Πέμπτη για να ψωνίσουμε, η Ρίτα κι εγώ αγκαζέ και πίσω μας οι δύο Φιλιπινέζες με τα καρότσια. Ή θα πηγαίναμε για παπούτσια στο Κολωνάκι. Δεν έκανε τίποτα μόνη της. Όταν έβλεπαν εμένα περίμεναν ότι θα εμφανιστεί η Ρίτα κι όταν έβλεπαν την Ρίτα, περίμεναν εμένα. Αυτή ήταν η καθημερινότητα, είχαμε γίνει ένα. Έλεγα: αύριο έχω τηλεόραση, δεν μπορώ να σε δω και εννοούσα ότι θα εμφανιστεί η Ρίτα σε κάποια εκπομπή. Αν και ήμασταν συνέχεια μαζί, είχα την προσωπικότητά μου, δεν ήθελα να είμαι Ρίτα όπως συμβαίνει με πολλούς που είναι δίπλα σε μεγάλες σταρ. Η αυλή που είναι δίπλα στους καλλιτέχνες, είναι τις περισσότερες φορές καταστροφή. Την αγάπαγα πολύ την Ρίτα. Και όλα τα έκανα μπροστά της. Μου έδιναν λεφτά από άλλα μαγαζιά να την πάω εκεί και της τα έλεγα. Πιστεύω ότι αυτό είναι σπάνιο. Όχι μόνο εκείνα τα χρόνια και στην καλλιτεχνία αλλά γενικά. Ήμουν δίπλα της παντού. Ήμουν οικογένεια και κάτι παραπάνω. Δεν έκανε χωρίς εμένα. Στο τέλος της μόνο με εμένα έτρωγε, τρεις κουταλιές σούπα, που δεν μπορούσε να φάει, για να μη μου χαλάσει το χατήρι.
Η Ρίτα στενοχωριόταν όταν άρχισαν να γράφουν τις υπερβολές για τα λίφτινγκ. Εμείς δουλεύαμε χειμώνα καλοκαίρι, πότε να κάνει όλα αυτά που έγραφαν κι έλεγαν. Σκέφτηκα τότε να βγει στον “Πρωινό καφέ” με την Ρούλα Κορομηλά και να πει “Ναι, το έκανα” γιατί δεν τελειώνει αλλιώς. Έτσι κι έγινε, το λέει στην εκπομπή, ανεβαίνει η τηλεθέαση, γίνεται χαμός, δεν ξαναέγραψαν τίποτα. Έδωσε η ίδια τέλος σε αυτό, γιατί κάθε μέρα έγραφαν ότι πάει όλη την ώρα για επεμβάσεις. Αν είναι δυνατόν!
Όταν έκανε το “Μια ζωή πληρώνω” δεν μπορούσαν να το ηχογραφήσουν γιατί την έπιαναν τα κλάματα. Ήταν ταλαιπωρημένη στη ζωή της σε αυτό το κομμάτι και αυτό της έβγαινε όταν το τραγούδησε. Αντίθετα, δεν ήθελε να πει “Τον κοντό με τη γραβάτα”. Δεν το ήθελε από την αρχή, έχω φάει χαστούκι γι΄ αυτό το τραγούδι. Τότε ήταν η εποχή με τα σλόγκαν κι εγώ ήξερα ότι θα χαλάσει κόσμο. Αφού το είπε, μετά κατάλαβε ότι έγινε σούπερ σούπερ σουξέ. Πήραμε λεφτά τρία χρόνια με αυτό το τραγούδι. Ο κόσμος το ζήταγε στα κέντρα και μία και δύο φορές να το ακούσουν, η Ρίτα δεν το ήθελε όμως. Και μετά το έκοψε τελείως, δεν το ξαναείπε. Στον ίδιο δίσκο ήταν και το “Σώσε με”, η καρατραγουδάρα, που ακούστηκε πέντε χρόνια μετά. Το είχε φάει ο “Κοντός” και το ανακάλυψαν μετά. Και έμεινε διαχρονικό.
Ήμουν ένα χρόνο μέσα στο Υγεία δίπλα της όταν αρρώστησε. Εκτός από την οικογένειά της, δεν ήθελε κανέναν, ούτε επισκέψεις. Όλα άρχισαν όταν ένιωσε έναν ισχυρό πόνο στην πλάτη. Ήμασταν διακοπές στην Επίδαυρο, ερχόμαστε στο Υγεία και βρίσκουν όγκο στον πνεύμονα. Αυτό έγινε Αύγουστο. Τον Οκτώβριο μου είπαν ότι έχει ένα χρόνο ζωής από τη στιγμή που ξεκίνησε. 23 Αυγούστου 1998 μπήκε στο Υγεία, 6 Αυγούστου του 1999 έφυγε. Εκείνη την Παρασκευή, μου είπε η γιατρός: Δεν πας να ξεκουραστείς λίγο, γιατί δεν σε περιμένει καλό Σαββατοκύριακο. Μέχρι να γυρίσω στο νοσοκομείο πέθανε, Παρασκευή απόγευμα 6 η ώρα. Για δύο χρόνια πέρασα πολύ δύσκολα. Άλλαξαν όλα. Μου κόστισε πάρα πολύ η απώλειά της. Ήμασταν ένα. Και μετά δεν ήθελα να δουλεύω, όπως με την Ρίτα. Έκλεινα δουλειές τελείως μανατζεριλίκι. Πιστεύω ότι αν ζούσε τώρα η Ρίτα, θα προτιμούσε να μένει στην Αμερική και θα ακολουθούσε το δικό μου πρόγραμμα. Αν πήγαινα στο θέατρο ή σε μπαρ, θα ερχόταν μαζί μου, όπως γινόταν και τα χρόνια που ήμασταν μαζί. Άλλωστε οι φίλοι μου, ακόμα και οι σχέσεις μου, είχαν γίνει και δικοί της φίλοι.
