Η «Συνάντηση» με τον Γιώργο Κιμούλη

Η νέα παράσταση «Η Συνάντηση» που μόλις ανέβηκε στο Θέατρο Μουσούρη, δεν είναι απλώς μια επιστροφή. Είναι μια δήλωση. Μια υπενθύμιση ότι ο Γιώργος Κιμούλης δεν είναι απλώς ένας σπουδαίος ηθοποιός — είναι κυρίαρχος της σκηνής.
Το έργο του Stephen Belber, γνωστό από την κινηματογραφική του μεταφορά «The Interview» (2007), ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία και μετάφραση του ίδιου του Κιμούλη. Τρεις χαρακτήρες. Μια συνέντευξη που μετατρέπεται σε ψυχολογικό ναρκοπέδιο. Και μια σκηνή που μεταμορφώνεται σε πεδίο απογύμνωσης — ηθικής, συναισθηματικής και υπαρξιακής.

ΣχετικάΆρθρα

Ο Κιμούλης υποδύεται τον Τόμπι Πάουελ, έναν πρώην διάσημο χορογράφο που ζει απομονωμένος και αντιμετωπίζει την απρόσμενη επίσκεψη ενός νεαρού δημοσιογράφου (Βασίλης Γιακουμάρος). Ανάμεσά τους, μια μεσολαβήτρια (Κατερίνα Θεοχάρη) που προσπαθεί να διατηρήσει τις ισορροπίες. Το σενάριο είναι σφιχτό, γεμάτο εντάσεις, παύσεις και εκρήξεις — αλλά η παράσταση «στέκεται» επάνω στον έναν.
Και εδώ δεν χρειάζεται καμία υπερβολή: ο Κιμούλης είναι απλώς συγκλονιστικός.

Η ερμηνεία του δεν είναι απλώς υποκριτική ικανότητα. Είναι βιωματική. Είναι μαεστρία. Με ένα βλέμμα, μια παύση, ένα μικρό τρέμουλο στη φωνή, χτίζει έναν χαρακτήρα που άλλοτε σαρκάζει, άλλοτε συνθλίβεται και στο τέλος απογυμνώνεται μπροστά στο κοινό. Χωρίς προστασίες. Χωρίς φτιασιδώματα.

Ο Τόμπι του Κιμούλη είναι κυνικός αλλά πληγωμένος, εγωκεντρικός αλλά εύθραυστος, με μια διαρκή αίσθηση ότι ό,τι και να ειπωθεί είναι ήδη πολύ αργά. Και αυτό το «πολύ αργά» είναι που σε χτυπάει στο τέλος. Γιατί η «Συνάντηση» είναι τελικά μια σύγκρουση με το παρελθόν. Και ο Κιμούλης τη ζει με τρόπο που δύσκολα συναντάς στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο.

Ο Γιακουμάρος και η Θεοχάρη στέκονται επάξια πλάι του, υποστηρίζοντας τις διακυμάνσεις και τις εντάσεις της παράστασης. Η σκηνοθεσία – λιτή, αυστηρή, με ασπρόμαυρη αισθητική – υπηρετεί απόλυτα τη θεματολογία και την ατμόσφαιρα.
Το έργο κρατάει μόλις 90 λεπτά. Αλλά αυτό που μένει είναι βαρύ, ουσιαστικό και ανεξίτηλο.
Μια παράσταση που αξίζει να τη ζήσεις – και μια ερμηνεία που δύσκολα θα ξεχάσεις.