Όταν πρωτοανέλαβα τη δουλειά, μου είπε δυο λόγια που τα κρατάω φυλαχτό στη ζωή μου και δεν έχω χάσει επαγγελματικά. Και κανένας δεν έχει να πει ότι ήταν κάτι στραβό στη συμφωνία μας. Μου είπε: «Ο λόγος σου θα είναι υπογραφή συμβολαίου, δεν χρειάζεται να υπογράψεις, με το που έδωσες το χέρι και το λόγο σου, έχουμε τελειώσει. Ας μας δώσει ο απέναντι δυο εκατομμύρια παραπάνω, δεν θα πάμε. Εκεί που δώσαμε το χέρι»
Η Ρίτα Σακελλαρίου σε ένα από τα πρώτα της καλλιτεχνικά πορτρέτα
Ρίτα Σακελλαρίου, Γιώργος Καμπανέλλης, Βασίλης Τσιτσάνης στην ταινία “Σε ποιον να πω τον πόνο μου” (1964)
Ρίτα Σακελλαρίου, Χρήστος Νέγκας στην ταινία του 1964 “Η μοδιστρούλα”
Η Ρίτα Σακελλαρίου στην πίστα πριν τη θεαματική αλλαγή της
Η Ρίτα στο καμαρίνι της
Ρίτα και Λάκης στο καμαρίνι
Η μεγάλη αλλαγή της Ρίτας, με την επιμέλεια του Λάκη Κορρέ
Στο Stork το 1996
Λάκης Κορρές, Ρίτα Σακελλαρίου, Κώστας Καφάσης
Η Ρίτα και ο Λάκης σε περιοδεία στο εξωτερικό
H Ρίτα Σακελλαρίου με τον Λάκη, βρήκε τον εαυτό της. Αλλά κι εκείνος βρήκε τον εαυτό του μέσα από τη συνεργασία και τη φιλία του μαζί της κι έβγαλε όλα αυτά τα ταλέντα που έκρυβε η ψυχή του και δεν θα μπορούσαν να βγουν αλλιώς. Η σχέση τους δεν αποτελεί μόνο μια επιτυχημένη επαγγελματική συνεργασία. Είναι μια ζωντανή υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε μεγάλη προσωπικότητα βρίσκονται άνθρωποι που εργάζονται με αφοσίωση, διακριτικότητα και αγάπη. Η κοινή τους πορεία άντεξε στο χρόνο γιατί θεμελιώθηκε σε δύο αξίες που δεν φθείρονται ποτέ: τον αμοιβαίο σεβασμό και την εμπιστοσύνη. Η Ρίτα γνώριζε ότι είχε δίπλα της έναν άνθρωπο που θα προστάτευε την εικόνα, την αξιοπρέπεια και την καριέρα της, ενώ ο Λάκης ανταπέδωσε αυτή την εμπιστοσύνη με συνέπεια, πίστη και απόλυτη αφοσίωση. Αυτή η ανθρώπινη σύνδεση ξεπέρασε τα όρια μιας επαγγελματικής σχέσης και εξελίχθηκε σε μια βαθιά φιλία, αποδεικνύοντας πως οι σπουδαιότερες συνεργασίες δεν βασίζονται μόνο στο ταλέντο αλλά κυρίως στις ανθρώπινες αξίες. Σε μια εποχή όπου οι σχέσεις συχνά δοκιμάζονται από την καχυποψία και το προσωπικό συμφέρον, το δέσιμό τους υπενθυμίζει ότι η πραγματική επιτυχία χτίζεται πάνω στην ειλικρίνεια, την αφοσίωση και την αμοιβαία εκτίμηση. Γιατί όταν υπάρχει εμπιστοσύνη, γεννιέται η ασφάλεια, όταν υπάρχει αλληλοϋποστήριξη καλλιεργείται η συνεργασία και όταν αυτά τα δύο συναντηθούν, δημιουργούνται σχέσεις που αφήνουν το δικό τους αποτύπωμα στο χρόνο. Ίσως αυτό να είναι και το σημαντικότερο μήνυμα που μας αφήνει η μακρόχρονη κοινή συνύπαρξη της Ρίτας Σακελλαρίου και του Λάκη Κορρέ: Ότι οι μεγαλύτερες επιτυχίες της ζωής δεν μετριούνται μόνο με τη δόξα ή την αναγνώριση αλλά με τους ανθρώπους που στέκονται δίπλα μας με πίστη, σεβασμό και αληθινή καρδιά. Μόνο τότε η αγάπη δεν σβήνει. Ακόμα κι αν μετράμε απώλειες, έστω μέσα από αναμνήσεις κι αφιερώματα, κρατάμε επαφή. Όπως άλλωστε τραγούδησε και η Ρίτα σε ένα από τα τελευταία της τραγούδια: “Να κρατάμε επαφή, μήπως βρούμε μια λύση, να κρατάμε επαφή, η αγάπη μη σβήσει“.
Λάκη μου, σε ευχαριστώ πολύ
Σχόλια για αυτό το άρθρο